-Sevginin Gücü-

Hayat uzun süredir duvara baktırıp iç çektiriyor.

içimde biriktirdiğim o kadar şey var ki anlatmaya başlasam nereden başlayacağımı bile bilmiyorum. sürekli aynı cümlelerin arasında kayboluyor, bazen cümlemin yarısında yutkunup kendimi anlatmaktan vazgeçiyorum. yanlış anlaşılmalardan korkuyorum ama gariptir ki yanlış anlaşılan hep ben oluyorum. saatlerce sessiz bir odada kalıp düşüncelerimin arasında kaybolmaktan artık nefret ediyorum. gün boyunca herkese güzelliklerden bahsedip günün sonunda kendimle baş başa kalınca gerçeklerle yüzleşmekten artık kaçıyorum. çünkü o gerçekleri kabulleneli çok oldu fakat hâlâ ağır geliyor. istediğim tek şeyin tüm bu yaşananlardan kaçıp kurtulmak olduğunu sanıyorum fakat kaçarak bir yere varamayacağımı da iyi biliyorum. bir bilinmezlik içinde savrulup gidiyorum. her şeyin elbet bir gün son bulacağını iyi bildiğimden hâlâ güçlüymüş gibi gözükebiliyorum. ama sanki tüm bunlar yaşanıyorken ben günden güne yok oluyorum

inan içimden hiçbir şey söylemek gelmiyor, ne var ne yoksa yakıp yıkmışlar içimde bende öylece susup oturuyorum.

Sürekli sorun yokmuş ve alınmıyormuşum gibi davrandığım için kimse fark etmiyor ama kendimi aptal, görünmez ve değersiz hissediyorum. Ne yaparsam yapayım kimseye yetemiyorum ve her şey için için boşa çabalıyorum gibi. Çok değer verdiğim insanları hayatımda tutamadığım için kendime kızıyorum ama bir yandan zaten sevselerdi kalırlardı diyorum. Ne kadar mutlu olduklarını gördüğümde sanki benimleyken hiç mutlu değillermiş gibi geliyor ve yollarımız çoktan ayrılmış olsa bile kafaya takıyorum.

Bırak.  Ne olacaksa oluyor zaten.  Engel olamıyorsun,  Tahmin edemiyorsun.  Seçim yapamıyorsun.  Herkesin haklı sebepleri oluyor, her şeyin sonunda.  Çünkü ile başlayan cümleler kuruyorlar sana.  Alışıyorsun…  Hatta aldırmıyorsun.

Kusurlarım var, ama inancımdan kırılmayı da hak etmedim ben ya..

olmasamda olurmus gibi geldi hep. gercekten olmasam da olurmus biliyo musunuz bu his benden koca bi hayat caldı.

kendimden özür dilerim, kendimi yıprattığım için

ne yapacağımı bilmiyorum artık midemi bulandıran ağzımın tadını bozan bi his var göğsümde. toparlanamıyorum darmadağınım tek istediğim düşüncelerimi bastırabilmek.

bir telâş içinde parçalanmış gibiyim.

oradan oraya koşturur hiçbir yere varamam. ellerim hep titrer. dizlerim hep titrer. soluğum hep titrer. yabancıyım, eğretiyim her yere. ait olmak nedir bilmem. her şeyi berbat ederim. ben yok edenim, yakanım, yıkanım. benden bir halt olmaz. kendime düşmanım.

sevilmek ruhumdaki yarayı iyileştirmeyecek ama senin sayende bir kimsesiz olarak değil birisinin beni sevebileceğini bilerek öleceğim.

büyüdüğün evin duvarlarında sevgi olmamışsa, kaldığın bütün evlerde üşürsün.