#pahinga

Andaming nag-message after, ayoko nga basahin noong una at baka katapusan ko na, pero okay naman pala, supportive naman sila. Baka kulang lang din sa pahinga, 3 days straight na 'kong walang tulog dahil sa mga 10AM meeting na sunud-sunod. Nakakapagod physically, mentally...

Anyway, naalala ko nanaman 'tong sinulat ko at itinambak sa drafts a few months back:

Sabi ni A, irerefer na raw nya ako sa sobrang unhealthy daw ng mga pinaggagagawa ko—maglakad ng 3km mula point A to point B tapos sasakay pa ng MRT, tapos LRT, tapos lalakad ulit; magtrabaho nang magtrabaho para makatulog sa pagod; hindi kumakain; at ang pinakakinaaawaan nyang aspeto: ang lack of enjoyment sa kahit ano.

Siguro dahil sa gutom, kaya habang tinatype ko 'to, may image ng matamis na kape sa isip ko. Parang ang sarap magkape ngayon na may gatas.

Hindi ko na lang pinapatulan 'tong si A kahit sabi nya, antagal ko raw nawala, siguro raw napagod na ako kasi antagal nyang mag-reply. Sa 7 years of friendship at sa darkest moments, siya naman 'yung nandyan. Hindi ko naman nakakalimutan 'yon. Pero sabi ko nga, nag-uninstall na ako ng mga app pangkausap ng tao, siya na lang naman at mga group chat na related sa school at trabaho ang nandoon. At ang hindi ko masabi, every 2 weeks or so ka lang naman sumasagot, kahit alam ko namang lagi mong hawak 'yang phone mo at laging in touch with many, many friends. Wala lang talaga ako sa priority list.

Hindi naman kailangan sumagot instantly pero the way it goes, nagkukumustahan tapos biglang maglalaho. Na-bring up ko na 'to dati, mula no'ng 'di na kami everyday nagkikita dahil sa mga nangyari sa buhay tapos nag-pandemic, at sabi niya, hindi naman daw kasi lahat, kagaya ko, na kayang mag-isip nang mabilis at sumagot agad, at kayang mag-stay on top of things at asikasuhin agad ang mga dapat gawin. In fairness, these past few weeks, lagi siyang nagrereach out, nagsesend ng memes or random stuff, at pinadalhan pa nga ako ng food one time, at 3AM.

Sabi niya, parang may learned helplessness na raw ako, kasi sabi ko, gano'n lang talaga. Kailangan lang magput up with nonsense sa work (and elsewhere). Wala rin namang magagawa kahit magspeak up at magpakatotoo. Sabi niya, huwag daw akong magpaka-robot.

"ᜉᜑᜒᜅ"

Simoy ng hangin na kay sarap at musika na siyang dagat ang may gawa. Hele na dala ng mga alon. Malamig na hangin na dumadampi sa bawat parte ng aking katawan. Ibat-ibang tanawing makikita sa bawat pag-ikot ng mga mata. Totoong makapigil hininga kahit isipin lamang ito.

Sa mga pagsubok at problema na aking nasasalubong, hindi ko talaga inaakala na ang kaisipan pa lamang ng pagtatampisaw sa tabing-dagat ang makakapagpatakas saakin sa magulong mundo na ito. Aking pahinga.

I used to have this routine. After a long day at work, I’d come home and just... shut down. I didn’t want to talk to anyone or answer any questions. I’d head straight to my room, lie down, and get lost in doomscrolling for hours just to numb the stress.

I thought being alone was the only way to recharge.

But I’ve realized that being alone doesn't always mean you're resting.

How nice is it to finally have someone you can call your "pahinga"? With him, I don’t feel the need to hide in my room or scroll the exhaustion away. No words are needed. Just his presence is enough to quiet the noise in my head.

Pahinga by HORI7ON