#batmantalks

Gwen from Ben 10 Omniverse for the how hot is that character game?

That question is so broad I'm unsure of how to cope.

These aren't all time favorites, I'm far too indecisive for that.

I recently watched the horror movie 'The Platform', and while I disagreed with nearly all of the political commentary in it, the concept is so damn good that I am obsessed anyway. A movie that can do that is a powerful thing.

Basically, our protagonist is in a prison where two prisoners are on every floor, and the top floors get to eat first, leaving no food for the people on the bottom floor. The metaphor for class isn't even subtle, but I'm much more interested in the base story than the allegory.

Hanggang sa dahan-dahan na kaming nakaramdam ng pagod. Tagaktak na yung pawis namin mula ulo tapos dumadausdos na 'yon pababa sa mukha. Kung maririnig lang yung sigaw ng mga katawan namin na: "Oy! Tama na yan. Saglit lang. Taympers." Eh siguradong may kasamang mura na 'yon 'pag nagkataon.

Napaupo ako sa gilid. Bumili ng "Iced Tubig" tas sabay pahinga.

PAHINGA.

Nakakatuwang isipin yung konsepto ng salitang pahinga. Yung tipong kapag alam mong dinatnan na ng pagod yung buong pagkatao mo 'e ito yung sasabihin mo.

Pahinga. Parang humihingi ka ng pahintulot sa mundo na itigil muna sandali ang mga bagay-bagay sa paligid mo para makahinga ka.

Pa-HINGA. Para makalasap ng hangin. Dahil alam mo at ramdam mong kailangang-kailangan na ng katawan mo ang hangin. Sa sobrang pagpapagal ng katawan mo 'eh nasaid yung mga inimbak mong hangin sa katawan.

Pa-HINGA. Para makahingi ng kaunting lamig. Dahil alam mong nag-iinit na yung buo mong pagkatao. Ramdam na ramdam mo kasi yung init na inilalabas ng katawan mo kapag huminto ka. Para kang may built-in heater sa loob ng katawan. Kaya ang sarap sapakiramdam na may malamig na hangin na bumabalot at dahan-dahang yumayakap sayo para pawiin yung init na nararamdaman mo.

Pa-HINGA. Dahil ang katumbas ng pagbibigay ng hininga ay ang pagkakaroon ng buhay. Binibigyan mo ng pagkakataon ang naghihingalo mong katawan na mabigyan ng buhay. Dahil nanghihina ka na. Ninanakaw na ng paligid ang natitira mong lakas. Nag-aagawan na ng pwesto ang pagsuko at paglaban, at nasa pagitan ka nilang dalawa.

Pa-HINGA. Para bigyan ang sarili mo ng pagkakataon na makapag-isip at makalaya panandalian sa bagay na bumabagabag sa'yo. Kumbaga parang pinalabas mo muna saglit sa conference meeting yung puso, utak, dugo, iba mo pang organs (internal at external) at ang kaluluwa mo. Para makahinga sila nang maluwag. Para kahit paano, gumaan ang paligid. At para gumaan ang pakiramdam niyong lahat. Anuman ang pasikot-sikot, ginawa ang salitang pahinga para bigyang kasagutan ang nararamdaman mong pagod.

Kaya kung napapagod ka, wag kang mahiya o magdalawang isip na humiling sa mundo ng kaunting pahinga.

Dahil paminsan-minsan kailangan mo lang munang bigyan ng kaunting oras ang sarili mo. Kailangan mong bigyang pansin yung pagod na nararamdaman mo.

4:54. Maaga na naman akong nagising. Eh sa katotohanan kaya? Kailan ako magigising ng maaga-aga? Kailan ko mapagtatanto na ito na ang tamang oras? May alarm clock din ba para sa self-realization at mamulat na sa masaklap na eksenang araw-araw na ihinahain sa’yo ng mundo? Isang nakakatuwang sandali ang sumalubong sa ‘kin. Ikaw. Ako. Pero walang tayo. Tama. Walang tayo. Sa hindi mabilang na pagkakataon, nagkita na naman tayo. Kung hindi mo lang alam, binibilang at tinatandaan ko lahat ng mga sandaling ‘yon. Hindi talaga ako nagkamali na mahulog sa mga mata mo. Pakiramdam ko sulit na sulit yung pagkakahatak sakin ng mga ganyang titig mula sa’yo. Yun nga lang, kung anong ikinaganda ng pagkahulog, kabaligtaran naman ang paglagapak sa lupa. Sa taas ng pinanggalingan ko -- solidong solido yung pagbagsak. Literal na nahulog nga ako, tapos nabasag naman sa bandang dulo. Tinititigan lang kita, matagal. Wala akong paki sa paligid nang mga oras na ‘yon. Hinihintay ko lang din na tumingin ka sakin. Pinagmasdan ko kung pano ka napangiti sa tuwa, nainis sa pagbungad ng kabagutan at kung paano mo binigyang reaksyon lahat ng nangyayari sa harap. Isang beses, nagkatitigan tayo. Saglit lang, kasi inalis mo agad yung paningin mo. Dumaan lang yung pangyayari. Natapos agad nang wala pang isang minuto. Sa pitong oras ng pag-upo, pagliliwaliw at pagkatuto, napaisip ako: Tama nga talaga siguro. Walang maling pag-ibig, ang meron lang, maling tao. Hindi man natin sadyain, ganon tayo. Oo. Malungkot pero totoo. Masakit man sa damdamin, wala tayong magagawa kasi yun naman talaga tayo. Pareho tayong naghihintayan. Pareho tayong nangangambang gumawa ng unang hakbang. Pareho tayong may duda sa mga bagay-bagay. Pareho na tayong hindi sigurado sa lahat; kung may pag-asa pa ba, kung may pagkakataon pa para makapag-usap tayong dalawa, kung may ibang tao na sa buhay niya, at higit sa lahat, kung mahal ka pa ba niya. Buti pa sa ganitong bagay may pagkakapareho tayo. Hanggang dito na lang ba? Ang daming tumatakbo sa isipan ko magpahanggang sa ngayon. Nanjan ka pa ba? At kung sakali man, muli mo na naman ba akong iiwan? Ikaw. Ako. Tayo. Pareho na tayong alaala ngayon ng kahapon. Ang masakit pa dito, hindi na mauulit pang muli ang lahat ng iyon... ngayon.