Biliyorduk ortada bir "biz" kalmayacak ama hatiralar ve senle yanyana bir ben asla unutulamayacak. Yalniz miyim unutamamalarda? Ne onemi var. Yol hazirligi oncesi birikmis bulasiklara dalayim diyorum. Mutfak onlugume elimin gitmesiyle bogazimdaki dugum bir oluyor. Gozlerim yasariyor tutuyorum. Insan hic bulasik yikarken aglar mi canim benim? Aglar tabi. Ben bulasik yikamaktan nefret eden insanim. Tek sozu, bir bakisi ile beni bulasiga ikna eden kac kisi var? (Uzerimde anlamlandiramadigim bir etkin var demistim o gun sana) Bir onluk sana digeri bana. Yogun israrima ragmen yalniz yikayamadigim o bulasik bugun kalbimi zorluyor. Simdi bakiyorum, iyi ki de yikamisiz. Birlikte yapilan her seyin degeri yoklugunda can yakmayla karisik bir tebessum uyandiriyor. Bu nasil tezat ya Rab? Fikrinle giristigim bulasik anlamadan bitiyor. Ellerim islak, gozlerim nemli odama yoneliyorum. Yataga oturuyorum. Elim basucu kutuma gidiyor. Bir mektup, el yazin, yazdiklarin.. Anlamiyorum, ben icinde bulundugumuz su gunlerde hicbir seyi anlayamiyorum. Yazilanlar, paylasilanlar ortada sereserpeyken ben nicin yatagimin ucuna ilisip yalniz basima agliyorum?