#bujda

bo od dziecka

bajkami uczona

księcia zdobędziesz

jak tajemnicza

ale nieawanturnicza

spokojna i hojna

dostojna, lecz niestrojna

będziesz

jak najlepszą

perfekcyjną wersją siebie

będziesz

No i znów. Znów się pogubiłam. Już nie wiem co jest prawdą, co jest bujdą, co jest zwykłą grą, co kłamstwem, co wyimaginowanym punktem widzenia..

Kiedy tak na prawdę jesteśmy sobą? Może nieustannie oszukujemy samych siebie, nawet już nie zauważając tej gry aktorskiej, tego teatrzyku skutków i przyczyn, tak z przyzwyczajenia..?

Skoro poznajemy siebie przez całe życie, to czy dopiero przed śmiercią jesteśmy sobą, dopiero wówczas wiemy kim jesteśmy? Wtedy, gdy jest już za późno na oswojenie się z tym swoim dopiero co poznanym ja, za późno, by wcielić to w codzienność, by móc w końcu żyć, będąc tym właściwym sobą?

Czy życie polega na ciągłym uczeniu się i zmuszaniu do przeróżnych schematów, nawet tych błahych? Czy wszystko jest kwestią przyzwyczajenia? Więc kiedy żyć?