Martı*

Bir telefonun çalmasını, bir mesajın ekranı aydınlatmasını beklediğin. Haber verme eylemini uzun zamandır yapmadığın buruk anlar. Sanki yokluğuna alışılmış, sesin eksik kaldığında bile kimsenin aklına düşmemişsin.

İçinin kıyısında ince bi hüzün taşırken, yolu neşeli şarkılarla doldurmak. Belki sesini bastırsın diye. Belki kendini kandırabilmek için. “Her şey düzelecek.” Önce inanmak için söylersin, sonra gerçekten inanırsın. Çünkü başka türlü yürünmüyor bu yollar.

Verilen molalar, yetişmeye çalışmıyorum bu sefer diyerek içilen kahvenin tadı, camın ardında ki manzara. Direksiyon başında sağa sola bakıp gülümseyecek bir şey bulma yarışı. Önüne bak savaşları.

Sonra birkaç fotoğraf. Anı biriktirmek için değil, kaybolup gitmesin diye. Çünkü bazı anlar, insanın hafızasına değil, kalbine emanet edilir.

Bütün sessizliklere, bütün gecikmiş haberlere, bütün unutulmuşluk hissine rağmen gökyüzüne bakıp hâlâ güzel bir şey görebilmek, nereye kadar gidecek bilmiyorum. bu kadar edebiyat yeter.

Bazen bir mesaj bekliyorsun gelmiyor, bazen bir beklentin boşa çıkıyor, kendi kabuğuna çekiliyorsun. Sanki herkes yolunu bulmuş da bir tek sen kaybolmuşsun gibi hissettiriyor o anlar. Ama tam o sırada, pencerenin kenarına sığınmış, kanadı biraz hırpalanmış bir kuş. O yorgun haliyle bile gözlerini kırpıştırıp dünyaya bakıyor. Ona bir avuç ekmek içi koyuyorsun. Sen ona el uzatırken, aslında kendi kırık yerlerini tamir ediyorsun fark etmeden. Yaşamak nasıl sadece neşeden ibaret olabilir? Bu hüzünlü dokunuşlar olmasa, kalbimizin derinliğini nasıl keşfederdik?

| Daily Dose Of Sunshine

Bayram dediğin biraz çocukluk değil mi? Kapı kapı dolaşıp şeker topladığımız, poşetlerimizden çok kalbimizin dolduğu o günler. Yeni ayakkabılarımızı başucumuza koyup uyuduğumuz geceler, sabahı heyecandan erkenden karşılayışımız.

Şimdi büyüdük. Şekerlerin yerini suskunluklar, neşenin yerini biraz yorgunluk aldı belki.

Yine de bayram; bir sofrada toplanabilmek,bir sesle iyi hissetmek,bir sarılmada eksik kalan yanlarımızı tamamlamak değil mi? Ama insanın içi de sitem etmeden duramıyor. Bu kadar güzelliğin içinde, bir kadının korkuyla yaşadığı, bir annenin evladını kaybettiği bir yerde bayram ne kadar bayram kalabiliyor?

Bir yanda şeker toplayan çocukların neşesi, bir yanda görev başında toprağa düşenlerin sessizliği.. Bir yanda sofralar kurulurken,bir yanda savaşın ortasında korkuyla yaşayan, bayramın ne demek olduğunu bile unutmak zorunda kalan insanlar..

İnsan böyle anlarda daha çok düşünüyor; Sevinç dediğimiz şey, herkese uğramadıkça gerçekten tamam sayılır mı?

Dilerim bu bayram; şeker toplayan çocukların neşesi kadar hafif, eski bayram sabahları kadar temiz ve kalbimizi biraz olsun iyileştirecek kadar gerçek olsun. Belki o zaman, içimizde yarım kalan her şey biraz tamamlanır.

Zarifoğlu’nun şu cümlelerine yaslanıyorum,