#cyjan

Dziś po raz pierwszy zrobiłam cyjanometr. Urządzenie służące do mierzenia stopnia niebieskości nieba. To nie jest mój wynalazek. Choć jego dzisiejsza naukowa bezużyteczność mogłaby na to wskazywać. Jego autorem jest Horace-Bénédict de Saussure - naukowiec, który jako jeden z pierwszych opisał zjawisko spadania temperatury wraz ze wzrostem wysokości. Wędrował po górach w okolicach Mont Blanc i zapragnął zmierzyć błękitnienie nieba nad Alpami. Żył ponad dwieście lat przede mną, na rysunku ma pogodną twarz. Uważa się go dzisiaj za inicjatora alpinizmu i jednego z największych przyrodników XVIII wieku.

Wiadomo, że niebo bywa całkowicie pozbawione niebieskiego odcienia. Pamiętam, gdy we Włoszech gdzieś nad morzem Tyrreńskim spotkało mnie niebo tak pomarańczowe jak gdyby eksplodujący wulkan się pomylił, zapomniał, że przynależy całkowicie do ziemi a nie do nieba.

Cyjanometr. Cyjan - wyblakły brat królewskiego błękitu, słabszy kuzyn błękitu chemika L. J. Thénarda i chabru, dalekie echo najdroższego mi koloru - ultramaryny. Chyba najczystszą jej postać dojrzałam kiedyś w Maroku, włócząc się uliczkami Marakeszu. W Grecji ten odcień wydawał się bledszy. Weszłam w jeden z niebieskich tuneli i nagle chaber zalał mnie z każdej strony. Wrażenie było oszałamiające, jak gdyby ktoś dodał mi mocy niewidzialnym, bezbolesnym zastrzykiem. Pewnie dlatego pomalowałam ścianę nad łóżkiem tym kolorem.

Powinnam nosić przy sobie lazuryt ze względu na pamięć tamtej fali - minerał z gromady krzemianów, kawałek boskiej skały. Wydobywa się go na przykład nad Bajkałem, w Afganistanie, w Chile albo w Birmie. Podobno jako kamień mądrości wnosi jasność w nasze myśli i uspokaja ducha. Kamień na szczęście półszlachetny (bardziej szlachetny jakoś by się mnie nie imał).

Ultramaryna to najmocniejszy odcień niebieskiego na mojej skali, numer 23. Za nią już tylko granat wpada w czerń. Przed nią jaśnieją cyjanowe paski jak koraliki wody, które z głębin morza zbliżają się do brzegu aż po biel piany fali liżącej piasek.

To też kolor błękitnego malarza Yvesa Kleina, który musiał łazić po tych samych co ja uliczkach Marakeszu.

Teraz wildeckie niebo ma numer 7. Godzinę temu było jeszcze stalowe (37), wcześniej jasnoszare(42), ale jak na zawołanie, żeby mi smutno nie było bez tej mojej niebieskości, zlitowało się i przemieniło.

Terminator

We stan the ass of a KING

Blood drips from Lances numbing jaw, his breath ragged as he struggles to keep his balance. The rest of the team was strewn across the floor covered in bruises and cuts, barely breathing now.

Lances ocean eyes flick from body to body and his throat tightens as tears begin to well. In front of hi stands the glowing eyed monster that did this, still adorning his battered paladin armour acompanied by a sickly grin.

"You were never meant to be a paladin, Lance" Keith growls out to him, grin widening when Lances tears spilled down his cheeks. His grip on the red bayard tightened and he held his broadsword high.

"I am a paladin of voltron. And so are you Keith"

___________________________________

Inspired by all the theories I keep seeing about a rival battle in season 8 with Keith as Haggars puppet

❤❤❤

Dead Infection

1996