SuPhİ

Boynundaki o cumartesi kokusu Nereden geldi, nereden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor…

Ağzımın tadı yoksa, hasta gibiysem, Boğazımda düğümleniyorsa lokma, Buluttan nem kapıyorsam, vara yoğa Alınıyorsam, geçimsiz ve işkilli, Yüzüm öfkeden karaya çalıyorsa, Denize bile iştahsız bakıyorsam, Hep bu boyu devrilesi bozuk düzen, Bu darağacı suratlı toplum.

‘’ Neden bu kadar sessizsin’’ sorusunu bu aralar o kadar çok duyuyorum ki, rahatsız edici olmaya başladı artık. Hayır, sessiz değilim, kafamın içinde sürekli konuşuyorum, sadece sizi paylalaşacak kadar yakın , samimi ve değerde bulmadığımdan diyemiyorum, sıkılıyorum.

İçlerinden geçenleri anlıyorduk, sölylemediklerini.  Yoksulsunuz, iğrençsiniz, diyorlardı,  ne giysiniz var dolabınızda, ne iki türlü yemeğiniz, ne de paranız,  sevginize karnımız tok, özgürlükse özgürlük bizim için,  Sırıtmaya bile gerek duymadan arkalarını dönüyorlar soframıza.  Oysa biz alın terimizi bölüşürüz, yağma ve harç bilmeyiz.  Tütünü öküz için icat ettik, sürerken bir cıgara içimi dinlensin diye.  Öküz bizsek, hani soluk alacak vakit nerde!  Bu yüzden hor bakıyorlar bize, kanımızı içtiklerinden.  Bencillik en büyük bereket onlara, beylikleriyse  en büyük dolap.

Anladık ölüme çare yok Kazaya belaya çare yok Saç dökülmesine Yüz buruşukluğuna çare yok Anladık çare yok İşsizliğe de mi yok Açlığa da mı yok Anlamadık gitti Çare yok.