#melankoni

Bazı zamanlarda melankoni pompalar kalbim kan yerine. Damarlarımda hissederim hüznü. Bu zamanlarda günde 5-6 bardak sevgilimi içerim, kahvemi içerim. En kafeinlisinden. Asla sarhoş olmak istemedim, en acılı zamanlarımda dahi, sahi hangi insan ister ki bilinçsiz kalmayı? Güçlü insan değil. Acılar seni güçlendirir. Bilinçsiz kalacağım bir kaç saat için saatlerce kat be kat acı çekmek mi? Bana göre değil. Böyle zamanlarda kalemim kadeh olur bana, kağıt dudaklarım. Yazdığım her satır boğazımdan akan mey. Yazdıkça sarhoş olurum. Kahvemi yudumlarım. Bilincim %850 açık olmalı çünkü. Uyanık kalmam gerekir. Uyuyamam. Edebiyata vururum kendimi. Bazen acılarım klavyedeki kahkahalarım olur. Randomlarım göz yaşlarım. Bazen acılarımı ufak esprilerin arasına sıkıştırırım. Sadece körler görebilir mesela. Sadece sağırlar duyabilir. Bazen de acı hissetmediğim halde yazarım, parmaklarım klavyede gezinir rastgele. İnsanlarla paylaşırım. Kimliğimi kimse bilmesin isterim, çünkü burası istediğimde değiştirebileceğim bir kimlik olsun isterim. İnsanlar şaşırır, bundan bu kadar acı çıkmış olamaz derler. Haklıdırlar bazen. Acı çekmesem de dökerim bunu satırlara. Acı çektiğim zamanlar sustuğum kadar mutlu olduğumda dökerim içimi. Şu an olduğı gibi...

aylar hatta yıllar geçmiş ve sen hala tek bir cümlede boğulup kalmışsın.

Dönüp bakıyorum da geçmişimde, insanların hayatıma dokunuşundan çok yalnızlığımın beni nasıl olgunlaştırdığı söz konusu ,kendi kendimi acıtarak ve üzerek büyüdüm ben