#goplumarul

Bugün kabak yok. Bir zamanlar hiçbir anlam ifade etmeyen bu cümle, şimdilerde küçük bir hayal kırıklığı yaratabiliyor.

Pazarda Nisoşko spesiyali için iyi kabak bulamadım. Bir süredir şunu öğrendim; kötü sebzeyle inatlaşılmaz. Sabit bir menüm yok. Pazar bana ne verirse tezgah o gün ona göre kuruluyor.

Menü değişir. Hayat gibi.

Öğlene doğru iki katlı mekanımın turuncu kapısı açıldı.

“Lütfen bana kötü haberi verme” dedi dün ilk kez gelen misafirim, daha montunu bile çıkarmadan.

Gülmeye başladım.

“Dünkü kabak mı? "

Bir anda yüzü düştü.

“Bitti deme. O kabağı tekrar yemek için geldim.”

“Bitmedi” dedim. “Sadece bugün Brüksel lahanasına dönüştü.”

Bana birkaç saniye ciddi bir hayal kırıklığıyla baktı.

“Brüksel lahanası mı?”

“Bana güven.”

Bir omuz silkmesi geldi önce. Sonra oturdu. Galiba bazı insanlar buraya sadece yemek için gelmiyor.

Turuncu kapı gün içinde bir sürü farklı ritimle açılıyor. Bazıları hızlı giriyor, sanki uzun süredir buraya aitmiş gibi. Bazıları eşikte iki saniye duruyor.

Daha önce hiç görmediğim biri girdi içeri. Tam o ikinci gruptandı. Etrafına baktı. Sonra direkt sağ taraftaki raflara yürüdü. Atölyede çıkan el yapımı bakır düzeneklere uzun uzun baktı. Birini eline aldı.

“Bunları burada mı yapıyorsunuz?”

“Bazen” dedim. “Bazen de bozuyoruz.”

Güldü, iyiye işaret ve bakışları sonra askılara kaydı. Kumaşlarını seçerken saatler harcadığım, her biri başka bir hikayeye benzeyen kıyafetlere dokundu uzun uzun.

Tarzı hemen gözünden okundu. Yeni taşınmış mahalleye. Belli. İnsanların yüzünde oluyor bazen o bakış. Bir yere ait olabilir miyim bakışı. Akşamki etkinlik afişini gördü. Biraz durdu.

“Şey…” dedi. “Bu akşamki etkinliğe tek başıma katılsam garip olur mu?”

İçimden güldüm. Bazı sorular insanı yıllar öncesine ışınlıyor. “Katılmazsan ayıp olur” dedim.

Akşam doğaçlama var. Alt katta biri sandalye taşıyor. Mutfakta birileri bir şeyler atıştırıyor. Yukarıda prova sesi. Arka masada iki kişi ilk kez tanışmış ama sanki üç kırgınlık geçmişler birlikte, öyle bir hava. Ben Brüksel lahanalarını karıştırırken arkadan tanıdık bir el uzandı. Bir tane çaldı.

“Bugün kabak çocukları biraz üzülecek galiba” dedi. Gülmeye başladım. Bazı insanlar hayatına öyle güzel yerleşiyor ki sesini duymak ev gibi geliyor. “Yarın nereye kaybolsak?” diye sordu kulağıma doğru. Bilmiyorum ama bir yerlere gideriz. Biz hep biraz kaybolup buluyoruz birbirimizi.

Akşamüstü üst kata çıkıyorum. Mahalle yavaş yavaş turuncuya dönüyor. Aşağıdan bir kahkaha yükseliyor. Birileri yeni tanışıyor. Birileri kalmaya karar veriyor. Birileri ilk kez rahat nefes alıyor belki. Pencereden bakarken düşünüyorum. İnsan bazen sadece bir mekan açmıyor galiba, bir kapı aralıyor.

Yeni hikayelerin peşine düşüyor.

Kim geleceğini bilmeden, kim kalacağını bilmeden. Bazen bir kahvenin, bazen aynı masayı paylaşmanın, bazen tek bir “kalmazsan ayıp olur” cümlesinin birini başka bir hayata yaklaştırabileceğini umarak.

Kimin hangi masada değişeceğini bilmeden. Kimin içeri girip kalmaya karar vereceğini bilmeden.

Bir garip aydı mayıs.

Bir anda alışkanlık yapacak ritüellerin olduğu, ne olduğunu tam anlamadan içine çekildiğin ama çıkarken “bir şey değişti” hissini avuçlarına bırakan bir ay. Benim penceremden bakınca 31 günlük koca bir serüven.

Dürüst olayım, kendimi bugüne kadar hiç bu kadar güçlü hissetmemiştim.

Önce bir kedinin doğumuna şahit oldum. Tıpkı geçen sene gibi ve bu, her seferinde bana dünyanın hala mucizelerle çalıştığını hatırlatıyor. O minnacık canlıların küçücük hallerinden göz göre göre büyümelerine tanık olmak… Bir ay gibi kısa bir sürede bile değişimin bu kadar görünür olması çok tuhaf ve çok etkileyici.

Bir de şu farkı hissettirdi bana.

Geçen sene bu olaya bambaşka yerde tanık olan nisoşko ile bugünkü nisoşko aynı kişi değilmiş. Ne yanındakiler aynı ne de kediler. 🐈

Bir şeyler büyümüş. Bir şeyler yumuşamış. Bir şeyler de “Tamam artık, ben buradayım” demeyi öğrenmiş.

Mayıs biraz bunun ayıymış gibi geldi.

Bir yandan rengarenk bir partide her yerde kendimi görmek… Renklerimi görmek… Ve hatta en sevdiğim sanatçıda bile kendime ait parçaları fark etmek. Renkli bir ay olacağının spoilerını vermiştim.

Böyle anlarda insan şunu düşünüyor:

“Aaa, demek ki hayal dediğim şey bazen gerçek hayatın içine sessizce sızıyormuş.” Gerçek yaşamın somut delili gibi.

Bir de mayısın küçük ama etkili ritüelleri vardı. İyi gelen küçük şeyler… Kendine bakım vermek, biraz kendini toparlamak, biraz ruhunu dürtmek.

Saçımı yaptırdım mesela. Küçük bir şey gibi geliyor kulağa ama bazen insan aynada kendine biraz daha yaklaşınca ruhu da “hah, işte bu” diyor. Mayıs bana biraz bunu öğretti. İnsan bazen büyük değişimleri küçük dokunuşlarla başlatıyor.

Sonra… okulum.

Bu ay canımı en çok yakan şey sanırım buydu. Belki büyümemin en somut tanığıydı. Belki de hayatımın bir dönemine şahitlik eden en büyük eğitimimdi. Ve bir anda, tam vedalaşamadan elimden gidişi… içimde buruk bir boşluk bıraktı.

Vedalar bazen yüksek sesli olmuyor sanırım.

Bazıları sessizce oluyor. Kapı kapanıyor ve sen bir süre hala oradaymış gibi hissediyorsun.

Kısa bir süre sonra tekrar açıldı. Dışarıdan bakınca kısa bir süre gibi görünmüş olabilir. Ama bana hissettirdiği hiç öyle değildi. Bana neredeyse bir ömür gibi geldi.

Çünkü bazen özlem takvimle ölçülmüyor.

Bazen bir yerin sende bıraktığı boşluk zamanı uzatıyor ve sonunda… onu da rahat bıraktılar.

İçimde hala buruk bir yer var mı? Var. Çünkü bazı bağlar bir bina, bir kurum ya da bir isimden fazlası oluyor. İçinde büyüdüğün, değiştiğin, dönüştüğün bir şeye veda etmek kolay değilmiş.

Ama birler demiştim ya...Bazı yerler ve insanlar hikayeden tamamen çıkmıyor. Önce karşılaşmalar, sonra vedalar, sonra dönüşler. Hayat mayısta bana bunu bol bol göstermiş oldu.

Ve bu ay bir başka test de sundu bana.

Emek verdiğim, yatırım yaptığım, diplomasını bile aldığım şeylerin gerçekten sağlam olup olmadığını sorgulatan bir sınav geldi.

Ama galiba en büyük fark şu oldu. Bu sefer anlam yükleyerek değil, anlam çıkararak çıktım içinden.

Şunu fark ettim: Ben uzun zamandır şeffaf olamamanın ağırlığını taşıyormuşum. Bu yüzden şeffaf olduğum yerde, karşımdakinin de cesaretini görebilmeyi beklemişim. AMA bazı insanlar yüzleşmeye bile cesaret edemeyecek kadar uzaktan cesurmuş.

Sanırım mayısın bana öğrettiği şeylerden biri şu oldu: İnsan bazen kimleri tuttuğunu değil, kimleri artık tutmaması gerektiğini öğreniyor.

Ama yine de…

Garip bir şekilde umutlu bitiyor içim.

Çünkü mayıs bana şunu hissettirdi:

- Bir şeyler kapanıyor olabilir ama ben kapanmıyorum.

- Bir şeyler bitiyor olabilir ama ben eksilmiyorum.

- Hatta belki ilk kez, kendime biraz daha yaklaşıyorum.

Haziran niyetleri

• Biraz açıklık.

• Biraz cesaret.

• Biraz huzur.

• Biraz da kendime daha çok güvenmek.

Bazı yüzleşmeler vardır… Seni darmadağın etmez. Tam tersine, içindeki o aylardır süren karmaşayı, gürültüyü sessizce yerine oturtur.

Bir zamanlar yuva sandığın şeyin, artık sana yuva gibi hissettirmediğini fark etmek tuhaf bir his.

Ne sevgim tamamen bitti diyebiliyorum ne de içimdeki o özlem hiç yoktu. Vardı. Hem de çok vardı. Saklamıyorum. Sesini duymayı, kokusunu, bir zamanlar dünyadaki en güvenli yer gibi gelen o “bizdik” hissini özlemişim.

Sonra bir gün yeniden karşı karşıya geliyorsun. Yan yana oturuyorsun.

...

- Aynı sahil şeridi.

- Aynı kahveci. Dekorasyonu biraz değişmiş. Tıpkı bizim gibi… Dışarıdan bakınca hala çok tanıdık ama içeride bir yerlerde bambaşka bir şey var artık.

- Aynı sandalyeler.

- Aynı yollar.

- Yolda giderken o aynı benzinlikten alınan su.

Bir zamanlar “biz” dediğimiz, üzerine hayat kurduğunuz o küçük, sıradan ritüeller…

Uzaktan bizi izleyen biri muhtemelen geçen seneki halimizi görürdü orada. Yine arkada aynı dalga sesi. Yine bitmek bilmeyen uzun sohbetler. Yine araya giren o tanıdık sessizlikler. Bir yıl öncesinin tıpatıp aynısı gibi görünürdü dışarıdan her şey ve tuhaf olan şu ki…

Bir o kadar da değildir.

Çünkü dışarıdaki sahne ne kadar tanıdıksa, için artık aynı yerde değildir. Bu fotoğraf bir zamanlar yuva sandığım bir yerden çekilmişti.

Aynı ağaç. Aynı gece. Aynı açı.

Ama dönüp baktığımda onu yeniden düzenledim. Retro yaptım. Sonra fark ettim…Bu fotoğraf bile artık aynı değil.

Hala aynı yerde duruyor belki ama ışığı değişmiş. Tonu değişmiş. Hissi değişmiş. Tıpkı bazı hikayeler gibi.

Bir zamanlar yuva gibi gelen şey bazen yerinde durmaya devam ediyor ama senin içinde artık aynı karşılığı bulmuyor ve galiba bu kötü bir şey değil.

Sadece… dönüşmek

Biliyor musun?

Bir zamanlar hayatının her köşesinde, her hücresinde olan biri… meğer içinde sandığın kadar yakın değilmiş artık. Eskiden yanındayken içine yayılan o yuva hissi, bu kez uğramaz yanına.

Evet, bakınca hala bir heyecan vardır. Yalan yok. Kalp yine eski hızını bulur. Hatta bir ara, o çok iyi bildiğin ritim bozukluğu hissi bile gelir, şöyle bir göğsüne dokunup geçer. AMA bu sefer o heyecanın hemen yanında, gölge gibi duran başka bir şey daha vardır.

Yoğun bir güvensizlik.

Sanırım insan ilk kez bunu bu kadar net, bu kadar çıplak görür. Birini özlemişsindir ama onu yeniden hayatında, alanında istemeyi değil.

Belki o eski “bizdik” duygusunu özlemişsindir. Belki tanıdıklığı. Belki bir zamanlar sığındığın o yuva hissini… ama artık o kişi, eskiden olduğu o dokunulmaz yerde değildir içinde.

- İyi gelir yine de görmek.

- Sesini duymak.

- Kokusunu yeniden içine çekmek.

Çünkü garip bir şekilde, vedalaşırken ne bir pişmanlık vardır içinde ne de bir “keşke”.

Sadece büyük, ferah bir netlik…YETTİ

Bu hikaye sana fazlasıyla yetmiştir.

Bazı insanlar hayatına geri dönmek, kalıcı olmak için değil, içindeki kördüğüm olmuş bir hikayeyi çözmek, seni o düğümden azat etmek için yeniden görünür galiba ve sonra bir gece yatağına, uzun zamandır ilk kez bu kadar hafiflemiş girersin.

Sanki içinde yarım kalan bir şey tamamlanmış, çözülmüş ve ait olduğu rafa kaldırılmıştır ve içinden çok sakin bir yerden tek bir cümle geçer:

​Bugün çok net, çok pürüzsüz bir şey fark ettim: Bazı insanları özlemek, onlarla yeniden bir hayat kurmak istemek anlamına gelmiyormuş.

​Bugün bir mesaj geldi. Geçmiş, hiç beklemediğim bir anda kapıyı çaldı işte. O an kalbim sıkıştı, nefesim daraldı, oturdum çok ağladım. Bir an için sadece görmek istedim onu. Sesini yeniden duymayı, kokusunu, bir zamanlar çok iyi tanıdığım o tanıdık hissi… Çok özledim, yalan yok.

​AMA özlemek, her zaman geri dönmek istemek değilmiş.

​Çünkü insan bazen karşıdaki kişiyi değil, onun yanındaki o eski halini özlüyor. Birine ait hissetmeyi, koşulsuz görülmeyi, o sıcak “biz” duygusunu… Sonra tam o duygu selinin ortasında, büyümüş tarafın içeri giriyor ve sana sessizce şunu hatırlatıyor:

“Sevgi her zaman yeterli değil.”

​Değil çünkü. Sevgi, kırılan güvenin yerini doldurmuyor. Belirsizliği sakinleştirmeye yetmiyor. İnsanı tek başına huzurlu yapmıyor. Birini zamanında çok sevmiş olabilirsin. Hatta şu an, tam da bugün o mesajla birlikte çok özlüyor da olabilirsin. Ama bu, onun sana iyi geldiği anlamına gelmiyor.

​Ve bugün, hayatımda ilk kez çok net bir yerden şunu söyleyebiliyorum: Benim zamanım, ruhsal dengem, sağlıklı zihnim ve o çok uğraşarak inşa ettiğim güçlü psikolojim; güvensiz, tekinsiz, ne olacağı asla belli olmayan bir ilişkiden çok daha kıymetli.

​Eskiden “idare ederim, bir şekilde çözeriz” dediğim o yorucu şeylere artık aynı yerden bakmıyorum. Çünkü artık çok iyi biliyorum: Uykularımı bozan, iç huzurumu söküp alan, beni kendimden her gün biraz daha uzaklaştıran hiçbir insana, hiçbir düzene hayatımda yer yok.

​Ben artık sevgiyi sadece yoğun ve kaotik hissetmek istemiyorum.

​Güvenli hissetmek istiyorum. Sakin hissetmek istiyorum. Yanında her an tetikte beklediğim değil, omuzlarımı düşürüp huzurla nefes alabildiğim bir sevgiyi hak ediyorum.

​Hani bir zamanlar öfkelendiğin, üzerine saatlerce düşündüğün, her detayını tekrar tekrar kazıdığın o yoğun hayal kırıklığı vardır ya... İşte bugün o evreyi de geçtiğimi, artık yorulmadığımı, o hissin bile içimden tamamen çekildiğini fark ettim. İçimde garip bir boşluk ama aynı zamanda muazzam bir hafiflik var.

​Bugün anladım ki artık sana karşı o yoğun hayal kırıklığını bile kazımıyorum. Bu bile yok içimde. Artık ne iyi bir duygu, ne kötü bir öfke, ne de bir kırgınlık barındırıyorum. Duygusal olarak o hesabı tamamen kapattığımın, hayatımdaki etkini sıfırladığımın ilanı bu. O kapı artık tamamen kapandı, üstüne kilit vuruldu ve anahtarı da fırlatılıp atıldı.

​Geçmişsin. Bitmişsin.

&

Geçmemiş olabilirsin belki AMA artık beni geçemiyorsun.

​Ve galiba hayatımda ilk kez… Birini bu kadar çok özlerken, o geçmiş tam bugün kapıma kadar gelmişken bile, durup kendimi seçebildim.

İŞTE ŞİMDİ KENDİMİ OMUZUMDAN ÖPME VAKTİDİR!

Dilan Balkay'a sevgiler, artık bi başkasını değil kendi omuzlarını öpme zamanı:

Bugün de omuzlarını

Öpmedim uykudan önce

Her gün ayrı uyanmamız

Biraz tuhaf, değil mi sence

Artık olmaz

Artık olmaz

​Bazı insanlar gitmiyor galiba. Yok yok, yanlış anlaşılmasın. Bildiğin gidiyorlar. Telefon rehberinden siliniyorlar. Fotoğraflar arşivin en kuytu, en karanlık köşelerine düşüyor. Bir zamanlar ezbere bildiğin ses tonlarını, gülüşlerinin tınısını unutuyorsun. Hatta bir noktada adını bir yerlerde tesadüfen görünce kalbin bile eskisi gibi paniklemiyor, ritmini bozmuyor. Buraya kadar her şey normal, her şey yetişkinliğin o soğuk kuralına uygun.

​Ama bazı cümleler... Allahım onlar insanın içinde nasıl kalıyor öyle?

​Geçen gün marketteydim. Reyonların arasında dolanırken lavabo açıcı aldım. Bak gerçekten, bildiğin lavabo açıcı. Öyle her gün eve alınan, üzerine felsefe yapılacak bir şey de değil. Rafın önünde durmuşum, sanki çok hayati bir şeymiş gibi arkasındaki prospektüsü okuyorum: “Tozu dökünüz.” “Kaynamış suyu belirli seviye uzaklıktan dökünüz.” Bir yandan da ciddiyetle düşünmeye başladım. Belirli seviye uzaklık tam olarak ne kadar? Yakından döksem lavaboyla birlikte ben de mi eririm? Uzaktan döksem bu kimyasal bana küser mi? İnsan bazı şeyleri büyüyünce, yaş alınca kendiliğinden bilir sanıyorlar ama ben market reyonunda lavabo açıcıyla göz göze gelip hafifçe panikleyen o yetişkinim hala.

​Tam o panik anında, durup dururken aklıma düştü. Birinin, dünyanın en normal, en sıradan şeyiymiş gibi arkamdan “Ben hallederim” deyişi.

​Garip değil mi? Bazı insanlar seni tamamen terk etmiyor da, giderken içine küçük küçük, görünmez şeyler bırakıp gidiyor sanki.

Bir cezve, bir sokak köşesi, bir şarkı ya da bir kelimenin anlamı üzerinden saatlerce süren o tatlı münakaşa...

Öyle dünyanın en büyük, en sinematik anıları falan da değil üstelik. Kimsenin üzerine ödüllü filmler yapacağı şeyler değil ama bir gün, hiç beklemediğin bir anda sinsice gelip omzuna dokunuyorlar işte.

Markette. Duşta. Bir kültür merkezi binasının önünde öylece beklerken. Otopark girişinde bir şeyi anımsayıp anlamsızca duraksarken. Gözünü kapatıp dalgaların sesini dinlerken. Pizza yerken. Bulaşıkları yıkarken. Taksi çağırmak için uygulamada adres seçmeye çalışırken. Bir cümlede, bir kokuda... ya da bir şarkının tam en olmadık, en savunmasız yerinde.

​Sanki insan bir anda eski bir versiyonuna dönüşüyor. Sadece birkaç dakikalığına o eski “biz” oluyorsun. Sonra geçiyor. Geçiyor ama tamamen değil. Çünkü kendine kalıyor insan eninde sonunda. Kim ne derse desin, hangi teselliyi verirse versin, bir noktada herkes kendi odasında, kendi çıplak sesiyle baş başa kalıyor galiba.

​Tam da bu yüzden “Kendine iyi bak” cümlesini hiç sevmiyorum ben sanırım. Ne demek kendine iyi bak? Sanki insan başka ne yapacak zaten? Biraz fazla kibar, fazla hesaplı bir veda gibi geliyor bana. Bir kapıyı çarpmadan, sessizce kapatıp çıkmak gibi. Nazik ama can sıkıcı. Bir şeyin bittiğini, bir enkaz yaratıldığını güzel bir dille ambalajlayıp söylemek gibi.

​Kulaklığımdaki ses tam olarak bu yapmacıklığa isyan ediyor işte, her kelimesi içimdeki o öfkeye, o kırgınlığa çarpıyor:

Kendine iyi bak deme, denmez, saçma Kendime bakarım elbet, sen hiç korkma Kendine kalıyor insan eninde sonunda...

​Bazen istiyorum ki insanlar biraz daha dürüst olsun. Şekilli vedaları, cilalı cümleleri bıraksınlar. “Bak,” desin mesela, “çok özleyeceğim, canım çok yanacak ama yine de gidiyorum.” Ya da hiç konuşmasınlar, öylece bitsin. Çünkü bazı cümleler insanın içinde fazla uzun kalıyor, tortu yapıyor. Ve sonra sen, yıllar sonra bir market reyonunda, elinde bir lavabo açıcıyla kalakalmışken bile o eski cümleleri hatırlayabiliyorsun.

​Saçma.

Evet, dışarıdan bakınca belki çok saçma ama biraz düşününce, hiç de değil gibi.

30 yaşındaki Nisoşko’dan selam getirdim.

Henüz onunla tanışmadın. Şimdilik insanlar seni 96on16 diye tanıyor, bazıları Nisa Taylan olarak biliyor ama ikimiz de biliyoruz ki sen aslında bunların hiçbirine tam sığmıyorsun. Zaten bütün mesele de bu olacak.

Şu an muhtemelen gecenin bir yarısı yine 852 tane şey düşünüyor, bir yandan hayatını çözmeye çalışırken bir yandan da neden herkes senden daha netmiş gibi hissediyor diye kafayı yiyorsun. İnsanların tek bir hayali, tek bir yolu, tek bir karakteri varmış gibi geliyor sana. Sense aynı anda hem sahnede olmak, hem yazmak, hem tasarlamak, hem kaçıp başka ülkelerde kaybolmak, hem bir kafede oturup saatlerce insan izlemek istiyorsun.

Bir şey söyleyeyim mi? Bunun adı kararsızlık değil.

Senin beynin düz çalışmıyor sadece.

Bir dönem bunu kabul edemeyeceksin. İnsanlar sana “potansiyelini harcıyorsun”, “bir şeye odaklan”, “aynı anda bu kadar şey olamazsın” diyecek. Sen de haklı olduklarını sanacaksın. Kendini susturmaya çalışacaksın. Daha normal olmaya, daha az düşünmeye, daha az hissetmeye çalışacaksın.

Olmayacak.

Çünkü senin zihnin Efsunlu Düşler Korusu; dışarıdan bakınca karmaşık gibi görünen ama içine girdikçe başka yollar açılan bir yer orası. Aynı ağacın altında hem çocukluğun duracak hem geleceğin. Bir köşede korkuların olacak, başka bir köşede dünyanın en saçma ama en yaratıcı fikirleri. İnsanlar tek bir düz yolda yürümeye çalışırken sen kafanın içinde 852 farklı patika arasında dolaşacaksın.

Ve biliyor musun?

Bu bir kusur değil.

26 yaşına kadar beyninin nasıl çalıştığını tam olarak kabul edemeyeceksin. Sürekli kendini düzeltmeye çalışacak, neden herkes gibi olamadığını sorgulayacaksın. Zihninin çalışma şeklini bir problem gibi göreceksin. Dürüst olmak gerekirse hâlâ tamamen çözmüş değilsin ama artık korktuğun gibi bakmıyorsun ona.

Eskiden bu durum sanki karanlık bir odada kaybolmak gibiydi. Şimdilerdeyse daha çok bir kazı çalışması gibi hissettiriyor. Her yeni farkındalıkta beyninin içinden başka bir parça çıkıyor. Çocukluğundan kalan bir davranış, neden aynı anda yüzlerce şey düşündüğün, neden bazı şeyleri herkesten daha yoğun hissettiğin, neden bazen dünyanın sesini tamamen kapatıp bir şeye saatlerce odaklanabildiğin…

Garip bir şekilde artık bundan utanmıyorsun. Çünkü beynini anlamaya çalışmak artık bir kusuru düzeltmek gibi değil, hazine bulmak gibi geliyor.

Bir de sana sahneden bahsetmem lazım. Çünkü şu an sadece içinde kıpırdayan bir his gibi duran şey, ileride senin nefes alan yerlerinden biri olacak. Önce stand-up yapacaksın. İnsanları güldürmenin altında aslında kendini görünür kılmaya çalıştığını anlayacaksın sonra. Sonra doğaçlama girecek hayatına. Hayatın boyunca kontrol etmeye çalıştığın şeyleri sahnede bırakmayı öğreneceksin. Şimdilerdeyse metin oyunculuğunun içindesin. Başka karakterlerin cümlelerini söylerken kendine ait yerleri buluyorsun. Meğer insan bazen kendini en çok başka birinin hikayesinde tanıyormuş.

Bir de aile dizimi var tabii…

Uzun süre bazı düğümleri çözmeye çalışacaksın. Sürekli “neden böyle hissediyorum”, “bu yük bana mı ait”, “neden bazı şeyler tekrar ediyor” diye kendinin içine ineceksin. Bir noktada bütün düğümleri açarsan hafifleyeceğini sanacaksın.

Sonra çok garip bir şey olacak. Meğer düğümün en zor kısmı çözmek değilmiş. Açıldıktan sonra elinde kalan boşlukmuş.

Çünkü insan yıllarca taşıdığı yük gidince bile bir süre onu arıyor.

Ama zamanla o boşluk korkutucu olmaktan çıkacak. İçine ilk kez gerçekten kendini koyabildiğin bir yere dönüşecek.

Bir gün dönüp kendine baktığında şunu fark edeceksin. En zor zamanlarında bile içinde komik bir kız yaşamaya devam etmiş. Kırılırken bile şaka yapabilmişsin. Dünya üstüne gelirken bile gidip saçma bir reels kaydedebilmişsin. Bu küçümsenecek bir şey değil. Bu senin hayatta kalma biçimin.

Şunu da öğrenmen gerekecek. Herkes seni anlamayacak. Bazıları seni fazla bulacak. Bazıları seni yarım tanıyıp tamamı hakkında konuşacak. Bazıları sen küçülürsen seni daha rahat sevecek.

Küçülme

Kalabalık olmak herkesin haklı olduğu anlamına gelmiyor.

Aşk konusunda da sana kötü bir haberim var biraz.

Sevilmek için kendini kanıtlaman gerektiğini sanacaksın uzun süre. İnsanların seni seçmesi için daha başarılı, daha güzel, daha düzenli ya da daha uyumlu olman gerektiğini düşüneceksin. Bir noktada uyumlu olmakla kendin olmamayı karıştıracaksın hatta. Kendinden biraz biraz eksildikçe aşkın daha mümkün olduğunu sanacaksın.

Değilmiş.

Seni gerçekten sevecek insanlar, senin o zikzaklı kafanı da sevecek.

Bir de şunu öğrenmen gerekecek. Çok sevsen bile bazı insanları iyileştiremiyorsun. Hasta hastadır. Sen ne kadar sevgi verirsen ver, bazı yaralar senin sevmenle kapanmıyor. Toksik olduğunu bilmek de her zaman bırakabilmek için yeterli olmuyor. Bazen insan aklıyla gördüğü şeyi kalbiyle terk edemiyor.

Bu yüzden sezgilerine güvenmeyi öğren.

Çünkü onlar gerçekten çok başarılı.

Bir ortamda, bir bakışta, bir cümlede sana yanlış gelen şeyi çoğu zaman ilk hisseden tarafın sezgilerin olacak. Sen mantığınla susturmaya çalışsan bile onlar sessizce doğruyu söylemeye devam edecek.

En çok da aşk konusunda.

Çünkü zikzak olmak hatalı olmak demek değil. Sadece başka bir geometriyle bakabilmek demek.

Bak şimdi sana en önemli şeyi söyleyeceğim. Hayat düşündüğünden çok daha kısa ama bir o kadar da uzun.

Bir gün yabancı bir ülkede tek başına yol bulacaksın. Bir gün sahnede insanların kahkahasını duyacaksın. Bir gün yazdığın bir cümle hiç tanımadığın birinin içine dokunacak. Bir gün kendini ilk kez gerçekten görüyormuş gibi hissedeceksin.

Henüz tamamen öğrenmedim gerçi ama eskisinden iyiyim ve sanırım artık korkmuyorum.

Çünkü sonunda anladım. Senin içinde düzeltilmesi gereken bir karmaşa yok. İçinde korunması gereken bir Efsunlu Düşler Korusu var.

20 yaşındaki Nisa…

Seni düzeltmeye çalışmayı bıraktığım gün, ilk kez gerçekten duydum seni. Meğer kaybolmamışsın. Sadece Efsunlu Düşler Korusu’nda, sana ait yolu bulmaya çalışıyormuşsun.

O son gün, saçlarımın arasından süzülüp giden o rüzgara ne kadar teşekkür etsem az. Denizden kopup gelmiş gibiydi, içimdeki fırtınaları da peşine takıp götürerek. Kaybolduğumu sandığım yer, adı konmamış bir yolun başlangıcı gibi duruyordu. Sana son kez koşarken bunun bir nihayet olduğunu biliyordum. Kollarının arasındayken ruhumda bir yas yoktu.

Sessiz, derin bir kutlama vardı.

Eskiden cümlelerimin arasına sızan o “ama”lar, birer kusur gibi önüme koyulurdu. Başkalarından ödünç alınmış eleştirilerle susturulmaya çalışılırdı; sanki bana ait değilmiş, sanki fazlalıkmış gibi.

O “ama”lar benim çelişkilerimdi, itirazlarımdı, sesimdi.

Seni seviyordum, hem de çok. AMA sevgi, içimde daralan o boşluğu doldurmaya yetmiyordu. Artık o “ama”ları saklamıyorum. Bir başkasının sesine benzetmiyorum. Kendi “ama”larımın içinde, kendim olarak kalıyorum ve bu kez, sadece bana ait bir yerdeyim.

Bir yanım sende kalmak için direnirken, diğer yanım çoktan başka bir sabaha uyanmıştı. Senin kokun olmadan da mutlu bir sabah vardı. Beni asıl iyileştiren dalgaların bitmeyen ritmi oldu.

Sonunda da bana en iyi gelen de, beni yeniden kuran da yine o dalgalar oldu.

Bir zamanlar gerçek ile hayalin sınırında, kaderinin peşinden giden bir kız yaşardı: Lumora. Kaderinin ona sunduğu Zamanın Çemberi’ni bulmak üzere, her adımda zemini değişen, ağaçları birbirine benzese de hiçbirinin aynı olmadığı Efsunlu Düşler Korusu’na doğru yola çıktı. Korunun kurnaz muhafızı Zümrütpati ise Lumora’nın kaderini gerçekleştirmesine engel olacak sınavlarla onu bekliyordu.

Lumora içeri girer girmez koru onu karşıladı. Bir anda ayaklarının altındaki zemin kayboldu ve kendini kapkaranlık, derin bir kuyunun içinde buldu. Kuyunun bir tarafında parıltılı hayaller, diğer tarafında ise keskin gerçekler vardı. Zümrütpati’nin sesi kuyunun duvarlarında yankılandı: "Hangisi seni kurtaracak?"

​Lumora bir süre sessizce iki yana da baktı ve kararlılıkla fısıldadı:

​"Hayallerim cesaretimdir, gerçeklerim ise gücüm."

​Bu sözlerle birlikte kuyu bir anda dağılarak yok oldu.

Zümrütpati vazgeçmeye niyetli değildi. Koru bir anda derin bir sessizliğe büründü, tüm ışık çekildi ve her yer zifiri karanlığa teslim oldu. Lumora yürümeyi bıraktı, önce çevresinde bir ışık kaynağı aradı ve bekledi. Sonra fark etti ki ihtiyacı olan ışık dışarıda değildi. Işığın kendi içinden yükseldiğini, kalbinin yolu aydınlattığını fark ettiği an, karanlık koru yeniden görünür oldu.

Zümrütpati son kozunu oynadı. Önünde dev bir ayna belirdi. Ayna, yaklaştıkça büyüyen bir sesle durmadan aynı cümleyi tekrarlıyordu: “Başarısız olacaksın" Lumora önce bu sözleri duydu ama sonra ruhunu korumak için kulaklarını sıkıca kapadı. Sesler zayıfladı, cılızlaştı ve sonunda ayna büyük bir gürültüyle çatladı.

Aynanın çatlaklarının arasından, o ana dek saklı kalan Zamanın Çemberi belirdi. Zümrütpati, Zamanın Çemberi'ni Lumora'ya teslim ederken onu "Gerçek Bir Yolcu" olmasıyla müjdeli. Çünkü korunun içinden geçen herkes yolcu değildi ama Lumora artık öyleydi.