#gedigte

jy probeer die boom buig maar die bas breek in twee.

jy vertel jouself: "dit was net te bros";

bewaar jou eer en brand die blare tot as.

tog sal ongebroke wortels groei buite jou beheer -

totdat baswortel ontbloot en bloei,

en onbeseerd sal ek weer bogronds groei,

ver weg van jou bedrieënde hande.

Ure in die water van die stort was niks van jou weg nie. Deur die stoom sien ek jou soos 'n standbeeld teen die mure van my donker hart leun. Jy tart my uit met gesigte en aande en trane wat teen die stortdeur projekteer en ek stort ineen as die bloed drup.

Die kraan is op vuur, maar ek skroei my liggaam sonder om enige seer weg te brand. Ek huil en skree en vlug terwyl ek roerloos stil onder die kop staan.

Ek cope nie.

Die spons los rooi merke op my vel soos ek skrop om die herhinneringe weg te was, maar dit steek net seep. Jy lag as ek gly en terugsink onder die spyt en verlore; met spot in jou mondhoeke kyk jy hoe die teëls my blou laat. Moedeloos opgee, naakend alleen, teen die muur van my verlede.

Jy is wreed, Regrets, en jy vreed my op met elke wassessie.

failure

ringing through my mind

the shining numbers wink at me

'well done'

everyone screams

sarcasm dripping from their lungs

but I failed

failed to deliver

dissapointment

glimmers in your eyes

my heart pains

salty water flows over the rim

everybody stares

they'll never understand

or grasp the reality

that I failed

ek belowe ek probeer - ek kyk en hoor maar is nie in staat om in te neem wat jy aan my probeer oordra nie.

met elke woord wat jy uiter, word ek instinktief bewus hoe elke label teen my vel skuur en wil ek eenvoudig net uit my klere breek sodat ek vir eens heeltemal kaal voor jou kan staan.

ek hou nie van leuens nie, en ek weet dis vir jou moeilik om nie te verstaan hoekom ek nie bel nie, maar ek weet ook jy hou nie van verkeerd wees nie. hoe verwag jy dan moet ons kan praat as jy glo dat alles vanselfsprekend is, terwyl die teenargument uit jou ontstaan?

ek sal saam stem en erken: ek maak nie reg met jou nie. verskoon my as ek iets sê wat jou ontstel, dis net dit put my uit as jy heeltyd dink ek vernietig wanneer ek slegs probeer asem skep.

Die vertrek is leeg. Die mure wit. Daar is 'n

eensame vlek wat as nagedagtenis van 'n

lewe in die plafon lê. Die vloer se planke is

uitgetrap, met kolle waar die vernis paaie

geloop is. Die sakkende son gooi sy laaste

stroke lig in die kamer in. In die glimmerende

stof sien ek hoe my grootword oomblikke stil-

stil ronddans: Die ure wat my pienkrokkie-lyfie

die poppe laat grootmens speel het, die

legkaarte, die verhale van vreugde, maar ook

die gebroke harte - die volwassewording. My

hart verlang terug na die dekens van laventel

tot die grootmeisie wit. Volwasse.

Die storieboeke wat vervang is met

Biochemie en Besigheids. Boeke wat jou

verbeelding smoor en jou laat onthou die lewe

stap vorentoe - na leê vertrekke.

Ek staan vasgevang tussen die ruimte van die

verlede en ek smag intens na die son om weer

terug oor die berge te verskyn. Maar die wolke

is klaar spookasem en ek draai om en maak

versigtig die deur toe. Ek stap by die vertrek

uit met 'n paar brokkies sentiment en glimlag.

Glimlag omdat die res van die huis nou

bewoon kan word.

Twee meisies sit, die rook kring op, Met koppies koffie, die wereld stop. Die damp van rook meng met die geur, Van warm belydenis, 'n stille uur.

In die aandlig, wat deur die venster breek, Hulle lag en praat, terwyl die stilte skreeu. Die rook rol op, draai in die lug, Twee siele gesels, in die stilte, sug.

Die koffiekoppe klank, 'n sagte geluid, Hulle stories vloei, soos 'n rivier se vlyt. In die rook en die aroma, niks is te veel, Twee meisies, 'n wêreld wat hul deel.