Een stad van eindeloos beginnen
Zo noemde de man het. En ik was meteen verkocht. Het was gewoon Nederland, het was niet eens zoveel groter dan mijn thuisbasis maar toch waande ik me voor een week in een ander land. Ver van mijn vertrouwde vrienden. Ver van huis en thuis.
De groep van 4200 studenten kwamen zowel voor de Hoge School als de universiteit en ieder van hen bezat andere dromen en doelen. Een paar weken terug sprak ik mijn mede examenleerlingen op de middelbare school nog toe in een speech waarin ik me verbaasde over de diversiteit van onze groep. Dat voelt nu bijna ironisch.
In mijn groepje van slechts 11 leden werden veel studies vertegenwoordigd: natuurkunde, pedagogiek, Nederlands, geschiedenis, taal en cultuur en biologie. Klein maar fijn die 11 leden, maar het was dan ook meteen het enige kleine in de hele week. Met die mensen heb ik mijn nieuw stad verkend. Zoals de kleine gedichtjes die verstopt zaten op lantaarnpalen en om kleine hoekjes ontdekte ik de straten, cafés en parken. Kan je thuis op twee verschillende plekken liggen?
Ik heb wel acht keer gehoord dat dit ‘de eerste dag van de rest van mijn leven’ was. Eigenlijk meende ik mijn leven al begonnen te zijn, maar misschien zat er wat in.
Een stad van eindeloos beginnen, zo noemde de man het. En ik was meteen verkocht.













