#johtula

Ang sama sama ko sa paningin

Ng malalapit na kaibigan natin

Dahil ako ang tumapos sa atin

At tuluyan ka ngang lilisanin

Hindi nila alam kung bakit

Hindi nila alam ang nadamang sakit

Na ang takot sa akin ay maukit

Sa akala mo magbibigay sayo ng langit.

'Yung minsang nag-iyakan tayo

Sumigaw at nagsigawan ng todo

Dahil tulad nga ng sabi mo,

"May pangangailangan din ako..."

Yinayaya mo ako noon makipagtalik

Dinadaan sa matatamis mong halik

Ngunit sabi ko'y pigilan ang pananabik

Dahil kalusuga'y di pa nanunumbalik.

Nagalit ka pa, imbis umunawa

Ang kalagayan ko'y iyong itinatwa,

"May pangangailangan din ako,

Kailangan ko lamang ilabas ito"

Nanggagalaiti na ako sa galit,

"Hindi mo ba naiintindihan ang 'saglit'?!"

Ngunit iyo pa ding patuloy na ipinilit,

"May pangangailangan ako!", iyong giit.

Mula noo'y sinubukan ko pa,

Sayang naman ang ating umpisa,

Kasi pamilya ko'y kilala ka na,

Ang pagkakaibigan nati'y baka mawala.

Kung kaya't sinubukan ko ng sinubukan,

Pinalipas ang mga araw, linggo't buwan.

Ngunit ‘di mawaglit-waglit sa'king isipan,

Gabing 'yon ay di ko makalimutan.

Na baka sa susunod na ako'y tumanggi,

Maging pisikal na ang iyong ganti,

At imbis nakakatakot na sigaw

Ay ipwersa mo nang ako'y magalaw.

Kasalanan ko bang ika'y hiwalayan

At nakaraa'y pilitin nang kalimutan?

Yung sana'y siniguro na ako'y nasa kalangitan,

Sa mga panahon na iyon ng katahimikan, Nakilala kita. Habang nakatitig sa buwan Na itinatawid ang gabi. Sa kanyang liwanag na dumadampi sa karagatan ng mga alaala. Nakilala kita. At alam kong palagi na kitang kilala, sa katahimikan. Sa maikling sandali, Para sa atin ang isa’t isa. At alam natin. Alam kong alam natin.

Kung inaakala mong naksulat na ang lahat

Na naitakda na ang umpisa, dulo at gitna

Nagkakamali ka.

 May pagkakataon kang kumawala.

Sa totoo’y hawak ng iyong kamay

Ang tanikalang nakalupig sa iyong paa.

 Maniwala ka.

Na kaya mong pumiglas

Pagkat walang ibang makapagdidikta

Ng iyong kalayaan. Kundi ikaw.

 Angkinin ang iyong  kamalian

Angkinin ang iyong kalagayan.

Kay laki ng buwan Kay liwanag ng paligid Ngunit kay dilim ng aking isip Kay liit ng pag-asang sa aki'y nakalaan.

Hangad ko lang nama'y paglaya Nitong maliliit na nakagapos na mamamayan Silang mga pinagkakaitan ng kaalaman Silang ginigipit sa kalagayan.

Ang nais ko lang nama'y katarungan. dito sa mga minamaliit nila ang kakayahan. Palibhasa'y takot silang palayain ito sa kahon Baka kasi maungusan pa sila kung magkataon.

Kung sipag lang din ang pagbabatayan. Wala kasi silang ibubuga sa sakripisyong kayang ilaan. Kaya sa kaalaman inaangkin nila at di na pinabababa sa hagdan.

Walang katarungan sa lupang ibabaw, Hindi ko matatanggap ang gayong tinuran. Hindi ako papayag na ganoon na lamang Ilalaban ko ang ating karapatan Hanggang sa pagkakataon man lamang, Na makapantay ay ating makamtan.