#insanolmak

Bugün kendimi daha bir duygusal hissediyorum, ne garip… Eskiden dinlediğim şarkıları hissetmediğimi fark ediyorum; ya da en azından yeterince tatlı bir duygusallığa sahip olmadığımı. Ben yalnızca üzgündüm; hissettiğim şey yıllar boyunca yalnızca bu oldu. Fakat bazı şarkıları anlamak değil, hissetmek gerekiyormuş. Dinlemek değil, öğrenmek gerekiyormuş.

Ben bir sürü acı yaşadım: türlü türlü, farklı yerlerde, farklı şekillerde. Ama şunu öğrendim ki; üzgün olmak herkesin yaşadığı bir duygu. Bazıları için gelip geçici, bazıları için kalıcı… Bazen en nefret ettiğimiz şey dahi bizim yaşam alanımız oluyor. Bazen stres ile yaşamayı öğreniyoruz. Nefes almaya devam etmek için, stres duygusuna kapılıp gidiyoruz; çünkü huzurun sessizliği, düşüncelerimizi, duygularımızı, gerçek benliğimizi ortaya çıkartıyor… Kaçmak istediğimiz her şeyle yüzleştiriyor bu sessizlik bizi, en çok da kendimizle.

Farkında olmasak bile, mükemmel olmayı istiyoruz. Diğer insanların yanında en mükemmel tavrımızı takınıyor, “ucuz” hareketlerden kaçınıyoruz; çünkü bizim yaptığımız gibi, diğer insanların da bizi yargılamasını istemiyoruz. Peki, daha biz kendimizle yüzleşip kabul edememişken, diğer insanlardan bizi kabul etmesini nasıl bekleyebiliriz?

Bazen birini seversiniz ve her dakika kendinize şu soruyu sorarsınız: “Acaba o buna değer mi?” Onun için arkadaşlarınızdan vazgeçersiniz ama o sizin için nelerden vazgeçti, bilemezsiniz. Kendinizden ödün verirsiniz, onu seversiniz ama hiçbir zaman tam olarak onun olamazsınız.

Hayatımda bir çocuk var. Onun için konuştuğum tüm erkekleri çıkardım hayatımdan. Ama bir gün onunla kafedeyken Snapchat’teki kızların ona yazdığını gördüm. Sadece “öylesine” ekli olduklarını söyledi. Hatta o an benim için uygulamayı sildi. Konuştuk. Sonra tekrar yükleyeceğini, ama kızları çıkaracağını söyledi. Güvendim. Çünkü güvenmediğiniz bir ilişki, batan bir gemi gibidir aslında. En başından batmaya mahkûmsunuzdur.

Ama ya güvenirsek? Batmaz mıyız? Asıl soru burada başlıyor. Belki batarız, belki batmayız… Zamanla görürüz. Ve bu da en zor tarafı. Çünkü o insana güvenip kalbinizi, zamanınızı, ilginizi verirsiniz ya… En sonunda ya evlenmek için, ya da ayrılmak için. Peki, bunu nasıl anlarız? Zamanla. Ölçüp biçerek. Ama ya zaman içinde çoktan kalbimizi verirsek?

Karanlık bir odada takılıp düşmeden yürümeye çalışıyor gibiyim. Erkekleri hayatımdan çıkardım. Birisiyle bunun yüzünden kavga bile ettik. Ama değer mi? İşte bunu hâlâ bilmiyorum.

Sanırım sevmenin en büyük, en korkutucu yanı da bu. Eski ilişkilerime bakarsam, değmez diyebilirim onun için. Ama herkesin aynı olmadığını biliyorum. Bu yüzden de kendime sadece bir şey diyorum:

“Eğer bu ilişki kötü bir şekilde bitse bile… Bu çocuk değmese bile… En azından güzel sevdiğimi bileceğim. En azından aldatmadım, kötü bir insan olmadım. En azından iyi bir insan olduğumu bileceğim.”

İnsan olmak, yalnızca var olmaktan ibaret bir durum değildir. İnsan olmanın derinliği, hayatta kurduğumuz bağlarda, hissettiklerimizde ve başkalarının hikâyelerine dokunabilme yetimizde gizlidir. Bu derinliğin en önemli anahtarlarından biri ise empatidir. Empati, başkasının duygularını anlamakla kalmayıp, o duyguları gerçekten hissetmeye çalışmaktır. Bu, birinin sevincine ortak olmayı, acısını…