#dalgasesi

Bazı yüzleşmeler vardır… Seni darmadağın etmez. Tam tersine, içindeki o aylardır süren karmaşayı, gürültüyü sessizce yerine oturtur.

Bir zamanlar yuva sandığın şeyin, artık sana yuva gibi hissettirmediğini fark etmek tuhaf bir his.

Ne sevgim tamamen bitti diyebiliyorum ne de içimdeki o özlem hiç yoktu. Vardı. Hem de çok vardı. Saklamıyorum. Sesini duymayı, kokusunu, bir zamanlar dünyadaki en güvenli yer gibi gelen o “bizdik” hissini özlemişim.

Sonra bir gün yeniden karşı karşıya geliyorsun. Yan yana oturuyorsun.

...

- Aynı sahil şeridi.

- Aynı kahveci. Dekorasyonu biraz değişmiş. Tıpkı bizim gibi… Dışarıdan bakınca hala çok tanıdık ama içeride bir yerlerde bambaşka bir şey var artık.

- Aynı sandalyeler.

- Aynı yollar.

- Yolda giderken o aynı benzinlikten alınan su.

Bir zamanlar “biz” dediğimiz, üzerine hayat kurduğunuz o küçük, sıradan ritüeller…

Uzaktan bizi izleyen biri muhtemelen geçen seneki halimizi görürdü orada. Yine arkada aynı dalga sesi. Yine bitmek bilmeyen uzun sohbetler. Yine araya giren o tanıdık sessizlikler. Bir yıl öncesinin tıpatıp aynısı gibi görünürdü dışarıdan her şey ve tuhaf olan şu ki…

Bir o kadar da değildir.

Çünkü dışarıdaki sahne ne kadar tanıdıksa, için artık aynı yerde değildir. Bu fotoğraf bir zamanlar yuva sandığım bir yerden çekilmişti.

Aynı ağaç. Aynı gece. Aynı açı.

Ama dönüp baktığımda onu yeniden düzenledim. Retro yaptım. Sonra fark ettim…Bu fotoğraf bile artık aynı değil.

Hala aynı yerde duruyor belki ama ışığı değişmiş. Tonu değişmiş. Hissi değişmiş. Tıpkı bazı hikayeler gibi.

Bir zamanlar yuva gibi gelen şey bazen yerinde durmaya devam ediyor ama senin içinde artık aynı karşılığı bulmuyor ve galiba bu kötü bir şey değil.

Sadece… dönüşmek

Biliyor musun?

Bir zamanlar hayatının her köşesinde, her hücresinde olan biri… meğer içinde sandığın kadar yakın değilmiş artık. Eskiden yanındayken içine yayılan o yuva hissi, bu kez uğramaz yanına.

Evet, bakınca hala bir heyecan vardır. Yalan yok. Kalp yine eski hızını bulur. Hatta bir ara, o çok iyi bildiğin ritim bozukluğu hissi bile gelir, şöyle bir göğsüne dokunup geçer. AMA bu sefer o heyecanın hemen yanında, gölge gibi duran başka bir şey daha vardır.

Yoğun bir güvensizlik.

Sanırım insan ilk kez bunu bu kadar net, bu kadar çıplak görür. Birini özlemişsindir ama onu yeniden hayatında, alanında istemeyi değil.

Belki o eski “bizdik” duygusunu özlemişsindir. Belki tanıdıklığı. Belki bir zamanlar sığındığın o yuva hissini… ama artık o kişi, eskiden olduğu o dokunulmaz yerde değildir içinde.

- İyi gelir yine de görmek.

- Sesini duymak.

- Kokusunu yeniden içine çekmek.

Çünkü garip bir şekilde, vedalaşırken ne bir pişmanlık vardır içinde ne de bir “keşke”.

Sadece büyük, ferah bir netlik…YETTİ

Bu hikaye sana fazlasıyla yetmiştir.

Bazı insanlar hayatına geri dönmek, kalıcı olmak için değil, içindeki kördüğüm olmuş bir hikayeyi çözmek, seni o düğümden azat etmek için yeniden görünür galiba ve sonra bir gece yatağına, uzun zamandır ilk kez bu kadar hafiflemiş girersin.

Sanki içinde yarım kalan bir şey tamamlanmış, çözülmüş ve ait olduğu rafa kaldırılmıştır ve içinden çok sakin bir yerden tek bir cümle geçer: