#fthlc

Yorgunum,

Papatyalar sonsuza kadar açmıyormuş

İçimde zehirli otlar çıkınca anladım...

"Bir perşembe gecesi sessizliğin içine dalıyorum yavaşça. Sessizlik, boğulmakla eşdeğer bu saatlerde. Yorgun ve kimsesizliğimle yatağın bile kenarındayım. Üstümü örten gecenin karanlığı da ısıtmıyor üstelik. İçimde yıkılmış hayallere sarılıp mezarıma uzanıyorum yine..."

Bazı saatler yüreğime aniden bir sıkıntı çöküyor. Karanlık sanki tutmuş göğsümden kendine doğru çekiyor. Cümlelerim karışıyor, düşüncelerim boğuluyor. Duvarsız ve ışıksız bir odada gibiyim, nefesim bile duyulmuyor...

Sanki bir sınırın üstündeyim. Her şey arkama doluşmuş büyük bir yük halinde beni itiyor. Bir adım, bir adım... Atınca bu adımı her şey yoluna girecek gibi. Ama evren ısrarla daha zamanı gelmedi diyor. O bekliyor ben de bekliyorum...