#demokrasya

AP 7 Ikatlong Markahan Ika-limang Linggo

Ang salitang ideolohiya ay ipinakilala ni Desttuff de Tracy na kumakatawan sa pinaikling pangalan ng agham at mga kaisipan ng ideya. Galing ito sa salitang ideya o kaisipan na tuwirang sinusunod ng mga tao.

Ito ay tumutukoy sa sistema o lipunan ng mga ideya o kaisipan na naglalayong magpaliwanag tungkol sa daigdig at pagbabago nito.

DALAWANG KATEGORYA NG IDEOLOHIYA

Ang ideolohiyang PANG-EKONOMIYA ay nakatuon sa mga patakarang pangkabuhayan ng bansa at paraan ng paghahati ng kayamanan nito sa mamamayan.

Ang ideolohiyang PAMPOLITIKA ay nakapokus sa paraan ng pamumuno at sa paraan ng pagpapatupad ng mamamayan. Nauugnay ang political na ideolohiya sa mga kilusan para sa panlipunang pagbabago. Hinihikayat nito ang mga tao na kumilos ayon sa ninanais nilang mga pagbabagong kaayusan.

Nagmula sa salitang “demoskratus” na ibig sabihin ay pamamahala ng mga tao. Ito ay isang uri ng ideolohiya na pinamamahalaan ng sangkatauhan. Sa ideolohiyang ito, may nagaganap na free elections.

Ang kapangyarihan sa pamahalaan ay nasa kamay ng mga tao. Sa demokrasya ay maaaring makilahok ang mga mamamayan ng tuwiran o di-tuwiran. Ito ay tinatawag na direct o tuwirang demokrasya kung ibinoboto ng mamamayan ang gusto nilang mamuno sa pamahalaan. Karaniwang pumipili ang mga tao, sa pamamagitan ng halalan, ng mga kinatawan na siyang hahawak sa kapangyarihan o pamahalaan sa ngalan nila.

URI NG DEMOKRASYA:

A. DIRECT DEMOCRACY – Ang mga tao mismo ang namamahala o gumagawa ng desisyon para sa kanilang bansa. Sila din ang nag-aamyenda sa kanilang batas at gumagawa ng batas.

B. REPRESENTATIVE DEMOCRACY – Ito ay isang uri ng demokrasya na pinamumunuan ng mga piling opisyal na nirerepresenta ang kabuuang populasyon ng tao.

TIMOG ASYA

India at Pakistan

Sa Timog at Kanlurang Asya, higit na malaki ang impluwensiya ng demokrasya sa mga kilusang nasyonalista. Sa India, sa ilalim ng pananakop ng mga British, maraming Indian ang naging aktibo sa muling pagbuhay ng kaisipan na tradisyong Hindu. Isa dito si Mohandas Gandhi na iginagalang sa India at sa buong mundo bilang Mahatma Gandhi siya ang tagapanguna at tagapagpaganap ng Satyagraha — ang pagpipigil sa kalupitan sa pamamagitan ng malawakang sibil na hindi pagsunod na malakas na nakatatag sa ahimsa o non-violence. Pagkatapos maging lider ng "Indian National Congress" noong 1921, nagtatag siya ng mga kampanya para sa pantay-pantay na batas sa India.

Noong 1935, nagbigay ang Great Britain sa India ng isang bagong konstitusyon na nagkaloob ng isang lehislatibong bikameral at pederal, sanggunian ng mga estado at ng kapulungan.Tinanggihan ito ng mga Indian at Muslim. Para sa mga Muslim, kung mga Hindu ang mas magkakaroon ng kontrol sa India, mapipinsala ang kanilang kultura at relihiyon.Upang mabigyang proteksiyon ang kanilang mga karapatan at kapakanan, itinatag ang Muslim League noong 1906. Ito ay sa pangunguna ni Muhammad Ali Jinnah. Naging masigla ito sa kanilang mga gawain. Hiniling niya noong 1947 ang isang hiwalay na bansang Muslim. Ito ay nagbigay-daan sa pagbuo ng bansang Pakistan na naihayag ang kasarinlan kasabay ng India noong Agosto 14, 1947.

Sri Lanka at Maliliit na Estado sa Timog-Asya

Noong 1915, itinatag ng Great Britain ang Ceylon National Congress na unang partidong politikal. Namuno ito upang ipaglaban ang kasarinlan ng bansa.Pagkaraan ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, pinamunuan ni Don Stephen Senanayake, ang itinuturing na “Ama ng Kasarinlang Sri Lanka,” ang pakikipaglaban para sa kasarinlan. Sila ay sinuportahan ng lahat ng pangkat-etniko. Noong Pebrero 4, 1948, ipinahayag ang kasarinlan ng bansa. Samantala, sa Nepal, noong 1990, naganap ang mapayapang Rebolusyong People Power. Nagsilbing inspirasyon nila ang katulad ng EDSA Rebolusyon sa Pilipinas noong 1986. Noong Mayo 28, 2008, idineklara ang Nepal bilang isang Federal Democratic Republic.

KANLURANG ASYA

Israel

Natagpuan ng mga Hudyo ang kalayaan at oportunidad sa pamamagitan ng United States. Naging instrumento ang pamahalaan ng US sa pagtulong sa mga Hudyo.Itinatag ang Kilusang Zionismo sa Base, Switzerland noong 1897 ni Theodore Herzl, isang Austro Hungarian.Inihayag ang malayang nasyon ng Israel sa Tel-Aviv noong Mayo 14, 1948. Tinawag itong Republika ng Israel at ang naging unang Punong Ministro ay si David Ben-Gurion. Noong 14 Mayo 1948, pormal niyang ipinahayag ang pagtatatag ng Estado ng Israel, at siya ang unang pumirma sa Israeli Declaration of Independence, kung saan siya ay nakatulong upang sumulat.

Iraq

Pagkaraan ng Ikalawang Digmang Pandaigdig, ang Iraq at Palestine ay napasailalim sa pamamahala ng Great Britain. Dahil sa hindi maayos na pamumuno at kapabayaan ng mga Ottoman, sumibol ang mga kilusang makabayan noong huling bahagi ng ika-19 na dantaon. Sumiklab ang nasyonalistang pag-aalsa sa Baghdad at nahirapan ang mga hukbong British sa paggapi sa mga ito. Upang mahikayat na pumanig sa kanila, pumayag ang mga British sa hiling ng mga nasyonalistang Iraqi. Ang kahilingang ito ay ang ipagkaloob sa kanila ang kasarinlan at itatag nila ang Kaharian ng Iraq at iluklok si Faisal bilang hari.

Saudi Arabia Dahil sa kalupitan at labis na paniningil ng buwis, naghangad ng kasarinlan ang mga Arab mula sa mga Turk. Noong 1744, nagsanib ang puwersa nina Muhammad Ibn Saud, isang pinunong Arab at Muhammad Ibn Abd-al-Wahhab, isang kleriko upang makapagtatag ng alyansang political. Ito ang naging pundasyon ng dinastiyang namumuno ngayon sa Saudi Arabia. Ang modernong Kaharian ng Saudi Arabia ay likha ni Haring Abdul Aziz Ibn Saud. Sinakop niya ang Riyadh noong 1902 at ginawa niyang lider ang sarili ng kilusang makabayan ng mga Arab. Noong 1932, inihayag niya ang sarili bilang Hari ng Saudi Arabia. Walang demokrasya sa bansa at hindi tinatanggap ng absolutong monarkiya ng Saudi ang mga pagtutol.Kontrolado ang pamahalaan ng isang pamilya ng mga Saud. Ang hari ang gumagawa ng mga batas at kasunduan. Walang eleksiyon, walang partidong political, at walang lehislatura rito.

Nagmula sa salitang Latin “communis” na ibig sabihin ay “pandaigdigan”. Ayon sa ideolohiyang Komunismo, lahat ng tao, mayaman man o mahirap ay pantay-pantay. Kontrolado ng pamahalaan ang produksyon.Isang ideolohiya na sumusuporta sa pagtatag ng organisasyon pangsosyal na walang estado at kaanta-antas batay sa pantay na laki sa gamit ng produksyon. Isang lipunan na pantay-pantay ang lahat ng tao, walang mayaman o mahirap , makapangyarihan o taga-sunod.

Ang kaisipang ito ay unang nilinang ni Karl Marx, isang Alemang pilosopo, at pinayabong naman ni Nicolai Lenin ng Unyong Sobyet at ni Mao Zedong ng Tsina. Ayon kay Karl Marx, ang pinakamataas at huling hantungan mula kapitalismo patungong sosyalismo ay ang komunismo.

Ang komunismo ay naghahangad na bumuo ng isang lipunang walang antas o pag-uuri-uri (classless society) kung saan ang mga salik ng produksyon ay pag-aari ng lipunan. Hal: Pakistan

Isang doktrina ito na nababatay sa patakarang pang-ekonomiya kung saan ang pamamalakad ng pamahalaan ay nasa kamay ng isang grupo ng tao. Ang grupong ito ang siyang pumipigil sa pagmamay-ari, at sa pangangasiwa ng lupa, kapital, at mekanismo ng produksyon. Ang mga industriya at lahat ng mga kailangan sa pagpapabuti ng kalagayan ng mga mamamayan ay nasa kamay rin ng pamahalaan. Hangad ng sosyalismo ang pagkakamit ng perpektong lipunan sa pamamagitan ng pantay na distribusyon ng produksyon ng bansa.

Mga katangian ng sosyalismo:

• Mayroong pantay na pamamahala at pamamalakad sa mga pag mamay aring yaman ng estado. • Ang mga manggagawa ang siyang nangangasiwa sa sistemang ekonomiya ng bansa • Inaalis ang anumang bahid ng kapitalismo • Sinisigurado na mayroong trabaho ang bawat mamamayan at nakikinabang ang lahat sa yaman na mayroon ang bansa sa ilang bansa sa Kanlurang Asya

Taong 2019 pa lang nang pumutok ang balita tungkol sa noo'y novel coronavirus 2019 (nCoV 2019), ngayo'y coronavirus disease 2019 (COVID-19), na nag-umpisang kumalat sa Wuhan, China. Bunga ng ito'y bagong tuklas, hindi pa alam ng kinauukulan kung paano ito gagamutin. Pinaghihinalaang nagmula ang sakit na ito sa paniki na may dala ng naturang strain ng virus.

Bago dumating ang coronavirus sa bansa at maipatupad ang "enhanced community quarantine" (ECQ) sa buong Luzon upang mapigil ang pagkalat ng sakit, ang normal at tipikal na buhay ng mga Pinoy ay patuloy sa pag-inog. Lahat ay nakakapasok sa kani-kanilang trabaho at mga paaralan ngunit sa isang iglap, lahat ng ito'y nagbago.

Kung titingnan nang mabuti ang sitwasyon, may sapat ng dahilan ang gobyerno upang magdeklara ng travel ban sa China at maihanda ang health workers, mga hospital at iba pang institusyong medikal kung umabot man ang COVID-19 sa ating bansa na sa kainalauna'y nangyari nga.

Subalit, ayon kay Presidential Spokesperson Salvador Panelo sa isang press conference sa Malacanang - wala pang naitatalang kaso sa panahong ito - , "No need to ban Chinese we just have to boost our immune system."

Patunay ito na walang balak ang pamahalaan na magpatupad ng agad-agarang travel ban. Marahil, may ilan na magsasabi na kahit maging strikto sa pagpapapasok ng Chinese nationals sa bansa ay magkakaroon at magkakaroon pa rin ng kaso rito, ngunit gayunpaman, isa itong magandang hakbang upang maprotektahan ang mamamayan at mabigyan ng oras ang Department of Health (DOH) upang makapaghanda.

Idagdag pa rito, sinabi ni Senador Bong Go na, "China is not the only country hit by the virus. Other countries, top have cases. It's hard to single China out."

Sa pahayag na ito, maaaring maisip ng maraming Pilipino na pinapaboran at pinoprotektahan pa rin ng administrasyong Duterte ang interes nito sa Tsina sa kabila ng panganib na maaaring dalhin ng sakit. Sa halip na isipin ang kapanan ng kanyang mga kababayan, marahil mas nais pang unahin ng pangulo ang inaalagaan nitong relasyon sa nasabing bansa.

Sa mga tweet ng Pangulo sa Twitter ng CNN Philippines noong Pebrero 3, sinabi niya na, "everything is well in the country. There's nothing really to be extra scared of that coronavirus thing, although it has affected a lot of countries."

Ayon pa sa kanya, "in the Philippines, we only have 2 cases...they are imported, not a native of the Philippines. Isa lang ang namatay (dahil sa coronavirus)."

Dagdag pa niya, " It is not only a case of bad taste...remember there are so many Filipinos in China."

 Iginiit din ni DOH Secretary Duque sa isang pagdinig sa Lower House noong ika-31 ng Enero na kung paiiralin ang ban sa mga Intsik ay magdudulot ito ng reperkusyong diplomatiko at politikal sa ating bansa.

Sa kabilang banda, tumataas na ang bilang ng mga kaso sa mga nakalipas na araw. Mataas ang mortality rate partikular na sa senior citizens habang mababang porsyento naman ang nakakarekober. May mga doktor at health worker na ang nalagas sa paksyon ng frontliners na naghahanap ng solusyon sa pandemyang ito. Sa pag-iral ng ECQ, maprotektahan man ang sarili at pamilya sa virus, gutom naman ang kinahaharap ng mga nasa marhinalisadong sektor ng lipunan. Paralisado ang transportasyon na nagpagal sa pagkilos ng mga sibilyan. Higit sa lahat, nahati opinyon ng mga Pilipino sa kung ano ang nararapat at tama na nagpagulo pa sa sitwasyon.

Ano ang kongklusyon ng kwentong ito? Isa ang tiyak, hindi ginamit ng pamahalaan ang pagkakataong mayroon sila upang mapigilan ang pagpasok at pagkalat ng COVID-19 sa ating bansa, na sa kasalukuyan ay naghahasik na ng lagim sa mga Pilipino. Lahat ng mga epektong nabanggit ay hindi sana mangyayari kung kumilos agad ang gobyerno para sa ikabubuti ng lahat at tinalikdan ang mga politikal na interes. Maiiwasan sana ang bara-barang mga salik na kanilang ipinatupad kung pinakinggan lang nila ang sigaw ng mga Pilipino. Sa mga ganitong panahon, hindi ito tungkol sa friendly ties, ito ay para sa seguridad ng mamamayan. Dito dapat higit na pinatutunayan ang pagmamahal sa bansa at pagtanaw sa sinumpaang tungkulin.

Tila apoy na mabilis sa pagkalat ang coronavirus disease 2019 (COVID-19) sa Pilipinas. Mahigit 600 kaso na ang naitatala ng Department of Health (DOH) nitong alas-kwatro ng Marso 25, 2020. Umiiral na sa kasalukuyan ang enhanced community quarantine (ECQ) sa buong Luzon, bunga nito maraming Pilipino ang napilitang iwan ang kanilang mga trabaho partikular na sa sektor ng "mass transportation". Kapag walang trabaho, wala ring pera. Sa lumalalang kaso ng pandemya sa ating bansa, may iilan pa rin sa ating mga kababayan ang ganid kaya't nanamantala sa kapwa nila. 

Ginagamit ang kapangyarihan at posisyon pati na kaalaman upang malamangan ang mga walang kaalam-alam sa batas at kanilang mga karapatan bilang mamamayan ng bansang ito.

Sa kaagahan ng ECQ na ipinatupad ng pamahalaan, napabalita ang "hoarding" ng alkohol at facial mask sa maraming pamilihan sa kalakhang Maynila at mga karatig-probinsya nito. Hindi napigilan ng mga Filipino netizen na maglabas ng saloobin sa social media bunga ng 'di umano' y hindi patas at makataong kilos na ito ng iilan sapagkat pinagkakaitan sila ng pagkakataong makabili at makagamit ng mga pangunahing panangga kontra COVID-19. 

Hindi lang  alkohol at facial mask ang nagkakaubusan na sa mga pamilihan bunga naman ng "panic buying" kundi pati na rin ang mga de lata, noodles, at kung anu-ano pang pangunahing pangangailangan sa tahanan bunsod ng lumalalang kaso ng COVID-19 at paghihigpit dahil sa ECQ. 

May mga napabalita rin partikular na sa ilang bayan sa Luzon kung saan ibinebenta 'di umano ang mga quarantine pass. Ang mga pasaporteng ito ay magagamit ng isang miyembro ng pamilya kung lalabas siya ng tahanan upang bumili ng kanilang pangangailangan. Kung wala ito, hindi maaaring lumabas sa bahay ang sinuman sa mag-anak. Masama nito, pinagkakakitaan pa ito ng iilan sa panahong salat ang ating mga kababayan bunga ng pansamantalang pagsasara ng mg establisimyento na kanilang pinagtatrabahuhan.  

Idagdag pa rito, mayroon din 'di umanong kaso ng pagbebenta ng "certificate to sell" sa mga probinsya upang mapahintulutang makapagtinda ang street vendors. Ang pagpapabili ng sertipikong ito ay mali at ipinagbabawal sa batas bunsod nga ng umiiral na ECQ. Kung susumahin, baka imbis na makatulong ay makapagdala pa ng panganib sa kalusugan ang pagpapahintulot na ito sa mga nagtitinda dahil maaaring may makasalamuha silang maydala ng sakit. 

Sa kabuuan, kay sakit man isipin, hindi maipagkakailang mapagsamantala ang maraming Pilipino kahit na sa mga panahong taghirap at naghihikahos ang marami sa kanilang mga kababayan. Marahil, dahil ito sa tawag ng pangangailangan at takot na rin na maubusan. Bakit nga naman naging masama ang ganitong kaisipan kung sa gayo'y tawag lang naman pala ito ng pangangailangan na dapat mapunan upang mapagtagumpayan ang araw-araw na pakikibaka upang manatiling buhay. Ngunit, ang nagmimistulang tradisyon na ito sa ating bansa ay dapat nang mahinto o 'di kaya' y mabago dahil sa hindi patas at pantay nitong pagtimbang sa mga bagay.

Lahat ay may pangangailagan sa iba't ibang aspeto ng buhay at hindi porket ikaw ay nasa mataas na posisyon at may kapangyarihan, ikaw ang dapat na unahin o pagsilbihan. Kung ikaw nama'y may kaalaman, dapat mo itong ibahagi sa kapwang nangangailangan ng tulong nang sa gayo'y alam nila ang dapat nilang gawin sa oras na karapatan nila ay lapastanganin. Dapat nating isaisip at isapuso na tayo ay may mga kababayang dapat na pahalagahan at bigyan din ng pagkakataong mabuhay; mahirap, may kaya o mayaman man, sapagkat tayo ay nakatira sa isang demokratikong bansa. Sa isang nasyon tulad natin, binibigyang empasis ang karapatan ng lahat na makaranas ng pantay na distribusyon o alokasyon ng mga pangangailangan. Gayundin, ang patas na pagtingin mula sa lahat ng sektor ng lipunan.  

Nawa'y magdalawang-isip kayong mga taong inaabuso ang kapangyarihan, posisyon at kaalaman upang mapagsamantalahan ang kapwa niyo Pilipino. Sa paulit-ulit niyong pagsasabuhay ng mga ganitong gawi tila kinakalimutan niyo na rin ang inyong pagiging kapwa sa inyong mga kababayan.  

“Kung 'di kami bumiyahe wala kaming kakainin… Ang hirap maging mahirap.” 

Iyan na lamang ang nasabi ni Reynaldo Alcala, isang taxi driver, na napaiyak na lang habang siya ay iniinterbyu ng isang reporter ng TV Patrol. 

Isa lamang siya sa maraming tsuper na hindi pinayagang pumasada sa lansangan bunga nang ipinatupad na enhanced community quarantine (ECQ) sa buong Luzon bilang hakbang ng pamahalaan sa pagpigil nang pagkalat ng coronavirus disease 2019 (COVID-19). Bunga nito ay ang pagkaparalisa ng transportasyon at ang pansamantalang pagkawala ng trabaho ng maraming Pilipino.  

Karamihan sa mga umaaray sa polisiyang ito ay yung mga nasa mababang sektor ng lipunan kabilang na ang nainterbyung driver. Mga "isang kahig, isang tuka" kung maituturing dahil umaasa sila sa buong araw na pagtatrabaho para lamang may maipakain o mapanustos sa kanilang pamilya't sarili. Bunga ng ECQ, marami ang mapipilitang manatili sa kanilang tahanan bilang pagsunod sa mga alituntunin ng pinairal na solusyon para sa kaligtasan ng nakakarami. 

Marami sa ating mga kababayan ang nakisimpatya sa problema ni Mamang Taxi Driver ngunit may iilan naman na walang nakikitang problema sa sistemang pinatakbo ng gobyerno dahil ang nais lang nila ay maprotektahan ang bawat isa sa panganib na maaaring idulot ng sakit. Ang tanong, sino ba naman ang gustong magutom o magkasakit? Mukhang wala naman. 

Kung makikipagsapalaran ka, baka makasalubong mo si Kamatayan kung sakali man na ika'y mahawaan ng sakit. Masakit pa nito, hindi agad malalaman na nahawaan ka na, pati na ang iyong pamilya. Gayundin, ang mga taong nakapaligid sa'yo.

Sa kabilang banda, may punto ang paksyong ito ng mga Pilipino ngunit kung lingid sa kanilang kaalaman, sa pananatiling ito sa kani-kanilang mga tahanan, papasok ang isang panibagong kalaban, ang kagutuman. Ang mga naiimbak na pagkain ay unti-unting mauubos at dahil sa wala kang mapagkukunan ng pera pambili ng makakain, tiyak na pagtitiis ang inyong gagawin lalo na kung walang tutulong.

Hindi na basta-basta tatalab ang mga linyang "may pag-asa, tiwala lang", ang konseptong hindi ka naman mamatay dahil wala kang maipanglaman-tiyan sa loob ng isang buwan, ani ni Presidential Spokesperson Salvador Panelo, o yung sinasabi nila na ayos nang magutom kaysa mahawaan ang iyong pamilya ng COVID-19 at mamatay kayo. Hindi biro ang gutom at higit sa lahat, malaking bahagdan sa ating populasyon ang tiyak na magugutom kung hindi kikilos ang mga kinauukulan.

Maaaring maprotektahan mo ang iyong pamilya kontra sa sakit ngunit hindi sa tawag ng kumakalam na sikmura. Hindi sagot ang hindi pagpansin sa gutom dahil hindi lang pisikal na aspeto ng iyong katawan ang maaapektuhan kundi pati na rin ang kaisipan.  

Hindi tama na mamili tayo sa "mamatay dahil sa gutom" o "mamatay dahil sa sakit". Ito'y parehas na dapat ikonsidera ng parehong panig sa pagbibigay ng opinyon. Sa kritikal na sitwasyong ito, marapat lang na gumawa na ng hakbang ang ating pamahalaan upang mapunan ang mga pangangailan ng maralitang Pilipino. Kung kinakailangan maglaan ng ayuda, maglaan sapagkat ito ang hinihingi ng ating sitwasyon. Walang maipanlaman-tiyan ang mga Pilipino, humingi ng tulong sa pribadong sektor para sa relief goods na ipamamahagi at marami pang tulong na kinakailangan ng ating mga naghihikahos na kababayan. 

Dapat na silang umaksyon nang sa gayo'y matapos na ang mga kuro-kuro sa panahong ito na mas kailangan ang mapagkakatiwalaan at makatotohanang impormasyon. Hindi naman magrereklamo ang mga Pilipino kung nararamdaman nila na may kumakalinga at nagpapahalaga sa kanila. Higit sa lahat, isa tayong demokratikong bansa kung saan may karapatan ang bawat mamamayan na magbigay suhestiyon at komentaryo sa ikinikilos ng gobyerno. 

Bakit dapat umusal ng salita ang isang maralita?

Upang ika'y kanilang marinig nang sa gayo'y malaman din nilang nariyan ka. Para mapagtanto nilang may buhay. Mahinuha nila na may dapat silang pagsilbihan, na sila'y nakaupo para sa masa, ‘di upang maging Panginoon ng sarili nilang buhay.

Maunawaan nilang kailangan mo ng edukasyon upang matuto’t mamulat ka. Ngunit, payo ko lang, kapag ika’ y dumilat na, 'wag mo sana itong tanawin bilang utang na loob bagkus, pagtupad nila sa kanilang sinumpaang tungkulin. 

Maipatayo ka nila ng maliit ngunit matibay at disenteng bahay hindi yung sa kanila yung pinagagawa’ t pinatitibay.

Makakain ka ng tatlong beses sa isang araw ng hapag na may sapat na sustansiya upang ika'y lumakas at tumatatag. Sila nga nakakain ng pagkakamahal at de kalibreng lutuin, inaaksaya pa, ikaw pa kaya? simple lang naman ang 'yong nais, ang mapunan ang kumakalam na sikmura.

Maitaguyod mo ang iyong mag-anak sa trabahong may patas at makatarungang sahod, hindi yung nasa hukay na ang isa mong paa o sa madaling salita'y susunduin ka na ni Kamatayan. Higit sa lahat, may respeto kahit ika'y hamak na sekyu o trabahador lamang dahil kung wala ka, magsisisi sila nang malala.

Marami pang iba dyan na dapat makamtam ng isang normal na mamamayang tulad mo. Kapatid, hindi ito pribilehiyo kundi karapatan na dapat mong italak at iboka sa kanila 'pag sila’ y nakakalimot na.

Nawa’ y mamulat ka na. 'Wag ka nang magkubli pa sa nakasanayan. Oras nang lumaya sa hawlang sila ang may gawa upang ika’ y ikulong at paamuhin.

Iyong gamiti'y tukang ibiniyaya sa'yo. Pumutak ka nang pumatak upang sila'y marindi at ika'y bigyang-pansin.

Maraming taon pa tayong nakaposas, Pagpatay, pagdukot at pagkitil nang walang habas, Simula pa lang ito wala pa sa wakas, Sa mga nangyayaring animo'y mahika'y wala kang takas, Ngayon hanggang kailan titikom ‘yang mga nalalaman mo? Kapag ikaw na ang naging biktima ng masalimuot na pagpapatakbo?

Proclamation No. 2045, s. 1981 - an Official Gazette PH Special Section