To wstrętne śpiewać pod drzwiami karetki

czemu wzdychasz umierając człowieku? piszę wiersz o Tobie, na Tobie, z Twojej ofiary

całe Iliada i Odyseja powstały na kamieniu węgielnym Ifigenii

wypijam nawet naparstek wódki pozostawiony na żer desperatów

wypluwam abjekt na błękit nieba i sama staję się abjektem

wytwarzam abjekt na błękit nieba i sama staję się abjektem

ile razy Ty, głosie konający, napoiłeś się pieśnią, rozweseliłeś

co przypominasz sobie? śmierć wyciągnęła po ciebie mackę z morza

w którym rychło utonęlibyśmy - my, co nam się cierpieniem wydaje miłość

to zachodzi dzień stukam w drzwi odjeżdżające

syreny śpiewają vilanelle, rozbijające dorodne statki

Chłopcze czy pragniesz wiedzieć Czym jest niebo lśniące nad Tobą  Jest oceanem przy łagodnej bryzie  Lecz jeśli zerwie się wiatr Przyciągnie grzmot i błyskawicę  Ocean spadnie na ciebie

Chłopcze czy wciąż jesteś chłopcem Stałeś się mężczyzną i tylko oczy  Są tak cielęce jak były                                  Ten ocean wylewa się na mnie Zaczyna płynąć w moich żyłach Topić moje płuca kwaśną wodą 

Muszę płynąć przed siebie aż po horyzont Inaczej ocean zaleje mnie całą  A niebo przestanie istnieć Będę tęsknić za promiennym uśmiechem  Które było mi słońcem i za nocą Która była mi bratem 

Na którą łódź wejdę pod koniec dnia Ta zabierze mnie do brzegu Wszyscy marzą o tym tylko By zanurzyć się w oceanie I żywym wrócić