ont·boe·ze·men

“Kirrel op peerd. Hest dat ooit op vioul speulen heurd? Lu dij al n week of wat de weg blokkeren en dat volgens sommege politisi en juristen rechtmoateg doun? Ik kin dij hampels zo stoadegaan wel vergraimen.” “Man, wat komst ja overprikkeld binnen, denk aan dien gezondhaid,” zee ik. “Dat dou ik,” zee buurman Jan. “Ik heb noamelk lezen dat, as je zo òf en tou even verbraand in d’hoed binnen, dat…

het tij van het gemoed

proberend de momenten te vergeten waarop wij dichtbij het einde zien moedigen wij onszelf met elkaar aan het gaat voorbij en we gaan verder

opdat wij later niet ontdekken moeten dat wij deze tijd alleen maar overleven kijken wij naar het anders doen en laten als kansen aan voor een nieuw normaal

het lot van eindeloos voelend isolement dat huilen vaak nader brengt dan lachen doet ons af en toe het…