#budzik

Spanie to mój narkotyk

Cześć wszystkim!

Z jękiem wyciągam na ślepo dłonie, by wyłączyć budzik. Wczesnym porankiem nawet najbardziej melodyjna piosenka potrafi brzmieć jak okrzyk wojenny wyzywający do rozpoczęcia dnia.

W tym kraju ludzie nie cenią sobie poranka. Budzą się gwałtownie na dzwonek budzika, który druzgoce ich sen jak cios siekiery, i od razu stają się niewolnikami żałosnego pośpiechu. Niech mi pan powie, cóż może być wart dzień, który zaczyna się od takiego aktu przemocy? Co musi się dziać z ludźmi, którzy co dzień za pośrednictwem budzika doznają miniaturowego elektrowstrząsu? Każdego dnia przyzwyczaja się ich do przemocy, każdego dnia oducza się ich rozkoszy. Proszę mi wierzyć, że o charakterze ludzi decydują ich poranki.