Suskunluk diye bir şey yok

inanma.

Yalan, zannedilenler ve birikenler.

Bir saksı çiçeğinin yerini kim belirler?

Kim ışığı olur

kim başında bekler?

Umudun üzerine yağmurlar sıçratan bir tedirginlik oluyorsun bazen.

Bir kımıldama, bir sızı

Direniş mi yoksa?

Saçlarına tutunduğun kim?

Kim senin sesini avucunda ağlatan?

Uçabiliyor diye kuşların hatrına

kim göğe boynunu bırakan?

Bir cümledir bazen, her şey uzarken eksilen.

Bir bakışta akıp gitmek mi bu?

Nefes yitirmekten daha zor

seninle yutkunmak.

Sana zaman, sana can, sana ziyan.

Yetecek mi?

Bırak bir kere de ben isimlendireyim seni.

Olması gerektiği gibi olmasın artık

Bil ki;

yeşil yaprak direnişin adıdır,

dökülmüş sarı yaprak ise teslimiyetin…

Biri hayata tutunmanın,

öteki Rabbine dönmenin hâlidir.

İkisi de aynı daldan kopar,

ama biri varlıkla, diğeri yoklukla zikreder.

Sonbahar, işte bu ikisini aynı anda öğretir insana: