#komplement

(28.03.2024)

A pan na przystanku dobrze wyglądał, tylko coś mamrotał bez ładu i składu. Jak dla mnie. Zatem odparłam: rzecz jasna. 😄 I nagle zdrowie w języku mu wróciło. On, czy ja noszę taką fryzurę (bo to, to tamto), ja, że polubiłam i noszę. Pan kontynuując: nie wiem czy pani pamięta, że za moich lat takie się nosiło. Ja: no wie pan, mam 44 lata, coś tam pamiętam. P: Ile? J: Tak, jak powiedziałam, 44. P: Nie wieeeeerzę. To se pan uwierz. Ale brniemy.  P: Ja bym dał pani dwadzieścia... (tu się zawahał)... dwadzieścia... (I się jakoś zawiesił jego system.) J: Dobrze, dobrze.  Jeszcze się mnie spytał, czy będzie mi przeszkadzało, jeżeli zapali na przystanku. Byliśmy pod wiatą. Powiedziałam, że niech zapali, stanę poza. Tramwaj przyjechał. Na całe szczęście nie wsiadł.  Byłam dla niego miła. Nie miałam ochoty na dalszą wymianę zdań.  Z dziewczyną z żabencji bym porozmawiała dłużej. On był trochę wstawiony - a zatem widział mnie inaczej, to wyjaśnia te 20 lat +. Ponieważ chciał dodać, ale się zapętlił. A ona trzeźwa i to pożegnanie. Jakbym na pociąg szła. Jakież miłe. 😏

Jane Austen “Rozważna i romantyczna”

Moje

Billie Sparrow, “Arkusz poetycki”