#dialectiek

Dialectiek is een manier van redeneren die al door de oude Grieken werd toegepast, maar vooral door de historicus Georg Hegel een plaats heeft gekregen in het moderne denken. Kort gezegd gaat men er in de dialectiek van uit dat het ontwikkelen van ideeën gebeurt door het duidelijk maken van tegenstellingen maar die tegenstellingen ook met elkaar te verzoent. Een idee (these) roept een…

..niet meer dan een ademtocht…

Vlinderkes en Kapellekes    Bank Hope Rotterdam – Springer – Sint Laurenskathedraal en Delftse Vaart   De binnenplaats van het Kasteel in Budapest – het feit dat het kasteel laat in de 19e eeuw werd gebouwd doet aan zijn status van monumentaal karakter niets toe of af, en mogelijk zullen de bouwers in de 19e eeuw ervan zijn uitgegaan dat precies op die plek al eens een kasteel had gestaan – het…

Hegeliaanse bullshit…

Harry heeft een boekje gelezen…:

– Bullshit over Irak, over Israël, over IS, Oekraïne, over de VS, over Demmink, over de ABN Amro, over Afghanistan. – En het stortregent ook bullshit op Twitter. – Manipulatoren verspreiden dag en nacht bullshit. Zodra een microfoon of camera verschijnt draait de bullshitgenerator  op volle toeren. – Bullshit-artiesten zijn alleen geïnteresseerd in een bepaald doel…

Je vraagt je natuurlijk wel eens af: hoe komt nu mijn persoon op dit moment over? Ik moet zeggen: aannemelijk. De titel van de voorstelling luidt: ‘de hongaarse jachtopziener’ – ik heb het karakter als bij toeval, ik bedoel natuurlijk de man die in mijn hart de inspiratie wekte om dit kleurrijke verhalende portret te tekenen, ontmoet toen ik op een middag door het Hertenbos liep, hij had een leuk…

wie zal zeggen waarover het gesprek op straat gaat? De linkerzijde wordt doorgaans gevreesd en ook gehaat en slechts ter rechterzijde meent iedereen het licht te kunnen vinden, links naar de pagina whatever , ik ondervind er wel eens baat bij blindelings op mijn intuïtie te vertrouwen en verder beoefende ik al met groot succes het thema ‘goeie vent’, dus wat kan het mij verrekken of die ene cent…

Hoe de maagd haar zaken deed en het moment van het erkennen van de liefde afwachtte trachtte ik heden weer te geven met het symbolisch terzijde genegen aandachtsveld van een geveldeel met daarin het venster van de hoop als lichtbron voor wie daarbinnen in de veiligheid en vrede van het huis het genoegelijk verwachten mag genieten: de Vrouwe van het Arkense verbond doet van zich spreken in het…

How to begin? That is easy. How to end — that is hard.

Geen gezever. Elk woord moet tellen. Elk woord moet noodzakelijk zijn. En uitnodigend — al is het maar om het volgende woord te lezen. Zo eenvoudig moet het lezen zijn.

Ik wil niemand uitsluiten, ik wil dat iedereen kan volgen, maar vooral ook: dat iedereen wíl volgen. En ik weet niet of eerlijkheid daarvoor genoeg is.

Er is een verwarrende overeenkomst tussen eerlijkheid en waarheid: wie op zoek wil gaan naar het een, kan moeilijk zonder het ander. Als ik eerlijk ben, interesseert Waarheid mij niet zo — de waarheid is dat we allemaal feilbaar en sterfelijk zijn, en dat we veel te weinig tijd hebben om daar lang bij stil te staan — maar als er één ding is wat ik mis, dan moet dat wel een fundamenteel soort eerlijkheid zijn.

Fundamenteel, want universeel: op het werk zijn er verborgen agenda’s en wisselende perspectieven, onderweg laat iedereen zich leiden door instinctieve, egoïstische motieven, en ook thuis, in de vrije tijd, onder geliefden en gelijken, overheersen grote en kleine compromissen — in een constante dynamiek van teleurstellingen en meevallers. Maar is dat erg? Kan je daar iets aan doen?

Ben jij de druppel?

Persoonlijk neig ik naar eerlijkheid, wat soms bijna een daad van verzet lijkt. Je weigert namelijk mee te stappen in andermans verhaal. Je spreekt je eigen taal. Maar wie zijn eigen taal spreekt, wordt natuurlijk niet verstaan. Qua communicatie behoorlijk fataal.

***

Je moet van de nood een deugd maken. Zelfs als men ervan uitgaat dat je eerlijk bent — wat gebeurt —, zelfs als men je persoonlijkheid (die in dezen samenvalt met je intenties) als dusdanig erkent, dan nog kan wat je zegt volstrekt onverwacht en ongerijmd zijn. En misbegrepen.

Vandaar de vraag: moet je de inhoud de vorm laten bepalen? Of moet de vorm met de inhoud aan de haal gaan? Anders gezegd: moet je betekenis laten woekeren, of gebeurt dat vanzelf?

Stel dat ik een personage creëer, een man of vrouw die vanalles overkomt, die vanalle foute keuzes maakt, en af en toe een juiste, die in de armen van een handvol vreselijke vijanden terecht komt, en er niet altijd even hartelijk uit ontsnapt — dan geef ik de controle net zo goed uit handen, als wanneer ik zo letterlijk mogelijk mezelf blijf. Zelfs de meest letterlijke zin kan op papier figuurlijk worden gemaakt. En omgekeerd.

En omgekeerd.

Het is pure dialectiek: even productief als repetitief. Het is de filosofie van de omweg — de omweg van het verhaal. Het is de vloek van vorm en inhoud.

Of ik ik is, of een ander, maakt geen wezenlijk verschil. Daarom kan je maar beter een context creëren, waarin je je zin kan doen, binnen de krijtlijnen van het mogelijke. Laat dat de conclusie zijn.