Bir yerlerde bir şekilde kendimi avutuyormuş gibi hissediyorum. Asıl amaca gidecekmişimde ya yolu tam çıkaramıyorum ya da yarının temeli için şimdiden bunca şeye gerek varmış gibi. Bende tam çözemedim 💁

Yarım kalmış mutluluklar sessizlikle avunmaya zorlanırken çaresizliğin ardına sığınan göz yaşları insana birçok şey öğretiyor…

Avunmak için harcadığım insanların günahı hangimizin boynuna şimdi?

Zorunlu bir hayatı seçtim.. "Aynı anda acı,umutsuzluk,hüzün ve tükenmişlik içinde yaşadım..." Bir girdap gibi içimde dalga oluşturan acınası kederden öfkemden ve umutsuzluktan çıkamamıştım... Zaman; gerçek doğruları gösterdi sonunda... Boşunaymış aslında üzüldüğümüz ruhlarını kaybeden insanlara... 'Zaman onlarada işlemeye başladı.. Acının ne olduğunu nasıl hissettirdiğini görüyorlar.. Ama en kötüsüde bizim gibi o acılardan kurtulamayacaklar...'

Bugün sen diye hayaline sarılarak avundum, çok acımasız yokluğun, sen diye sesine sarılıp sen diye umutsuz günlere merhaba dedim.

...eğer bir gün yorgunluğunun tükenişleri gözlerinden değil de yüreğinden okunuyorsa çaresizliğini gülümseyerek hatırla. Çünkü olmamalı dediğin şeyler uğruna bugünün yarını hep kendini avutmakla geçecek.