#manunula

Natawa nalang din ako sa kung gaano kadali ko itong nasabi. Siguro dahil hindi mo naman narinig at kailan man ay hindi mo ito maririnig.

Mahal pa rin kita

Sa kabila ng mga katagang ito ay hindi ko naman ninais na ang puso mo ay maging tangan. Siguro ay sapat na sa aking naramdaman ang bigat ng mga salitang ito sa iyo. Sa iyo na tangan ang puso ko.

Mahal pa rin kita

Sa loob ng mahabang panahon ay hindi ito ang pinakamadaling bitbiting pakiramdam. Siguro nga'y masarap pero kaakibat nito ang pagtanggap na mula sa malayo lang kita maaring mahalin at masdan.

Mahal pa rin kita

Pero nang halikan mo ako, tila ba sumakabilang buhay na 'ko. Na hindi lang hanggang langit ang nilipad ko, dahil pinalibutan ako ng mga tala at sinangayunan ng mga mundo. Na tuluyan ko nang naarok ang sukdulan ng buhay dahil sayo. At nang ilayo mo na ang iyong labi ay saka ko lang napagtanto.

Isang malalim na buntong-hininga Kasabay ng pagmulat ng mga mata Tanong sa sarili'y "Kaya mo pa ba? Tsaka ngingisi at sa taas ay titingala

Ngunit ano nga ba ang 'yong hinahanap Isang milagrong pilit hinahagilap May lihim kayang ikinukubli ang mga ulap May hiwaga ba sa asul na alapaap?

Maya't-maya'y mga mata'y kikislap Marahang ngingiti at hahagakhak Isang makulay na bahaghari'y naging sapat Upang mapawi ang lumbay ng aliping tapat

Bahagharing pahiwatig ay pag-asa Para sa mga lingkod na hapung-hapo na S'yang may malakas na pananampalataya Aani ng hindi mabilang na biyaya

WHO ARE YOU

Who are you to make my heart rate rise

Who are you to make my day as sun rise

Who are you to be so kind and handsome

Who are you to make my life wholesome

Who are you to make me so foolish of you

Who are you?

Or should I ask, who am I? to fall for you.

ang iyong mga matang kay pungay tila isang malamyos na pagpupugay sa kagandahan niyang tunay mong iniibig kahit hanggang sa susunod na habambuhay

Sa kadiliman

Sa lalim ng gabi

Sa pagitan ng mga kumot at unan

Tayo’y nagbubulungan.

Ibinahagi ang mga nakaran

Tinuklas ang mga kahinaan.

Tinunton ang mga karupukan.

Binaybay ang binaboy na kababaan.

Moralidad na iniwan.

Sariling dangal na kinalimutan.

Sa paghahangad ng huwad na suyuan

Hangari’y mababaw na kaligayahan.

Duming dumi sa sarili.

Bumaha ng pandidiri

Umagos ang pagsisisi

Iniwan ang nakaraan, ngunit.

Pinunasan ang luha’t tumayo

Ngunit hindi naman nakalayo

Hindi pinaghilom

Hindi nagpatawad.

Inukitan ang puso,

Ng mga sana at bakit

Disinsana

at kung sakali.

Ngunit binalot mo ng iyong bisig.

Humalik sa noo

at humaplos sa likod.

Kinabig ang nalulunod na isipan.

“Hindi ikaw ang iyong nakaraan”

Marahan mong pagbulong.

“Hindi ka na muli pang masusugatan

Iingatan ka hanggang sa paglaho ng araw at buwan.”