#apolitik

Herkes Üniversite’ye bir amaç için gider. Kimisi statü elde etmek, kimisi aile ortamından kaçmak, kimisi ailesinin baskısı, kimisi de her gün içelim, her gün ortam yapalım... Üniversite’ye ilk adımınızı attığınızda bu durumu, bu kişileri teker teker görüp anlıyorsunuz. Mesela bir tanesi 20 tane tercih yapmış, içinde Coğrafya’dan Sosyal Bilgilere, Gazetecilik’ten Felsefe’ye... Sözel puan yaptığı için ne kadar sözel bölüm varsa yazmış, bunlardan bir tanesi denk gelip hayatının mesleğini yapacak(!)

Başta pek çok kişi heveslidir, “ben araştırma görevlisi olacağım”, “ben yüksek lisans yapacağım”,”eski çağcı olacağım”,”yakın çağcı” falan filan gören Oxford okuyor da bitirince davetiye gelecek sanıyor... 170 tane üniversitesi olan Türkiye’de zorunlu olarak var olan Edebiyat Fakültelerinin en baş bölümü Tarih okuyor. Bir sınıfa en az 60 öğrenci giriyor, ikinci öğretimleri, öğretmenlik bölümler vs de dahil edersek muhtemelen bi’ 100 senelik tarihçi eksiğimiz tamamlanıyor...

Dolayısıyla Üniversitenin bana iş yönünden olağanüstü bir katkısı olmadı, bir açıdan da beni bu konuda geri plana ittiğini söyleyebilirim. Lâkin asıl katkı şu idi, bu kozmopolit mecrada pek çok farklı insan karşılaşıp, kendini özgür bir şekilde savunma hakkı elde ediyorsun. Bir anlamda mevcut fikirlerini, bilgi ile evrimleștirip geliştirmek... Tabiki bu tamamen senin elinde olan bir şey. İster akşamları barlarda takılırsın, istersen 3-5 sorgulayıcı kafada insanlarla sohbet edersin. 

Pek çok hadise ile karşılaştım, en başından sonuna kadar gördüğüm tepeden tırnağa her konumda liyakatsizlik. Basit gündelik siyasi meseleler dâhi burada kişisel husumetlere dahil olup öğretim görevlisinden, öğrencisine kutuplaşmaya itmiş durumda. İnsanların birbirine bakışı tamamen bundan ibaret. 

Hoca olacak kişiler öğrenciye seni asistanım olarak almayı düşünüyorum veya ideolojik olarak yanaşıp; öğrenciyi bir anlamda kendine bağlıyor. X hoca ne demiş, benim hakkımda ne diyorlar, ne düşünüyorlar. Y hoca vatanını sevmeyen birisi, Z hoca faşistin önde gideni. Duydum ki X,Y,Z öğrencileri faşistlerle/komünistlerle birlikte imiş, onlara dikkat edin. Falan filan...

Hele bazıları var okula gelme nedeni tamamen örgütlenmek... İlk ders olur, hemen sosyalleşmeye başlayan bu kişiler; Devrim, Marx, eziliyoruz, ezildik. Nidaları ile nötr kitlelere seslenir. Bu nötr kitleler de zamanla muhterem devrimcimiz etrafında toplanmaya başlanır. Diğer taraftan reaksiyon olarak karşı örgütlenmeler ortaya çıkar. Sınıf ikiye bölünür. Hatta üçe, “ya bu salaklar gene ne tartışıyor”, “hocam dersi bitirebilir miyiz çıkışta X takımının Y takımı ile hayat memat maçı var” vs vs.

Ortak nokta bilim olması gerekirken, bilim burada sadece görünürdeki yüzeysel yapılması gereken iş. Gerisi kişisel menfaat, çıkar, ideolojik oluşumlar. 

Bunları görüp bunlarla yaşamak, haksızlıklara uğramak buna karşı çıkmak, başkasının hakkına dahi sahip çıkmak, yapay kısa vadeli çıkarlardan oluşan ilişkiler ile yaşamak zorunda kalmak, samimiyetsiz davranışlara karşı yeni tutumlar geliştirmek. İşte asıl öğrenilen şey tam da bunlar. Gerisi yüzeyde gözüken yığınlar.

Günlerden sevgilinin yüze güldüğü zamanlardı. Son fotosentezsizlik komasından yeni kurtulmuş odunluk yapmak için fırsat kollayan odunadamın karşısına yerel yerlilerin yamyam goygoy oylaması çıkmıştı.

Odunadam odundu ya odunluğundan olacak hiç anlamazdı politikadan ve onun polietilen yalanlarından. Yıllar önce odunadam masum genç bakir bir fidan iken yıllarca koruduğu bekaretini gidip de Atatürk’ün partisine vermişti, vermişken tam vermeliydi bu ilkti; çünkü ilkler hep özeldi; çünkü bir defa olurdu ve özeldi işte de oduncuk zaten bunları düşünecek kadar akıllı değildi, ülkenin kanlı çarşaflı geçmişini neyine sallasın ne anlasındı. O postmoderen çağın çocuğu idi bilgisayar oynardı ya da ara sıra bakardı odundu işte ve hâlâ oldun.

Her neyse odunadamın özenerek verdiği kıymetli oyuna iyi bakmadılar. Olmayan kalbi kırılmıştı bundan iki yıl önce ki odundu işte ne bilsindi Atatürk ölmüş partini adı kalmıştı yaşadığı kalpler de partiden çok uzaktaydı ama işte surete aldanmış kırmızı spor arabalı yedi ok armalı zengin yakışıklı bir puşta vermişti bekaretini ve hemen aldatılmıştı mecliste vekillerin bin bir türlü utanç verici şebeklikleriyle.

İşte bu yamyam seçimlerde mucize oldu, oduna fikir doğdu nasıl oldu o da anlamadı işte girdi oy kabinine verdi önüne gelene. İlk verdiği pek yakışıklı değildi ama bir adı vardı ki koca süpergüçlerin bile ödü kopardı karizmatik bir delikanlıydı TKP! Sıradaki oğlan dürüsttü efendiydi okumuş çocuktu ilk defa milli olacaktı hiç utanmadan verdi “oh bağımsız aday al bakalım!” dedi. Kabinin kuyruğu uzundu duyan gelmiş duyan gelmişti “şöhret olmuştu odunadamın sıkı kıçı ki hayatadamı odunadam “Sıradaki!” dedi. İşte sırada ilçeden biri vardı karşısında vatanı sevdiğini söyleyip de diğer sevenlerle kapışan. “al sen de gözün kalmasın!” dedi odunadam MHP’ye belediye meclisine, alışmıştı artık da acele etmeliydi kuyruk uzundu, oysamış millet birikmişti çağırdı tüm işçileri şehvet dolu anlar yaşandı tüm İP’lilerle mahalli seçimlerde.

Mesela, ekmek almaya gittiniz, sırf başka partiye oy verdiniz diye fırıncı size bayat (hatta küflü), kendi görüşündekilere taze ekmek verse ne düşünürsünüz? Sen de insansın o da insan.

Türkiye’deki belediye seçimlerinin ezelden beri bu şekilde olmasına sinir oluyorum. Hizmetin partisi olmaz. “Hizmet” derken sağlık, belediye, sosyal güvenlik gibi toplumsal temel ihtiyaçlardan bahsediyorum.

Sonuç: “o görüştekiler” ile “o görüşteymiş gibiler” koalisyonu sonucu oluşan kayırmacı belediyecilik anlayışı. Bu anlayış çoğunluğu oluşturmasıydı bu düzen çoktan tarihe karışmış olurdu. Sanırım biz kayrılınca bizim de hoşumuza giderdi. Çıkış yolu bulamıyorum belki biraz daha az kişi olsak ama onu da bizimki istemez. 

Siyasetten oldum olası nefret etmişimdir. Tek doğruculuktan… Herkesin kendinden olmayanı yanlış ve kötü olarak damgaladığı iğrenç bir platformdur siyaset. Her türlü yalanın, her türlü bağnazlığın ve akılsızlığın döndüğü cahil bir platformdur siyaset. Kanla ve savaşla beslenen yapılarla doludur içi. Düşmanlıktan ve antilikten beslenir. Barışçıl hiçbir yanı yoktur. Bugün aklınıza en barışçıl olduğunu düşündüğünüz siyasi görüşü getirin ve görüşleri adına neler yaptıklarını tekrar düşünün. Kan akıtırlar. Doymazcasına kan akıtırlar ve bunu meşru hale getirirler. Normal bir şeymiş gibi bununla övünürler tüm siyasiler. Ergen gibi tripler atar, düşmanlığı beslemek adına milyonlar önünde miting verirken türlü türlü hakareti savururlar. Kendilerinden olmayanı öldürmek onlar için dünyayı pislikten ve kötü düşünceden arındırmak anlamına gelmektedir. Yanlış anlaşılmasın, asla katil değillerdir, olmazlar.

Siyasetten oldum olası nefret ettim. Tamamen apolitik olmak konusunda tereddütlerim var hala ancak yok olmaya yüz tutmuş politikliğimin son derece zorlama bir halde olduğunu söylemeliyim. Tüm iplerim beni bu kendini bilmez dünyanın dışına çekmekteler. Pek de fazla direnç gösterdiğim söylenemez bu iplerime. Aslında düşüncelerini benimsediğim ve saygı duyduğum kimselerin çoğunun da kendilerini apolitikliğe doğru çeken iplerine direnmediğini görüyorum. Bir insan ne kadar çok görüşe sahip olursa o kadar fazla görüşe de açık hale geliyor. Belki de garip bir paradokstur bu. Kendini gerçekleştirmeye yaklaşabilmiş veya bunu başarabilmiş insanlar her zaman tüm düşüncelerine temel olan ortak bir hayat felsefesinde birleşmiş ve bu felsefeyi diğer tüm görüşlere de açık hale getirmişlerdir. Dolayısıyla aklı başında hiç kimsenin siyaset yapmasını beklemem. Siyaset yapan hiç kimsenin de aklının başında olduğunu düşünmem. Fikrini, dünya görüşünü, varlığını anlamlı kılan davanı savunmak elbette ki önemli ve gereklidir. Ancak siyasetin bunlarla ilgisi yoktur. Bu kılıflarla sunulan içi boş bir yalandan ibarettir. Nefrettir. Kandırmacadır. Fikir savaşı değildir. Kan savaşıdır. Bu yüzden apolitiklik barıştır. “Bir çöpün dışarı çıkıp, başka bir çöpün içeri girmesidir.” demiştir George Carlin. Evet, bir yalancıyı tahtından etmek için başka bir yalancıya oy vermektir seçimler. Ya da bir yalancıyı tahtından etmek için başka bir yalan söylemektir.

Oldum olası nefret ettim siyasetten. Oldum olası nefret ettim kinden, nefretten. Yönetilmekten nefret ettim. Sorgulanmamın kısıtlanmasından ve de yasaklanmaktan. Başkalarının komplekslerine göre yaşamaktan. Başkalarının komplekslerine göre sadece yaşanmaz, ölünür de aynı zamanda. Hem de vicdanınla reddetme hakkı da vermezler sana. Önce iki kişi kavga eder, sonra iki koca ülke. Sadece kan akıtıcılar kârlı çıkarken bu savaştan, takım elbiseli herifler locadan izler bu kıyameti. Bir piyon gibi kullanıp atarlar seni. Ha paran varsa o başka. O zaman hakkın olur bu savaşa katılmamaya ve kendine locadan güzel bir yer bulursun. Yasaklarlar seni kendi ahlâk anlayışları veya yaratmak istedikleri akılsız bir toplum adına. Sen, siyasilerin ahlâkına göre yaşamazsan ahlâksızsındır. Sevişmek için saklanmak zorunda kalırsın ancak televizyonda canlı yayınla savaşları izleyebilirsin. Nitekim savaşmak meşrudur ve son derece ahlâklı bir davranıştır. Bilirsiniz işte, herkes bilir.

Uzun süredir odak noktamız yerel seçimler. Malum, bir vatandaş olarak oy kullanacak ve önümüzdeki 5 yıl için yönümüzü tayin edeceğiz. Tek tek sandıkların başına geçecek ve el birliği ile kaderimizi yazacağız.

Fakat akıllarda deli sorular yok değil. Yazıları takip edenlerin iyi bileceği gibi demokrasi adlı yazıda Türkiye’deki demokratik ortamı irdelemiş ve aslında demokrasinin epeyce uzağında…