#sprzeciw

Możesz mi robić, co chcesz, tylko nie rań mi serca. Do tej pory wiele przecierpiałam, już więcej nie chcę. Chcę być szczęśliwa.

To ciekawe, że niektórzy ludzie szukają granic, jak mogą zeszmacić drugą osobę. Jak daleko mogą się posunąć, by Ci byli ulegli. Kiedy pojawi się u nich bunt. Kiedy ta druga osoba powie dość.

Zgodziła się z tym wszystkim, ponieważ uznała, że jej rozmówca nie zasługuje na komplement racjonalnego sprzeciwu.

Nocą, kiedy wszyscy spali, dobrze się myślało. to tak, jakby miał cały świat dla siebie i mógł przenosić rzeczy tu i tam, bez niczyich sprzeciwów.

Jak ja jestem skrzywdzona przez system nauki, przez te zrogowaciałą szkolną sztampę, która wypełnia umysły niekończącą się ilością zezłomowanych pojęć. Wracam do dekadentów w znacznie odświeżonym tropie interpretacyjnym. Wiersze, które do tej pory odbierałam jako smutne i melancholijne, rozumiem już jak alchemię słowa. Tam gdzie pozytywistyczne przekonanie o prymacie nauki się wyczerpuje, tam rodzi się dekandetyzm, autoironiczna śmierć, szydercze żegnanie uśmierconych idei, które są nieprzystawalne do zmieniającej się rzeczywistości. To nie jest postawa schyłku czy inercji, to jest rytuał przejścia. To są oświetlone nocą powitalne pieśni przyszłości.

Źle reaguję na czasowniki modalne. A już „musisz” powoduje u mnie reakcję alergiczną, z wysypką na mózgu włącznie.