#dag14

Dag 14 schild Day 14 shield • Onvoorstelbaar hoe beweeglijk een schildpadden schild is. Unbelievable how mobile a turtle shell is. • • #day14 #dag14 #inktober #inktober2020 #shield #schild #schildpad #turtle #swimmingturtle #inkdrawing #linedrawing #inkart #lineart @juudsfoederer https://www.instagram.com/p/CGXpqG-hQGF/?igshid=q9y43tx1wprs

#dag14-16/365 From the princess for a day in school as her birthday celebration with her classmates to the coldness of the weather and other activities in between. My baby is really having a great time in BHG during these days =) https://www.instagram.com/p/Bs89ZIWh3LFx55XVSc2kg76FSxG1qmwDxnYmkQ0/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=1bnxgiazkmmjn

Yosemite National Park

Ja maar.

Egbert volgt de beambte door een ingewikkeld gangenstelsel en probeert zijn best te doen niet op de mantel te stappen. Hij moet hem op de voet volgen doordat de gangen zijn gevuld met divers samengestelde groepen die spoedvergaderingen houden. Dit gebeurt niet in het geheim, er wordt niet gefluisterd, omdat men weet dat de cliënten – zoals ze hier worden genoemd – alleen met hun eigen zaak bezig zijn en voor de beambten bestaat alleen het proces.       Ineens houdt de beambte stil voor een smalle nis in de muur. “U stapt de nis in en neemt de trap naar boven. Daar zal de koning u ontvangen.” Egbert zet een stap en ziet daar inderdaad een kleine opening die vanaf de gang niet zichtbaar was. Achter zich hoort hij de doffe voetstappen van de beambte die zich naar een nieuwe zaak haast. Hij gaat op zijn knieën zitten, kruipt door de opening naar het trappengat en kijkt verbaasd om zich heen. De treden van de trap zijn minstens vijf meter breed en lopen spiraalvormig omhoog tot aan een niet zichtbaar plafond. Hij stapt in rap tempo de treden op. Zijn zaak mag niet worden vertraagd door luiheid. Na enkele honderden treden begint hij vermoeid te raken en worden zijn stappen zwakker. Hij begint te vermoeden dat er opzet in het spel is. ‘Een moe lichaam, een moede geest’, zei zijn vader altijd. Maar het zal hem niet gebeuren dat zijn zaak wordt beslecht door een onscherpe geest. Hij vertraagt zijn pas en werpt een blik omhoog: nog steeds geen plafond. En net wanneer hij denkt aan het inlassen van een pauze stopt de trap abrupt. Hij staat voor een deur van cederhout, minstens tien meter hoog. De deur zwaait krakend open en er verschijnt een beambte in de deuropening die wenkt dat hij naar binnen mag komen. Hij stapt de kamer binnen en wordt in het voorbijgaan nog aangesproken door de beambte. “Zijne majesteit spreekt u hier aan met ‘zijne majesteit’ vergeet dat niet.”         Opnieuw valt Egbert in verbazing, maar ditmaal niet door grootsheid of schoonheid, maar door leegheid. De kamer is minstens twintig meter in lengte en tien meter breed. In het midden van de kamer staat een tafel die nog niet de helft is van de tafels in de centrale hal. Achter de tafel zit een oude man, met een monnikskap over zijn hoofd, gebogen over een stuk perkament. Egbert vraagt zich af waar de koning is en blijft op een aantal meter van de tafel stilstaan. “Laten wij geen tijd verspillen Egbert”, zegt de man zonder van het perkament op te kijken. “Bent u de ko- eh ik bedoel zijne majesteit?” “U probeert uw verbazing in elk geval niet te verbloemen, maar inderdaad, dat is juist.” Er valt een korte stilte die Egbert graag wil doorbreken, maar hij weet niet hoe. “Nou waar wacht u nog op. Voor de draad ermee.” Hij schraapt zijn keel. “Ik ben hier omdat mij zwaar onrecht is aangedaan door soldaten uit uw legioen. Ze…” “Bespaar me alstublieft alle details. Er zijn nog meer zaken die om mijn aandacht vragen. Ik weet wat er is voorgevallen. Uw vrouw en dochter zijn door mijn soldaten verkracht. Uw dochter was uitgehuwelijkt en u zou dus een bruidsschat ontvangen, maar de bruidegom heeft zich teruggetrokken. Dat weet ik. Nu wil ik van u weten hoe wij deze zaak op kunnen lossen.” “Ik wil gerechtigheid.” “Gerechtigheid zult u krijgen, maar de vraag is op welke manier. Goed. Ik geef u twee keuzes. U kunt kiezen voor straf. Zodra u zich hiervoor uitspreekt zal ik de verantwoordelijken voor de misdaden laten arresteren en verhangen. Vandaag nog. U kunt ook kiezen voor een financiële vergoeding. In dat geval zal ik mijn beambten een aantal kruiken water op deze tafel laten plaatsen. Het gewicht van het water dat u drinkt krijgt u uitgekeerd in goud. U zult het paleis uitlopen als een rijk man.” “Water”, hijgt Egbert. “Goed, zoals u wenst.” De koning klopt tweemaal met zijn zegelring op de tafel. Twee beambten lopen de kamer binnen en zetten een viertal waterkruiken op de tafel. Egbert zet een van de kruiken aan zijn mond en opent zijn keel. Hij denkt aan zijn vrouw en dochter. Aan de soldaten. Hij denkt aan een tweede stal. Twee honderd extra koeien. Hij denkt aan een andere vrouw, andere dochter. Aan water. Aan mensen die het bestek voor hem klaarleggen. Aan knechten. Aan de vierde kruik. Aan extra water. Extra goud. Aan de zesde kruik die geen kans krijgt om op het tafelblad te worden gezet. Aan de koning. Zijne majesteit. Hij is de koning. Egbert. En kijkt naar boven. Hij ziet geen plafond. Alleen een vage duisternis die steeds scherper wordt. Totdat niets meer scherp is. De koning wenkt zijn beambten. “Voeg hem toe aan dossier 1032. Notitie: zaak gesloten.”

Ze danst alsof er niemand kijkt maar iedereen kijkt. Ook ik kijk. Zij kijkt niet, of toch niet naar mij of naar iedereen. Ze danst. Ze danst in de zwerm lichtvlekjes die rondjes door de ruimte vliegt. Ze danst in het kruisen van de rode en gele bundels. Ze danst in de geurloze rook. Ze danst op het gedaver van de grond en de muren. Ik studeer, observeer haar en doe, minimaal, haar bewegingen na. Bonk, linkervoet opzij. Bonk, linkervoet terug. Bonk, rechtervoet opzij. Bonk, rechtervoet terug. Bonk, herhaal. Rechte rug, handen niet te hoog, geen rare gezichten trekken. Bonk. Bonk. Bonk. Soms stopt ze, of wordt ze even kalmer. Meestal voel ik dan geen bonk, maar ik denk dat zij wel iets hoort. Ze wordt altijd heel wild als de bonk terug komt. Ik ben altijd te laat als de bonk terug komt. Ik ben bang dat als ik naar haar toe ga om te dansen de bonk plots verdwijnt. Dan sta ik daar, verloren wachtend op de bonk die ik ga missen. En misschien, misschien probeert ze wel te praten. Wat moet ik dan.

In het holst van de nacht, verlies ik mij opnieuw in de gedachte aan jou.

mireille