#anlabeni

Ne oldu?Yoksa sen de diğerleri gibi bana acımaya mı başladın?Ne olur öyle olmadığını söyle.Buna o kadar muhtacım ki bilemezsin.İnsanların üzerimde dolaşan bakışlarından dolayı nefes alamaz hale geldim artık.Boğazım düğümleniyor konuşamaz hale geliyorum, gözlerim doluyor sırf gözyaşlarım akmasın diye kendimle savaşmaya başlıyorum.(Herkeste beni mutlu ve güçlü sanıyor.)Dışarda herkesin yüzünü güldürmeye çalışırken kendi dertlerimi unutuyorum ama eve gelince acılarımla başbaşa kalmaya mecbur kalıyorum.Herkesin yarasına merhem olan ben kendi yarama derman olamıyorum.Herkes beni güçlü sanıyor.Anneme sorsam dünyada en son ağlıycak insan sensin der hep bana.Ama hiç bir zaman bilmez gece yarıları kızının hıçkırıklarını bastırmaya çalıştığını yastığına gömülerek ,hiç bir zaman bilmez kızının ağlamamak için avucuna tırnaklarını geçirdiğini, hiç bir zaman görmez annem kızının mutsuzluğunu, hiç bir  zaman farketmez kızının kalbinin yaralandığını ve bunların başrolünde kendisinin oynadığını...Annem bilmez mesela her gece Allah’a canımı alması için yalvardığımı.Bilmez çünkü o hep bir şeylerin peşindedir.Kafasında dönüp duran tilkilerin herkesi ne kadar mutsuz ettiğinin farkında değil...Annem farkında değil ,belki de hiç bir zaman olmıyacak kızının intiharın eşinde olduğunun...

Gözlerimin içindedir artık anlam...

Herkes anlamlı anlamlı başını sallıyor. Duygulanmış gibiler, etkilenmiş gibiler, hüzünlenmiş gibiler. Hep gibiler. Hiç kendileri olamıyorlar. Olurlarsa kendilerinden korkuyorlar..