content.

Ure in die water van die stort was niks van jou weg nie. Deur die stoom sien ek jou soos 'n standbeeld teen die mure van my donker hart leun. Jy tart my uit met gesigte en aande en trane wat teen die stortdeur projekteer en ek stort ineen as die bloed drup.

Die kraan is op vuur, maar ek skroei my liggaam sonder om enige seer weg te brand. Ek huil en skree en vlug terwyl ek roerloos stil onder die kop staan.

Ek cope nie.

Die spons los rooi merke op my vel soos ek skrop om die herhinneringe weg te was, maar dit steek net seep. Jy lag as ek gly en terugsink onder die spyt en verlore; met spot in jou mondhoeke kyk jy hoe die teëls my blou laat. Moedeloos opgee, naakend alleen, teen die muur van my verlede.

Jy is wreed, Regrets, en jy vreed my op met elke wassessie.

Dit slaan my hart sonder suurstof

Elke keer as ek besef

Dat ons liefde net in die verlede leef.

Jou hande het so saggies

My wonde heel genees

Nadat die wêreld my verslaan het.

Tog weet ek dat selfs al drup die teer

Diep tot in my maag

Dat Hy my nie ook sal verlaat.

*

Die son soen nie die horison sonder dat

my brose, uitgeputte liggaam na jou verlang.

My hart skeer vlenters lap

my maag knoop garings seer

En my longe snak na die asem

wat jou liefde gebied het.

*

Ek slaan spykers in my brein

Daar groei roes in my maag

My hart verlang na jou liefde

Waar is jy vanaand, donkermaan?

*

Hoekom brand hierdie seer soos kole teen my vleesige mense hart? Jy het my weggegooi, neergesmyt, uitgespuug! En tog sal ek nie 'n aardse oomblik aarsel om nog een stil minuut na die liefde in jou seeblou, hemelsoet oë te soek nie.

Soos die vlamme knetter in die donker lig hoor ek die gekreun van nog 'n jaar wat soos fladderende sonne opvlieg tot in die duisternis. Ek asem in. 3,2,1... Die emosies wat saam met die herhinneringe instroom oorweldig die oomblik en my blik rus op die witblink maan wat pos ingeneem het in die swart. Ek asem uit: Nuwejaar. 'n Verlore traan drentel teen my wang af, maar daar glimmer-blink die weerkaatsing van hoop in my oë. Dit sál beter wees; ék sal beter wees. Net soos die middernag maan my silloette laat saamsmelt met die naggeluide, die sjampanje bottels wat klink en die joligheid van dronk lippe wat mekaar ontmoet, sal hierdie jaar ook deelword van my verlede. My verbrand-oomblikke sal net nog 'n kooltjie wees om my pad voorentoe te verlig en die donkerte net plek gun vir die maan om te skyn. Ek sal skyn- skyn soos die goue vlamme wat die hemel soen en opgloei tot tussen die sterre.

Ek maak my oë toe, neem die verlore ure stil in en glimlag vir Nuwejaar.

Die vertrek is leeg. Die mure wit. Daar is 'n

eensame vlek wat as nagedagtenis van 'n

lewe in die plafon lê. Die vloer se planke is

uitgetrap, met kolle waar die vernis paaie

geloop is. Die sakkende son gooi sy laaste

stroke lig in die kamer in. In die glimmerende

stof sien ek hoe my grootword oomblikke stil-

stil ronddans: Die ure wat my pienkrokkie-lyfie

die poppe laat grootmens speel het, die

legkaarte, die verhale van vreugde, maar ook

die gebroke harte - die volwassewording. My

hart verlang terug na die dekens van laventel

tot die grootmeisie wit. Volwasse.

Die storieboeke wat vervang is met

Biochemie en Besigheids. Boeke wat jou

verbeelding smoor en jou laat onthou die lewe

stap vorentoe - na leê vertrekke.

Ek staan vasgevang tussen die ruimte van die

verlede en ek smag intens na die son om weer

terug oor die berge te verskyn. Maar die wolke

is klaar spookasem en ek draai om en maak

versigtig die deur toe. Ek stap by die vertrek

uit met 'n paar brokkies sentiment en glimlag.

Glimlag omdat die res van die huis nou

bewoon kan word.

Die skaduwees het ‘n hap uit die volmaan

gevreet terwyl ek tussen die naglelies vir

jou gewag het. Die sterre het hulle ogies

geknip en die koel oggend briesie het deur

die ritselende blare gedans. My hart was ‘n

kloppende trompet. Tussen die stiltes het jy

uitgeklim en die wêreld het sy asem

teruggehou. Stil-stil het jy saggies gedans

met my siel. Jou diep oë was poele waarin die

skoonheid van die Melkweg versteek is. Jou

lagplooie het sagte spinneraknessies gespin

wat al jou glimlagte vasgevang het. My

vingers het stil die kurwe van jou neus

gevolg tot die punt van jou lippe - wat so

teer aan myne kon raak. Ek het na jou

gekyk en ek wou die nagson in jou wese

vang terwyl jou hande die buitelyne van my

skouers tussen die sterre opgeteken. Ek

was verlief. Maar voor ek die woorde

versigtig in jou hart kon bêre was jy weg.

Weg, om weer tussen die skaduwees te gaan

skuil.