#johrnal

Katatapos lang ng kaarawan ko. 32.

Tatlong dekada at dalawang taon na akong namumuhay sa mundong ito. Lagpas na sa kalendaryo, sa bingo na lang tayo umaasa. Nagkakaedad na.

Magmula siguro ng tumuntong ako ng 29 parang lumilipad na ang oras. Ang bilis bilis. Maaring ganon, o 'di kaya'y hindi lang talaga nabibigyan ng pagkakataong huminto. Magpahinga. Magnilay.

Nakadagdag pa siguro ang pandemya na talagang pinahinto ang mundo, pero pinag-aligaga ang mga tao. Sabay pinagulo, pinabilis at pinabagal ang kung ano-anong aspeto ng buhay ko.

Pagkayari naman ng pandemya, nasubsob sa trabaho, sa pagoorganisa ng isa sa pinakamalaking bahagi ng buhay ko, ang kasal namin. Tapos, pagkayari naman ng kasal, naparalisa naman sa paggalaw dahil sa pampinansyang limitasyon. Pero nagtapos naman sa kasiguruhan ng tirahan ng aking mga magulang, nabili na kasi namin ang bahay namin noong pagkabata.

Grabe ang daming nangyare. Napakadaming aral ang hindi ko nairanim sa aking isipan, kasi naman walang panahon para magnilay, kaolangan na ulit gumalaw para sa susunod na kailangang gawin.

Eto na yata yung mga taon na talagang napa-ikot ako nga husto sa gulong at barilya ng kapitalismo. Sobrang nilunod ako ng mundo sa mga obligasyon. At ginapos sa yapos ng paghihikahos. Naks!

Pero sa kabila nga noon, mas madami din namang luminaw na mga bagay-bagay. May mga relasyong lalong tumibay. Bagaman may mga pagkakaibigang di ko namamalayang nawawala sa aking mga kamay, mayroon din namang di inaasahang nabubuhay.

Ayun na nga. Nitong nagdaang kaarawan ko ng ikatlumpo't tatlong taong gulang, nagkaroon ako ng pagkakataong tumulala. Tumanga. Tumitig sa kawalan. Masaya nga pala.

Masaya nga pala. Masaya nga pala mabuhay.

Masaya nga palang mabuhay at di lang magpatangay.

Masaya nga palang manahimik at hindi marindi sa ingay.

Masaya nga palang mabuhay.

Di kailangang marangya, basta't may sapat.

Di kailangang nasasayo ang lahat.

Masaya nga pala mabuhay.

Sa kadiliman

Sa lalim ng gabi

Sa pagitan ng mga kumot at unan

Tayo’y nagbubulungan.

Ibinahagi ang mga nakaran

Tinuklas ang mga kahinaan.

Tinunton ang mga karupukan.

Binaybay ang binaboy na kababaan.

Moralidad na iniwan.

Sariling dangal na kinalimutan.

Sa paghahangad ng huwad na suyuan

Hangari’y mababaw na kaligayahan.

Duming dumi sa sarili.

Bumaha ng pandidiri

Umagos ang pagsisisi

Iniwan ang nakaraan, ngunit.

Pinunasan ang luha’t tumayo

Ngunit hindi naman nakalayo

Hindi pinaghilom

Hindi nagpatawad.

Inukitan ang puso,

Ng mga sana at bakit

Disinsana

at kung sakali.

Ngunit binalot mo ng iyong bisig.

Humalik sa noo

at humaplos sa likod.

Kinabig ang nalulunod na isipan.

“Hindi ikaw ang iyong nakaraan”

Marahan mong pagbulong.

“Hindi ka na muli pang masusugatan

Iingatan ka hanggang sa paglaho ng araw at buwan.”

Ang sama sama ko sa paningin

Ng malalapit na kaibigan natin

Dahil ako ang tumapos sa atin

At tuluyan ka ngang lilisanin

Hindi nila alam kung bakit

Hindi nila alam ang nadamang sakit

Na ang takot sa akin ay maukit

Sa akala mo magbibigay sayo ng langit.

'Yung minsang nag-iyakan tayo

Sumigaw at nagsigawan ng todo

Dahil tulad nga ng sabi mo,

"May pangangailangan din ako..."

Yinayaya mo ako noon makipagtalik

Dinadaan sa matatamis mong halik

Ngunit sabi ko'y pigilan ang pananabik

Dahil kalusuga'y di pa nanunumbalik.

Nagalit ka pa, imbis umunawa

Ang kalagayan ko'y iyong itinatwa,

"May pangangailangan din ako,

Kailangan ko lamang ilabas ito"

Nanggagalaiti na ako sa galit,

"Hindi mo ba naiintindihan ang 'saglit'?!"

Ngunit iyo pa ding patuloy na ipinilit,

"May pangangailangan ako!", iyong giit.

Mula noo'y sinubukan ko pa,

Sayang naman ang ating umpisa,

Kasi pamilya ko'y kilala ka na,

Ang pagkakaibigan nati'y baka mawala.

Kung kaya't sinubukan ko ng sinubukan,

Pinalipas ang mga araw, linggo't buwan.

Ngunit ‘di mawaglit-waglit sa'king isipan,

Gabing 'yon ay di ko makalimutan.

Na baka sa susunod na ako'y tumanggi,

Maging pisikal na ang iyong ganti,

At imbis nakakatakot na sigaw

Ay ipwersa mo nang ako'y magalaw.

Kasalanan ko bang ika'y hiwalayan

At nakaraa'y pilitin nang kalimutan?

Yung sana'y siniguro na ako'y nasa kalangitan,

Veer away from asking critical questions such as "how are you?", "what are you thinking of right now?", "what are you feeling right now?". You get the idea.

I'm a fan of passionate love.

The one that sweeps you off your feet.

The one that flies you higher than dove.

The one that makes you fleet.

I'm a fan of love so true.

That he meant everything to you.

The way you'll never ever see anyone else.

The one you'll fight for through heavens and hells.

The incomparable.

With you, he's compatible.

Your world revolves around him.

Through the sunshine, through the dim.

I was a big fan of passionate love.

But I've been through it. I have.

And my heart kept being torn apart

By the gravity and fleet, riding a spiral cart.

It's time to rest.

Love isn't a quest.

It isn't a riddle. Isn't a test.

Love and give it your best.

Logic and poetry doesn’t nessecarily goes well together

Poetry are with the crazy manner.

No neeed to follow ifs and thens.

No nulls and voids are at the den.

They are literally the blood of poetry.

All the things that makes you see the empty.

The ifs are what drives you to write.

And that’s when you’ll see it right,

That even your then will lead to another if to fight.

Poetry are for ones that are mad.

When the world makes you so sad.

When you lost your way on your typescript.

You can turn to your words to let it slip.

Those words you’ve been hiding underneath

Those logics

And logical statements that isn’t necessarily logical. 

To others 

And sometimes even to yourself.

If you ever get tired of following the line.

Let your heart listen to itself with all its crooked wine.

The crazy ones follows their heartbeat.

Sometimes you just got to let it.

If all other logic fails you,