#bayba

Sıkılmış dişler, Kan çanağı gözlerle Ay’a yürüdü bu eller.. Filarmoni orkestraları, İğreti tren sirenlerini bastırmıyor şu sıralar. Boğaz delen yangını savuruyor küllerimi, Perçinli ağıtlara yazılıyor yeni serzenişler. Bazısı beddua niyetine dualar duydum ben, üşürüm hemen! Galeyana gelir hemen oracıkta kırılarak artmış hayallerim. Üzerinde yıldız yanığı al basmış gelin telaşıyla, Bir uskumru kör olur şimdi, durma koş yetiş, kurtar! Yavaşça çıkar onu sudan, kurtar boğulmaktan.. Çünkü her mevsim ölüme çalar biraz,  Biraz meyan çayına şu sıralar.. Bayba

Her biri otuz üç yerinden kırık yüz küsür kemiğimle, kupkuru kesilmiş iliğimin sızısı boynumda, yolumu kaybetmiş vaziyette yürürken rastladım sana. Tabanları yarılmış ayaklarım, yumruğumu sıkmaktan su toplamış avuçlarım, susmaktan kırdığım dişlerimle, kalbimin etrafını saran ustura dikeni tellerle rastladım sana. Ne tutulacak, ne toplanacak yanım kalmamış halde, nasırlı göz kapaklarımdan sızan tuzlu suyun bulanık denizine daldırdığın elin, denizimden çektiğin uskumrunun aynalı göz bebeğinde gösterdin umudun akıbetini bana. Dövüle dövüle içinde damla su bırakılmamış çelik bağrıma buz gibi yağ olup serilince sesin, usulca serinledi içim. Zorlar kolaylaştıkça, sözlerinin arasına saklanmış kaygılar bile saklanır oldu ateş çemberi göz bebeklerimden. Müjdeleri selesinde gezdirip bize göstermeyen kader de eğmeyecek mi sandın boynunu gök gürültüsü sesime? Nefes almak, kaderden, dünyadan bir bir umut parçaları koparmaktır. Biz tırnakları çiviye dönmüş gizli çocuklarıyız dünya tepsisinin. Terazi ters tartıyor diye, susmak, eğilmek, vazgeçmek yaraşır mı bize? Taşları, kayaları ve tunç dağlarını eriten de bir parça ateş değil mi yanan inatla?  Zor olduğunda anlıyorsun gerçek olduğunu verilen ödülün. Ulaşması imkansız görünen kara parçalarını dönüştüren “O” değil mi bir çırpıda birer adaya? Ne evvel, ne ebet, bir sırlı mukaddes mükafat üzerime örtünen sıcaklığın. Mıh gibi çakılı duruyor adın alnımda! Görünmüyor olsa da aynalarda, baht atının nallarında yazılı o gün! Geleceğine adımdan daha çok inandığım bıçak kesiği huzurun kokusu şimdiden burnumda. Ne yangınlar, ne debdebeler aşabilir sırtlarını ruhunun önüne serdiğim gövdemden dağların. İstesem de gidemem bir adım uzağına, sanki kollarımdan tutmuş, umuda sarmış beni ağların.. Okudum haberini onlarca defa en deli çağlarımda. Vakti gelmeden gelmiyor en hası bile belanın. Şimdi sıra, okyanusları kurutan kor ellerimin sana taşımasında en güzel çiçeklerini tabiatın. Ant olsun;  Adı şimdiden belli, ikimizi anlatan, büyümeye gelecek o küçük parçanın.. BAYBA

Sütlü kahve rengine sırtını yaslamış, iç kıymasına rağmen dayanılmaz zarafetinden hiç taviz vermeyen parmaklarını tutan ölümcül bilekleri vardı.  Yoktum, sırtıma inen telaş kırbaçları, dudaklarımdan dökülen isyan cümlelerinin şiddetini arttırıyordu. Hayat, doğar doğmaz sırtına bindiği bir tay gibi beni, ölüme doğru dörtnala sürüyor, ne zaman başımı sağa veya sola çevirsem, üzenginin sivri ve soğuk kenarını karnıma vururken bir yandan da gemi, alt çene kemiğimi boğazıma değdirecek kadar geriyor, hem canımı yakıyor, hem hırsımı körüklüyordu. Yelemin bir tutamını avucunun içinde öyle sıkı tutuyordu ki, başka bir hayat düşünmek imkansız geliyordu. Yolumun sanırım ortalarında bir yerlerde, uçsuz bucaksız kalabalıkların arasında, simsiyah uzun elbisesini, içinde sayılı beyaz telle süslü siyah saçlarına yakıştırmış, Cezayir sürmeli, esmer bir kadına rastladım. Hayatın, üzengiyi karnıma telaşla vuruşundan, ilk defa beni kaybetmekten korktuğunu anladım. Çünkü yalnız sırtıma binmiş hayatı indirmekle kalmayıp, zamanın tamamını durdurmaya muktedir bir gülüşü dudağının kenarında gizlemiş, öylece bekliyordu. Dalgalı uzun siyah saçlarının bir tarafını kulağının arkasına doğru iten parmaklarını göğe birer hançer gibi uzatan o muhteşem bileğini ilk o zaman gördüm.  Elbisesinin yere kadar uzanan tarafını bir eliyle toparlayarak toprağın yumuşak yüzeyinden, üzerinde koşturulduğum can yakan taş yola adım attı. Tanrım! O ilk adım, sanki üzerinde koştuğum dönen dünyayı beklemeye aldı, zamanı yavaşlattı, suların akışını değiştirdi, yağmurları kesip, bahar çiçeklerine açma imkanı sağladı. Dudağının kenarındaki küçük paranteze, dünyada söylenmiş söylenmeyi bekleyen bütün güzel cümleleri, hikayeleri, sırları ve herkese ayan mucizeleri sığdırmıştı. Kirpiklerinin gizlediği göz kapaklarında masumiyet kol gezerken, hiddetinin tehdit silahı kaşları birer yay gibi tabiatüstü alnına serilmişti. Görkemini abartamadığımda anladım kalbimin ona bir ömür tutsak olacağını. O zamana kadar var olduğuma inanamadığım halde, artık hem var, hem tamdım. O günden sonra, o olduğu sürece hiç yarım kalmadım.   BAYBA

#7geceromani #bayba #roman #tbt #şiir #güzelsözler #edebiyat #yazar https://www.instagram.com/p/BzwgEtLBQyo/?igshid=1ms0q98j55y5y

Başı boğazından kesilerek ayrılmış umudumun gövdesi kaybolmuştur, herkese duyurulur! Oldukça iri gövdesini saran inancım vardı üzerinde, biraz insanlığa, biraz geleceğe çalardı rengi. Uzun ve beyaz parmakları vardı, zarif ve narin kalplere dokunmak üzere yaratılmış. Güçlü ve atletik kolları vardı, yaralı ruhları sarmak için, dövüşmekten taş kesilmişti art niyet ordularıyla sahte gülüşlerin. İnce görünmesine karşın en ağır yüklerini bile taşıyan uzun ve heybetli bacakları vardı. En ağır ihanetleri dahi zorlanmadan taşırdı son zamanlarında olgunluk çağlarının. Yaralı ve çıplak ayaklarında asırlık nasırları, bir bir anlatıyordu daha ilk bakışta, yol boyunca olanları. Kayıp aranıyor! Keskin misk kokusunu arıyorum başı gövdesinden kesilerek ayrılmış umudumun. Yoncanın dördüncü yaprağına koşardım onunla, kaymasın diye yıldızları tutardık gökte, en masum bakışlarımızla. Dualar eder, dilekler tutar ama hiç papatya falı bakmazdık. “Papatyalar ölmez mi?” Diye sorardı, ne vakit elinde papatyalarla bir kenarda oturup tek tek yapraklarını koparanlara baksa. Biliyordum, canhıraş çalışıp, sevdirecekti bu kahır dolu dünyayı bana, böyle başı gövdesinden kesilerek ayrılmasa! Ses etmezdi, boynu bükülürdü ama küsmezdi, bıçak en yakınımdan bile saplansa. Başı boğazından kesilerek ayrılmış umudumun gövdesini arıyorum dostlar! Aynen böyle tarif ettiğim gibiydi işte. Dün geceden beri yok ortalıkta. “Kızamam” diyordu, “Kesseler kanım akmaz!” diyordu sizler için, onlar için, hepimiz için... Sokak sokak aradım, ne bir damla kana, ne bir küçük ize rastladım. Başı, silinmiş çehresiyle ve dökük saçlarıyla atılmış şuradaki çalılığa! Birleştirebilir, hatta belki onarabilirim siz de yardım ederseniz diye arıyorum hala. Başı gövdesinden tek hamlede kesilerek ayrılmış umudumun gövdesini arıyorum. Sicim sicim yaşlarım dökülüyor, çoğu zaman bakmaya tenezzül dahi etmeden yürüyüp gittiğiniz şu taşlara! Oysa ne çok korurdu sizi, bana karşı en çokta! Şimdi kim anlatacak,kim inandıracak beni aslında hepinizin özünde masum olduğunuza? Baktığımda görebildiğim öfkemi kim hapsedecek aynama? Kim sırtıma koyup elini; “Öyle deme, ileride anlayacaktır.” diyecek sizin aslında hiç umurunuz olmadığım anlarda? Kelepçelerinden kurtulur kurtulmaz soluğu yanımda alır şimdi hıncım. Kinim ceketimin yırtık astarından fırlayıp çıkagelir birazdan. Korkuyorum, korkuma ortak olun demiyorum, ne yapacağız onsuz artık diyorum, bakmayın öyle suratıma! Başı gövdesinden kesilerek ayrılmış avukatınızı arıyorum! Kayıp aranıyor! Varlığında umursamadığınız, başını gövdesinden ayırdığınız için çok pişman olacağınız umudumu arıyorum, biriniz, belki çoğunuz görmüştür mutlaka. Ben bakıyorum, siz de bakın, tam şurada dururdu, gözlerimin karasında! Şimdi göremiyorum, baş benim başım, gövdesi yok ortalıkta! #BAYBA 

Hesap dolu, planlı bakışların ardında gizlenen aşağılık koku havaya karışmaya başladığında anlıyor insan geç kaldığını pişmanlığa. Ayakta alkışlanası rollerini oynayıp son perdede kendini gösterenlerin kucağında geçen yılların intikamını kendisinden almaya başlayıp, kendini bir söz odaya hapsettiğinde anlıyor.  Birileri, geçici amaçlarını, ömürlük hikayelerin ilk satırları gibi sattığında kusursuzca, ellerini duvara burup parçalayana kadar içindeki acının kanında gezdiğini sanır. Oysa acıyı taşıyan kan değil unutulması imkansız anılardır! Bunu da o zavallı ellerden kan akmaya başladığı halde acısı dinmediğinde anlıyor insan.  Yaralanmış bir ruhun yarası, ruhu bedeninden ayrılmadıkça kapanmazmış. Öyle ya! Nereye gitse, o yaradan parçalar halinde sancılar taşırmış. Kesilen parmağın kaynadığı yerde oluşan çizgi gibi uzaktan bile görülebilen göz kesikleri, alında çizgiler, koyulaşan göz çukuru karaları, bakışların, iğrenmişlikten buz kalıbına dönmüş gözleri nerede görseniz tanırsınız. Onlar bu yıkıma “Eğlence” diyorlar, bense “İğrence!”   Tiksinmekten, koşmaya başladığım başlangıç noktasından on beş yaş uzağa gitsem de hala kokusunu yoğun şekilde alabildiğim, şehvetli dürtülerden bir tek adım ileri gidememiş ezik tutsaklardan kurtulamadım. Uzaktan dünyaya bakabildiğim zamanlarda gördüğüm manzara, şeffaf yuvarlak bir kaseye doldurulmuş kurtçukların neredeyse aynını! Tek amacı beslenmek, üremek ve daha çok yaşamak olan canlılar, milyonlar, görmüyor, duymuyorlar... BAYBA 

İlk bakışta tanınması mümkün olmayan, dışı içine göre çok daha narin duran, kudretini yalnız savaşta kullanan, yüreğine dağların tükenmek bilmeyen fırtınalı iklimlerini sığdırmış birileri de var aramızda. Dudağının kenarındaki alaycı gülüşü tamamlayan çetin bakışlarından tanırlar birbirlerini. Kimi Avrupa'nın ücra bir kenarından, kimi Orta Asya’dan. En çok ateşi mi yoksa onu derdest eden seli mi çok sevdiğini kendine bile soramayan insanlar var. Kaçarken büyük kentlerin hırpalanmamış narin pabuçlu, süslüleri, göğsünü delercesine vuran rüzgara ve yağmura doğru gülümseyerek koşan birileri var. Yüreğinde yılın 12 ayı kıyametler koptuğunu hiç görmediğiniz için, her küçük kıyamete, sıla hasretiyle sarılışını delilik sandığınız kimseler var. Zarif elleri kor ateşten kabusları tutup savurmak zorunda kalmış üzerinden. Örselenmiş umutları ve gülüşünün ardına sakladığı gizli kapaklı yaraları olan, inatla dimdik, yağmurun serinletici ve sokakları kalabalıktan temizleyici yanına aşık, fırtınaya kucak açanlar var.  Dudaklarında söylenmemiş hayalleri mühürlemiş, küçük omuzlarına zaaflar yüklenmiş, kadere boyun eğmemeye ant içmiş insanlar var. Kulaklarının duymadığı yalan kalmadığı halde, bir kır çiçeğinin güneşe döndüğü yüzünü kendine kılavuz almış, en çokta konuşurken susmuş kadınlar, içi güzel, yaraları çirkin adamlar... Gardını yıldırımlara sarıp, her fırtınada meydana çıkmayı, “Nihayet!” demeyi huy edinmiş yalnızlar var. Git desen gitmez kalabalıkların,zayıflıktan ve korkudan ibaret hayvanca açlığını unutturan tek şeyin doğanın acımasız yanı olduğunu gördüğü için ve biraz da içinin aynası olan o kaosa tanık olanların halinden kendi cesaretini ve gücünü tasdik eden, dışı naif, içi kıyamet, içi yangın yeri insanlar...  Öyle ya korkaklar! Hırpalanmadan, nasır tutmadan en saf yanlarınız, canınız yanmayı unutana kadar acı çekmeden, geçtiğim uçurum kenarı yamaçlardan geçmeden, alevler içinde kaldığım kuyulara düşmeden ve inatla baş koyduğum yola dönmeden, ne anlarsınız ki fırtınanın şefkatli ellerinden? Oysa doğa, yalnız ayakta kalmayı bilenlerin yaşamaya devam etmesini isterken, o gökte, ben yerde ve yine yalnızım. En az güneşe inat çatırdayan gök kadar da arsızım!  BAYBA

BAYBA