#nerderlands

de mens verdwijnt

de lucht staat stil

[...]

De nacht was uitzonderlijk donker geweest. Heel Groten had verscholen gelegen onder een deken van het diepste zwart. Maar toen ’s ochtends de zon weer aan de horizon verscheen, moest zelfs deze nacht zich overgeven. De schaduwen vluchtten haastig het landschap uit, naar het westen, terwijl het licht in het oosten het landschap binnen vloeide. De grauwe hemel maakte plaats voor heldere oranje en blauwe kleuren. Zonnestralen regenden neer en een groene wereld kwam tevoorschijn. Glooiende velden, bossen en weiden lagen aan de voet van een grote berg. Een kleine bergstroom liep er al kabbelend de vallei binnen. Daar stroomde het water langs een grasveld. Het Muizenveld, zoals het genoemd werd. Nu dat de zon weer op het Muizenveld scheen, begonnen de dauwdruppels er te schitteren. Alle bloemen gingen open, en hun geuren walmden over het veld. Zelfs de oude eenzame distel had vandaag haar bloem geopend, nieuwsgierig naar welk insect haar nectar zou komen proeven.

En de insecten verschenen al snel. Rupsen kropen de netels op en begonnen te knabbelen. De krekels gingen slapen en de sprinkhanen begonnen op hun beurt te zingen. Allerlei soorten larven kwamen uit de aarde gekropen om mee van het zonlicht te genieten. Spinnen gingen zich schuw verstoppen, hoewel andere spinnen juist in hun webben gingen hangen. Vele grasmotten doken op uit het gras, en ook de vlinders vlogen uit en vulden de lucht met kleur. Al snel krioelde het overal van het leven. Beestjes kropen, vlogen en sprongen haastig heen en weer, van blad naar blad en van bloem naar bloem. Zolang de zon aan de hemel stond zouden zij zo voort dansen. Tot de nacht weer zou vallen, en anderen de dans weer zouden overnemen.

[...]