#chabrowanie

I nie mam już ciszy dla obaw, co wzeszły we mnie na wiosnę - choć mogę przerastać Cię w słowach, do serca Ci już nie dorosnę.

Bo jeśli jestem Twym słońcem, to tylko tym nikłym, grudniowym. Wygasam jeszcze przed końcem, oświetlam Ci dzień do połowy.

A jeśli już jestem Ci niebem, to tym w odcieniach szarości. Twój spokój zachmurzam gniewem, przenikam chłodem do kości.

I choć mój duch w niepogodzie, to wciąż się nadzieją oplata, że nawet po serca zachodzie przeczekasz ze mną do lata.

(Wiersz nawiązuje do mojego innego utworu, stąd wers “tak samo jak tamtej jesieni”)

może to tylko moje własne odbieranie ciebie. uzewnętrznienie lęków, które sama noszę pod trzecim żebrem. ostrożne choć uparte poszukiwania twoich oddaleń i ich zapowiedzi gdzieś na krawędzi ust czy rzęs,  podczas gdy to tylko twoje własne zamyślenia.

a może to codzienność zaczyna uwierać cię w dłonie coraz bardziej wystającą zwyczajnością. codzienność, która nie przypomina w swym kształcie tego, co nas wtedy otulało...

i wiem, że powinnam dać ci odetchnąć innym powietrzem niż moim własnym. pozwolić swobodnie spłynąć myślom i nasiąknąć przestrzenią pachnącą tobą a nie nami.

że są dni, gdy Cię przytłacza każdy strzęp mej pierzchliwości, kiedy chowam ciepłe gesty wpół do pierwszej wątpliwości;

że te wszystkie chłodne słowa już się nigdy nie rozchmurzą, bo jedyne, co nas łączy, to Twa cisza przed mą burzą.

byś jeszcze przyszedł odebrał rozebrał uśmiech na cztery strony spokoju

ze złych nastrojów otrzepał myśli i buty z pierwszego śniegu

byś chwilę został coś wspomniał zapomniał szalika wychodząc ode mnie w biegu

przystając w progu jeszcze na chwilę głowę odwrócił

byś jeszcze wrócił

do cna przesiąknięte deszczem.

Wiem, jak trudno ogrzać dłonie,

kiedy jest się chłodnym wrześniem.

Wiem - niełatwo jest odnaleźć 

ciepłe myśli na dnie szafy.

Wiem, jak musi być ci zimno,

gdy samotność wieje strachem.

To, co dziś ci mogę oddać,

to ten wiersz i kruchy uśmiech.

Może skruszy twoją jesień

choć na chwilę zanim uśniesz. 

(Dla pewnego Pana, z którym wczoraj rozmawiałam.)

Bo ze mnie taka gapa - zapomniałam o kwiatach i niektórych miłościach.

Jedne zwiędły, inne rozeszły się po kościach.

Jestem też nieuważna - często gubię kluczę i swój szczery uśmiech.

To dlatego czasem wracam do siebie później.

I ta moja niezdarność - potłukłam dwie szklanki i pewne wspomnienia.

I nie wiem czy to kamień z serca, czy serce z kamienia.

jest między nami to moje czekanie dnia powszedniego. czasem tak niecierpliwe, że mi tęsknota zgrzyta o serce. czasem powolne, spokojne - bo przecież jak dobrze, że mam na kogo czekać.

jest między nami to słońce i deszcz. o niebo lepsze niż te między mną a resztą świata. takie zawężone, skondensowane, przytulniejsze jakby.

jest między nami dzień i noc. zabiegane po swojemu, ale choć milionową częścią razem przeżyte, gdy czyjaś myśl zahaczy o tę drugą stronę.

on mnie tylko napoczął.

Jak kawę w kubku na wpół wypitą,

bo spieszno mu było do świata.

To, co niegdyś parzyło nam usta i serca,

częściowo wyparowało,

częściowo wystygło.

I nawet nie zerkał na mnie,

jak się zerka czasem na zegarek

- z niecierpliwością.

Dla niego zawsze już byłam

za kwadrans pierwsza.

A może i ostatnia.