#dag13

Een matte #lipcream in de kleur #donkerrood #dag13 ##adventcalendar #sleekmakeup #beauty #makeup

God Morgen!!!! #dag13 #day13 - 119,9kg ⬇️⬇️⬇️😅 I går hadde jeg nesten ikke noe tid for noen. En kjempe hektisk dagen. Uansett vekt falte ned under magiske grense 120kg. Idag løpe trening uansett hva. Ønsker alle dere en riktige god dag. Hilsen. Milo. 😀😀😀🏃🏃🏊🏻🏊🏻🥒🥒❌❌#prosjekthelse #helse #diett #slankekur #formen #frisk #fit #fitness #fitnessmotivation #weightlossjourney #bodytransformation #training #progress #framover #motivasjon #løp #løpeglede #løping #diary #newlook #newlife #slankekur #svømming (at Sandefjord, Norway)

Nagenieten van 'n warm badje! #dag13 #superhero #jack31102016 (at Schiplaken)

Bodie ghost town

Delivery deliverance Burgers for breakfast Noodles for lunch Döner for dinner Scrunch scrunch scrunch

Egbert loopt door de toegangspoort de binnenplaats van het paleis op. Hij heeft zijn meest nette broek aangetrokken, maar ook die rafelt bij de pijpen. Het is de derde keer deze week dat hij het paleis bezoekt. Hij loopt onder de gewelfde boog door en groet de wachters die onbewogen blijven staan. De rijk gedecoreerde hal imponeert hem niet meer. Toen hij de eerste keer binnenkwam was hij zijn zaak bijna vergeten doordat hij werd overspoeld door de muurschilderingen, gouden beelden, zilverwerken en robijnen. Het raakt Egbert nog steeds, maar het brengt hem niet meer uit zijn evenwicht.       Hij sluit aan in de meest linker rij voor de vijf houten tafels die zij aan zij staan opgesteld in het midden van de centrale hal. Achter de tafels staan ongeveer twintig beambten gehuld in zwarte mantels. Hun gezichten worden bedekt door ovaal witte maskers met alleen bij de ogen een nauwe opening. Iedereen moet het idee hebben dat de eigen zaak via dezelfde procedures wordt behandeld als de zaak van een ander. Hij heeft het idee dat zijn zaak meer aandacht zou moeten verdienen dan de anderen – niet per se vanwege het tragische karakter, maar toch ook zeker vanwege de financiële gevolgen.        Voor hem staat een jonge vrouw met een zuigeling aan haar borst. Egbert heeft haar eerder gezien. Het is niet ongewoon meerdere keren op te moeten komen dagen voor je zaak. Op de muur achter de tafels hangt een zwart bord waar in witte letters op is gekalkt: ‘Uw zaak heeft altijd onze prioriteit, net als die van uw medemens. Onze procedures zijn grondig en nauwkeurig, zonder uitzondering. U kunt zich niet beklagen over uw individuele proces. Wie deze wet overtreedt heeft geen respect voor de rechtsgang en zal daarnaar worden behandeld.’           Na een aantal uren in de rij te hebben gestaan begint de vrouw met de zuigeling hysterisch te krijsen. Ze loopt voorbij de man voor haar – wiens zaak zojuist in behandeling was genomen – en met haar baby boven haar hoofd blijft ze voor de houten tafel staan. Egbert ziet dat het gezicht van het (vermoedelijk) jongetje een grijsblauwe kleur heeft. “Ik moet nu geholpen worden! Mijn zoon hij…” De beambte spreekt de vrouw met gedempte stem toe: “Mevrouw wij moeten de procedures volgen. Dat is ook in het belang van uw zoon. De dingen verlopen hier altijd op precies de juiste wijze.” “Hij ademt niet meer! Ik wil nu naar de koning!” “Mevrouw, als u niet uw eerdere positie inneemt ben ik genoodzaakt de bewaking in te schakelen.” De vrouw legt haar zoon op zijn tafel en houdt haar gezicht dreigend op een paar centimeter van het masker. “De koning”, zegt ze zacht, maar dwingender dan met schreeuwen voor elkaar kan worden gekregen. De beambte zet verschrikt een stap achteruit – ze zijn niet gewend aan mensen die de procedure onderbreken – en wenkt een van de bewakers die zich tegen de muren van de centrale hal hebben opgesteld. Een breedgeschouderd figuur maakt zich los van de muur en begeeft zich naar de tafel. Hij – hoewel het ook een forse vrouw kan zijn – draagt net als de andere bewakers een gesloten stalen helm in de vorm van een vogelkop met een kromme puntige snavel. De vrouw wordt beetgepakt en al schreeuwend meegevoerd. Haar zoon blijft achter op de tafel. De beambte pakt hem op en geeft hem aan een assistent. “Toevoegen aan dossier 2045”, zegt hij met een vlakke stem.        Egbert is verheugd over deze meevaller. Het zal zijn zaak bespoedigen wat natuurlijk ook niet meer dan terecht is gezien de dringende aard. De beambte wikkelt het gesprek met de man voor hem snel af en gebaart dat hij naar voren mag stappen. “Nieuwe zaak of lopende zaak?” “Lopend.” “Nummer?” “1032.” De beambte draait zich om en loopt naar de archiefkasten die vlak achter de tafel staat opgesteld. Na vijf minuten keert hij terug met een papieren map in zijn hand en geeft deze aan Egbert. “De koning zal u vandaag ontvangen.” Hij wijst met zijn hand in de richting van een rij stoelen die aan de andere kant van de hal langs de muur staan opgesteld. “U kunt daar plaatsnemen en zult worden opgehaald wanneer de koning u wenst.” Egbert knikt en loopt opgetogen richting de stoelen die in twee rijen dik langs de muur staan opgesteld. Eindelijk is het zover. De koning ziet nu kennelijk ook de ernst van zijn zaak in. Hij neemt plaats op de enige niet bezette stoel aan de meest rechterzijde op de voorste rij. Er wordt niet gesproken. Iedereen is in gedachten verzonken over de eigen zaak. Net wanneer hij zich bedenkt dat het nog wel enige tijd gaat duren voor zijn zaak in behandeling wordt genomen tikt een beambte hem op zijn schouder. “De koning wenst u te ontvangen”

Omarmd door kou.

Als we tegen het eind van de middag terug zijn, is het weer helemaal opgeklaart en trekt iedereen zijn zwemkleding weer aan. Nog lekker even anderhalf uur liggen en dan is het weer tijd om te eten.