#avutmak

Bir yerlerde bir şekilde kendimi avutuyormuş gibi hissediyorum. Asıl amaca gidecekmişimde ya yolu tam çıkaramıyorum ya da yarının temeli için şimdiden bunca şeye gerek varmış gibi. Bende tam çözemedim 💁

Bari gönlümü avutacak kadar sevseydin

Bazen bazı günler ve bazı anlar kendimi yaşamaya avutuyormuşum gibi geliyor.

Ayakta uyutulduk mu bilmem ama güzel avutulduk..

Zor bela unutabildim her şeyi. Zor bela avutabildim kendimi. Zor bela çıkarabildim kalbimden .Kurtuldum senden.

Gidenler başkasını bulur, kalanlar kendini avutur.

Seversiniz ya hani ama söylemeye korkarak...söyleyemezsiniz işte fakat sizi farketmesinide istersiniz öyleydi tam olarak.Bir gün koridorda önünde zıplayıp beni neden görmüyosun diyecek kadar fırtınalar vardı içimde. Aklımı kaçırmıştım resmen. Sonra söyledim işte. Söyledim..Sırf gözlerine bakamadığım için rengini kavrıyamadığim o gözler,benim mesajlarıma tebessüm etmişti. Bana ısındığını söyleyen satırları görmüştü o gözleri. Sonra işte öylece kaybettim. Ne bir neden söyledi nede bir açıklama,bu kadarını bile gerek görmedi yani.. "Ne denir bilmiyorum" "Gerçekten özür dilerim" dedi. Ve ben küçük bi çoçuk gibi yazdım, ne dediğim hakkında bir fikrim olmadığı onlarca şey yazdım ama kaybettim. Oyuncağı alınmış bir çocuk gibiydim. Ben çocuktum ve o kalbimi almıştı.. O bir katil yeşil gözlü bir katil.