#anegdota

Moja bardzo dobra Koleżanka opowiedziała mi taką oto anegdotę. Jej znajoma mieszka niedaleko kościoła. Codziennie o szóstej rano biją dzwonami. W chłodne dni może mieć zamknięte okna i aż tak tego hałasu nie słychać. Ale urodziła, kiedy było ciepło. Dziecko, które miało wtedy kilka dni, za każdym razem się budziło. Któregoś dnia nie wytrzymała i zadzwoniła do proboszcza. Spytała, czy mogą uderzać w mniejsze dzwony. Opisała sytuację. Powiedział: "Czystej duszy dzwon nie obudzi." Odparła: "Dziecko jest na świecie od kilku dni, czym tak nagrzeszyło?" Płakałam ze śmiechu.

Nie wierzysz w Przeznaczenie? W to, że ma znaczenie, o której godzinie wyjdziesz z domu, którym autobusem pojedziesz, kogo spotkasz po drodze? A może się spóźnisz i dzieki temu poznasz miłość swojego życia, albo wspaniałego przyjaciela? Wszystko ma znaczenie, a przeznaczenie jest przekorne! Przekonałam się o tym już niejeden raz. Im bardziej mu się przeciwstawiasz, tym bardziej ono będzie udowadniać, że isnieje... i zrobi Ci na złość, albo pokaże, że nie miałeś racji.

Zima 2001 roku. Byłyśmy z koleżankami na koncercie, w Warszawie. Śnieg i mróz, tym bardziej dotkliwy na wschodzie kraju (u nas, na zachodzie, zazwyczaj jest trochę cieplej). Późnym wieczorem, po całym wydarzeniu miałyśmy dojechać na dworzec PKP i tam spędzić noc, gdyż pociąg powrotny odjeżdżał dopiero o 7:00 rano. (Nie rozumiem, dlaczego nie ma nocnych pociągów z Warszawy na zachód - do tej pory tak jest, a od tamtego czasu minęło prawie 25 lat i nic się w tej sprawie nie zmieniło!) 

Dochodziła godzina 23:00. Ludzie wracający z koncertu rozeszli się w różne strony. Przechodniów mało, gdyż miejsce było odludne. Zdążyłyśmy zapytać kogoś, z jakiego przystanku należy odjechać, aby dotrzeć na Dworzec Główny. Miejskie autobusy nocne jeździły co 20 minut. Czekając na autobus i marznąc w zimowym, mroźnym powietrzu, rozmawiałyśmy na przeróżne tematy. 

Koleżanki, które cale lato spędziły w Finlandii, sprzedając coś jako domokrążcy, zawzięcie krytykowały Polaków, porównując do Finów, którzy pomagali im w przeżyciu tamtej przygody: zapraszali do domów, częstowali jedzeniem, piciem (i nawet dokładali coś na wynos!) dawali drobne pieniądze, niezbędne drobiazgi, byli mili, uprzejmi i pozytywnie nastawieni. W porównaniu do nich Polacy wydawali się niemili, grubiańscy, samolubni, niechętni do pomocy i wyjątkowo skąpi! Dziewczyny mówiły, że u nas na pewno nikt by im nie pomógł w ten sposób, że trudno spotkać miłą, uprzejmą i pomocną osobę, każdy patrzy podejrzliwie, nie che się dzielić, trudno wyprosić jakiekolwiek drobne w razie jakiegoś wypadku, nie wspominając już o zapraszaniu do domu! Według nich nasza nacja to okropni, zamknięci w sobie ludzie, stroniący od przypadkowych znajomości i negatywnie nastawieni do pomagania innym. Każdy patrzy tylko na siebie. 

Być może jest w tym ziarno prawdy, ale przecież nie wszyscy ludzie są tacy sami! Ja z przyjaciółką Ebony próbowałyśmy wytłumaczyć im, że nie każdy Polak jest taki, jak opisują, że na pewno istnieją też mili i pomocni ludzie, może jest ich mniej, niż w Finlandii, ale SĄ! Koleżanki nie dawały się jednak przekonać, obstając przy swoim zdaniu. 

Nagle zauważyłyśmy szybko nadjeżdżający autobus miejski. Podeszłyśmy do krawędzi chodnika, ale on się nie zatrzymał! Jak to? Dlaczego? Jakiś spóźniony przechodzień po drugiej stronie ulicy, widząc nasze zdziwienie i oburzenie krzyknal do nas, że trzeba pomachać, bo w nocy autobusy zatrzymują się tylko na życzenie. Szkoda, że nie wiedziałyśmy o tym wcześniej! Trudno, musimy zaczekać na następny. Dwadzieścia kolejnych minut w nocy, na mrozie... Byłyśmy zniechęcone, przemarznięte i zmęczone. W końcu od prawie doby byłyśmy w podróży. Nie chciało nam się już nawet rozmawiać. 

Nadjechał kolejny autobus, tym razem udało nam się go zatrzymać. Usiadłyśmy zmarzniete na wolnych siedzeniach, gdzie popadło, bo już nie miałyśmy siły stać. Oczywiście jechałyśmy "na gapę", pieniędzy miałyśmy na styk i liczyła się każda złotówka! No i w środku nocy, gdzie miałyśmy kupić bilety? 

W autobusie trochę odżyłyśmy, bo było ciepło. Bliżej centrum zaczęłyśmy głośno zastanawiać się, kiedy powinnyśmy wysiąść i jak spędzimy tę zimną noc. Może na dworcu będzie otwarty jakiś McDonald, albo kawiarnia, aby posiedzieć w cieple i wypić coś rozgrzewającego? W końcu to stolica, nie jakaś tam mała mieścina... 

Kilka młodych dorosłych osób siedzących w pobliżu przysłuchiwało się naszym rozmowom i zaczęli nas zagadywać: skąd jesteśmy, co tu robimy,  gdzie jedziemy... Moja imienniczka zaczęła opowiadać historię naszej podróży. Byłyśmy na koncercie, wracamy do domu, ale autobus mamy dopiero rano... Zamierzamy przeczekać noc na dworcu. Wymienili porozumiewawcze spojrzenia. Jedna z tych osób powiedziała, żebyśmy pojechały z razem z nimi i oni nas przenocują u siebie, w akademiku. To było wprost niesłychane! Nigdy w życiu nie zgadłybyśmy, że może nas spotkać coś takiego, że pomogą nam obcy ludzie, biedni studenci, którzy sami mieli niewiele do zaoferowania, a oni udostępnili nam nie tylko ciepły kąt, ale też własne łóżka! I gorące napoje. Nawet znalazo się coś do jedzenia! Ciepłego kakao na mleku nie starczyło dla wszystkich, (reszta uraczyła się herbatą z cytryną) łóżek również, bo było nas pięcioro, a naszych wybawicieli mniej więcej tyle samo. Ja spałam na podłodze, w jakimś śpiworze, ale to i tak było sto razy lepsze niż siedzieć na dworcu, w zimnie i nie móc się nawet położyć (ochrona dworca skrzętnie pilnowała, aby nikt nie leżał na ławkach). Właściwie, ten pokój akademicki był tak mały, że ledwo się wszyscy pomieściliśmy, śpiąc tam, gdzie akurat było miejsce! Wcześniej musiałysmy zostawić legitymacje lub dowody u strażniczki akademika i miałyśmy je odebrać je dopiero rano. 

Rankiem trochę to trwało zanim wszyscy byli gotowi do wyjścia, a musiałyśmy zdążyć na wczesny pociąg! Czekała nas jeszcze długa droga do domu... Nasi wybawcy odprowadzili nas na odpowiedni przystanek, ale ponieważ akurat nadjechał autobus, w pośpiechu nie miałysmy okazji pidziękować im jak należy... Studenci chyba to zrozumieli. Ciekawe, czy też wciąż o nas pamietają, tak jak my o nich?

W drodze do domu cały czas byłyśmy pod wrażeniem tego niespodziewanego obrotu wydarzeń. Zgodnie stwierdziłyśmy, że to musiało być Przeznaczenie! Dlaczego ominął nas autobus i to dokładnie w chwili, kiedy dziewczyny krytykowały nieempatyczną postawę większości Polaków? Gdybyśmy pojechały tamtym autobusem nie spotkałybysmy tych dobrodusznych studentów, nie spędziłybysmy nocy w ciepłym pokoju, a co najważniejsze, nie miałybyśmy dowodu na to, że jednak są na tym świecie dobrzy ludzie, ciche anioły skłonne do pomocy nieznajomym w potrzebie. Ten autobus nie uciekł nam nadaremno! Tak właśnie miało się stać. Wszechświat ma dla nas plan i pomaga, kiedy nadejdzie taka potrzeba...

" Doświadczenie jest czymś, co dostajesz,  kiedy nie dostajesz tego, czego chcesz."

- Dan Stanford -

To był początek sierpnia 2002 roku.  

Lato. Upał. Mój czas! Kilka dni wcześniej zdążyłam poznać "Dż", moją nową szansę na miłość. Miałam świetny nastrój! Byłam umówiona z koleżanką i kolegą ze szkoły muzycznej, że pójdziemy razem na piwo. To był mój ulubiony długowłosy kolega, a koleżanka również bardzo go lubiła. Byliśmy wszyscy troje w tej samej klasie instrumentu.

Każde z nas mieszkało w innej miejscowości, ale docelowo mieliśmy spotkać się w mieście, gdzie mieszkał nasz kolega. Większe miasto, więcej możliwości. Chcieliśmy pójść do jakiegoś baru, posiedzieć, pogadać, pośmiać się, wypić zimne piwko... To miał być udany dzień! 

Do koleżanki pojechałam rowerem i zostawiłam go u niej w piwnicy. W drodze powrotnej miałam go zabrać pociągiem. Spędziłyśmy około dwie godziny na pogaduszkach i przypuszczeniach jak fajnie będzie spotkać się w jakimś klimatycznym miejscu z naszym wesołym kolegą. Do tej pory widywaliśmy się jedynie w szkole, przed lekcjami lub po, a to przecież nie to samo...

Do miasta dojechałyśmy busem. One kursowały częściej niż PKS i były tańsze. Na miejsce dotarłyśmy wczesnym popołudniem, około 14:00. Nie pamiętam, czy byliśmy umówieni na spotkanie w konkretnym miejscu, ale po jakiejś godzinie oczekiwania na kolegę postanowiłyśmy po niego zadzwonić. Nie było go jednak w domu. Jego mama podała nam numer telefonu do miejsca, gdzie pracował. Udało nam się tam dodzwonić i z nim porozmawiać. Powiedział, że spotkamy się po skończeniu jego pracy, może za godzinę... Po godzinie zadzwoniłyśmy ponownie. Praca się przedłużała, a on nie wiedział, o której skończy. Tego nie było w planach! Miało być inaczej! Fajnie, zabawnie, wesoło... 

Upał dawał nam się we znaki, nie wiedziałyśmy, co mamy ze sobą zrobić. Czekać? Pójść same na piwo? Jechać do domu? Po kolejnym telefonie kolega zaproponował, abyśmy przyjechały do niego, tam, gdzie pracował. Była może 17:00 godzina... Koleżanka znała miasto lepiej niż ja, wiedziała gdzie dojechać jakim autobusem. Pojechałyśmy więc, nie wiedząc czego się spodziewać. 

Na miejscu okazało się, że to jakiś niewielki, prywatny zakład pracy rzemieślniczej. Był tylko on - nasz kolega i dwóch innych pracowników. Co robili? Nie miałam pojęcia, jak rownież nie rozumiałam, dlaczego nie mógł się urwać z pracy, przecież tam nic się nie działo! Znajomych naszego kolegi ogromnie ucieszył widok dwóch dziewczyn. Jeden z nich prawie natychmiast zaczął podrywać moją koleżankę, patrząc na nią pożądliwym wzrokiem. Nie wiadomo skąd, na stole nagle pojawiła się wódka. I kieliszki. 

Próbowałyśmy jeszcze wyciągnąć stamtąd naszego kolegę, namawiając na wyjście. Miał być bar z cichą muzyką, piwo, może jakieś przekąski, rozmowy o naszych wspólnych sprawach, chciałyśmy pobyć z nim same! W zamian za to miałyśmy za towarzystwo dwóch nieporządanych, podpitych i obleśnych kolesi z których jeden wyraźnie przystawiał się do mojej koleżanki. Zastanawiałam się, jak ona może to wytrzymać!

Namawianie nic nie dało. Długowłosy albo nie chciał, albo nie umiał wyrwać się spod presji kolegów z pracy. Zostałyśmy więc i chcąc-niechcąc popijałyśmy wódkę, zamiast piwa. Imprezka "na dziko" w miejscu pracy. Nie tego oczekiwałyśmy. Nie tak miało być...

Wódka to nie piwo i szybko na mnie podziałała. Byłam wstawiona, ale mimo to trzeźwomyśląca, tylko krok miałam chwiejny i kręciło mi się w głowie. Po około dwóch godzinach musiałyśmy zbierać się, aby zdążyć na ostatni autobus, który odjeżdżał o 20:05. Trzeba było jeszcze dojechać miejskim do śródmieścia i iść kawał drogi na pieszo na PKS. Chłopacy postanowili nas odprowadzić. Po drodze ktoś wpadł na pomysł, aby kupić lody w McDonaldzie. Ja panikowałam, bo dochodziła już 20:00, a to był nasz OSTATNI AUTOBUS! 

Na PKSie okazało się, że tych dwoje wracają tym samym autobusem, co my, jadąc do pobliskiej miejscowości! Nic nie mówili wcześniej! Usiedliśmy wszyscy na tylnym siedzeniu. Koleś nie odpuszczał w przystawianiu się do koleżanki - to było obleśne! Całe szczęście chłopacy wysiedli wcześniej, niż my. Dalsza część drogi przebiegała o wiele spokojniej. Mogłam odetchnąć i zastanowić się nad wszystkim, co się wydarzyło, oderwać się od tego całego zamieszania, oprzytomnieć. 

W miasteczku mojej koleżanki musiałyśmy bardzo się spieszyć. Poszłyśmy szybko do jej domu po mój rower, który miałam zabrać do siebie. Niedługo wyjeżdżałam na wakacje, do cioci za garnicę i nie chciałam zostawiać go w innym mieście. U niej skorzystałam tylko z toalety i biegiem na pociąg! Całe szczęście zdążyłam. Koleżanka pomogła mi wstawić rower do pociącgu, a było co dźwigać. Ciężki, metalowy z wysoką ramą, za duży dla mnie, ale innego nie miałam. W pociągu całą powrotną drogę stałam w przedsionku wagonu, razem z rowerem. W międzyczasie zrobiło się ciemno. Jakie to dziwne, kiedy wyjeżdżałam od koleżanki widziałam ostatnie promienie zachodzącego słońca, a chociaż było to jedynie 15 km, zanim pociąg dojechał na stację docelową, była już noc. Cały czas kręciło mi się w głowie. Dojeżdżając do stacji końcowej zastanawiałam się, jak sama ściągnę ciężki rower z wąskich i bardzo wysokich schodków starego pociągu osobowego. Niepotrzebnie się martwiłam. Jakaś dobra dusza pomogła mi w tym przedsięwzięciu bez słowa. 

Byłam na miejscu. Pozostało tylko dotrzeć do domu, a był to dystans ponad jednego kilometra. Nie zastanawiając się długo wsiadłam na rower. W tamtych czasach nikomu nie przychodziło do głowy, że tak nie można, a policja rzadko kontrolowała rowerzystów. Poza tym w małym miasteczku o tej godzinie ulice były już całkiem puste, a ja jechałam obwodnicą miasta, gdzie mało kto chodził na pieszo, szczególnie po ciemku. Nawet samochody rzadko przejeżdżały.

Blisko głównej drogi zeszłam z roweru i prowadziłam. Kiedy przeszłam przez ulicę, niedaleko mojego domu zauważyłam Rudzielca, który szedł naprzeciwko mnie z moim siostrzeńcem. Pewnie mama powiedziała im, że wrócę pociągiem i wyszli po mnie, sądząc, że spotkamy się po drodze, inaczej nie pozwoliłaby mojemu siostrzeńcowi włóczyć się po nocy. 

Byłam jeszcze pod delikatnym wpływem alkoholu i po całym dniu spędzonym poza domem, pełnym przeróżnych wrażeń i wydarzeń, ucieszyłam się ze spotkania z Rudzielcem, bo chociaż miałam w planach wyjazd za granicę, chociaż przeczuwałam szansę na miłość po niedawnym poznaniu "Dż", On nadal był dla mnie najważniejszy, a jego towarzystwo - bezcenne. 

On nic dla mnie nie znaczył. Był jak cień, który podąża za człowiekiem, ale nie ma mocy, aby cokolwiek zdziałać. Był tak mało znaczący, że prawie o nim zapomniałam, bo w sumie nie ma czego wspominać, ale... był. Zostało po nim kilka zdjęć i nikłe wspomnienia. 

Był starszym bratem mojej koleżanki. Kiedy odwiedzałyśmy ją z moją przyjaciółką Ebony, on tylko wpatrywał się we mnie, niekiedy nieśmiało się uśmiechał, ale nigdy nic nie mówił, a już zwłaszcza do mnie. To właśnie ona, jego siostra, uświadomiła mi, że mu się podobam. Dla mnie jednak niewiele to znaczyło. Wciąż byłam zakochana w moim Rudzielcu, chociaż mnie nie chciał, chociaż nie mogłam z nim być i w tamtym czasie bardzo rzadko mnie odwiedzał. 

Tamten też miał rudawe włosy, ale bez tej intensywności koloru, jakby wypłowiałe i bielszą karnację o fioletowym odcieniu... Nie był facetem dla mnie. Nieśmiały, nierozmowny, nierozumiejący nawet o czym rozmawiamy, nijaki, przesadnie chudy (chociaż ja lubię szczupłych), wyglądający na starszego, niż był w rzeczywistości, prawdopodobnie niemający żadnych doświadczeń z dziewczynami, co ja miałabym z nim robić? O czym rozmawiać? Kiedyś zagrałam z nim w grę na PS1. Dawał mi fory, pozwalał wygrywać. Zupełnie odwrotnie niż mój Rudzielec, który zawsze traktował mnie jak równą sobie, jak kumpelę, nie jak "słabą" kobietę, której należy ustępować, a dzięki temu ja sama stawałam się silniejsza, pewniejsza siebie i swoich umiejętności. Czułam się kimś! Tutaj nie miałam pola do popisu, do starań. Nie miałam czego zdobywać - nawet w grze, a co dopiero w realu... to było nudne.

Sylwestra 2001/2002 spędziłyśmy we trzy: Ja, Ebony i jej koleżanka z innego miasta (moja imienniczka) właśnie u naszej wspólnej koleżanki, siostry tamtego chłopaka. Pamiętam ten dzień. Nie miałam odpowiedniego ubrania na imprezę sylwestrową, więc poszłyśmy przed południem do miasta, na zakupy. Za niewielkie pieniądze kupiłam sobie na wyprzedaży czarną, obcisłą bluzkę na naramkach, które krzyżowały się na plecach. Uznałam, że założę jasne spodnie, chociaż były letnie, bo nie chiałam być ubrana cała na czarno. Pod wieczór wszystkie trzy robiłyśmy sobie makijaż u mnie w łazience, rozmawiając, jak to będzie na zabawie u koleżanki. Chciałyśmy wyglądać czadowo, popisać się przed nią i przed jej znajomymi. Był u niej jej przyjaciel z innego miasta, którego już wcześniej poznałyśmy, tym razem przyjechał ze swoim najlepszym kolegą. Poza tym brat, siostra i kuzynostwo. 

Pamiętam, że rozmyślałam w tym dniu o moim ukochanym Rudzielcu, zastanawiałam się co będzie robił, gdzie spędzi sylwestrową noc, czy domyśliłby się, że poszłyśmy do tamtej koleżanki? A może jakimś dziwnym trafem wpadnie tam do nas? (Wiedział, gdzie ona mieszka). Przecież już tyle razy moje myśli i marzenia stawały się rzeczywistością, dlaczego tym razem miałoby się to nie zdarzyć? Miałam nadzieję...

U koleżanki w domu już od progu przywitało nas rozbawione towarzystwo. Zdążyłam wejść do salonu, gdzie stał rozłożony stół zastawiony przekąskami i bardziej treściwym jedzeniem. Wszytko wyglądało pysznie, ale ludzie od razu chcieli się bawić, a pokój z muzyką był na dole... Chłopacy natychmiast nalali mi wódki i namówili do wypicia razem z nimi. Nie zdążyłam nic zjeść! Chlapnęłam z nimi ze dwa, trzy kieliszki i poszliśmy na dół. W pokoju przygotowanym na imprezę przyłączył się do nas zakochany we mnie brat koleżanki. Wziął mnie do tańca. Wódka zaczęła szybko działać: byłam  szczupła, ważyłam niecałe 50 kg i od kilku godzin nic nie jadłam. Chociaż muzyka była taneczna albo rockowa, kołysałam się z nim, jak w tańcu - przytulańcu, niezależnie od rytmu i szybkości piosenki. Zaczęłam "odpływać". To nie było dobre... Miałam się bawić, a cały czas myślałam o mojej niedoszłej miłości, tęskniłam! Chyba na złość temu nieśmiałemu i nieciekawemu bratu koleżanki zaczęłam go obmacywać. Również TAM. Czułam się górą! Wiedziałam, że on nic nie zrobi, że mam nad nim władzę i chciałam jej użyć! Ja - domina, on - uległy pod moim dotykiem, tak, jak zakładałam, nie wiedział, co robić, więc nie zrobił kompletnie nic. Było ciemno, nikt nic nie widział. Koleżanki bawiły się razem, koledzy biegali z dołu na górę wypić sobie coś w międzyczasie, a ja z moim nudnym partnerem - niby przytuleni w tańcu, ale każde z nas we własnym świecie myśli i uczuć.  

Nie chciałam go, nie podobał mi się, nie był dla mnie wystarczający, nawet na kolegę! Alkohol i złość na cały świat, na to, że nie mogę być z Rudzielcem, na to, że w taki wieczór jest daleko i nie wiem nawet gdzie, że nie mogę z nim chociaż porozmawiać, to wszytsko spowodowało, że musiałam się na kimś wyżyć! A ofiarą był "Bestia". On pewnie sądził, że go lubię, że mi się podoba, że robię to, bo mnie kręci, że może będzie z tego coś więcej... NIE! Było zupełnie na odwrót! Ale nie było mi go żal... i nadal nie jest. Mógł się już wcześniej domyślić, że ktoś taki jak ja nie będzie parą dla kogoś takiego jak on... A jego siostra doskonale wiedziała, kto od dawna jest moją miłością.

Nie pamiętam wiele więcej z tej nocy. Urwał mi się film. Mam tylko szczątkowe wspomnienia, jak ocknęłam się siedząc na krześle w kuchni, a koleżanka poiła mnie gorzką herbatą. Później zabrała mnie na dwór, na śnieg i mróz, aby mnie ocucić, aby alkohol "wywietrzał" mi z głowy. Pamiętam, jak prowadziła mnie pod ramię, ciągając po osiedlowych uliczkach, a ja cały czas powtarzałam, że kocham mojegio Rudzielca i że to mój najlepszy przyjaciel... Prócz tego pamiętam jeszcze moment toastu, o północy, jak pozowałyśmy do zdjęć z Ebony i moją imienniczką. Zdjęcia wyszły bardzo fajnie! Na jednym z nich dziewczynom udło się mnie podnieść! 

Na tych fotkach nie ma jednak naszej koleżanki, organizatorki imprezki... Na drugi dzień dowiedziałam się, że dziewczyny posprzeczały się o muzykę i na złość naszej koleżance nie robiły sobie z nią zdjęć. 

Zanim wróciłyśmy do mojego domu zdążyłam trochę otrzeźwieć. Szykując się do spania odkryłyśy, że w sąsiednim pokoju, pod stertą kocy i poduszek, po które poszłyśmy śpi... mój siostrzeniec! Skąd on się tam wziął? Przed spaniem rozmawiałyśmy jeszcze jakiś czas. Zwierzyłam się dziewczynom z mojej tajemnicy, o której wiedział chyba tylko Rudzielec. 

A czego najbardziej żałuję z tej, nie do końca świadomie przeżytej sylwestowej nocy? 

Dopiero, kiedy zamkniesz jedne drzwi,  możesz otworzyć kolejne... 

Jeśli te pierwsze nie zostaną zamknięte, zrobi się przeciąg. Przeszłość zawsze będzie mieszać się z teraźniejszością, a to, co miało pozostać za nami będzie wciąż dręczyć... i nie da spokoju, aż do wyjaśnienia i zakończenia.

Niektórzy boją się wracać do przeszłości po latach, boją się przeżywać coś ponownie, szczególnie miłość do dawnego partnera, ale nie tylko. To może dotyczyć dawnych przyjaźni, rodziny, czy nawet dalszych znajomych... Uważam, że nie należy uciekać od tego, co powraca. Jeśli wraca, to PO COŚ! Nic nie dzieje się bez przyczyny, a każda przyczyna powinna mieć swój skutek. Dopiero wyjaśnienie sobie pewnych spraw daje szansę na odzyskanie wewnętrznego spokoju i zamknięcie pewnego rozdziału, bo dopóki nie jest zamknięty, mogą powracać żale, wątpliwości, niepewność, nawet lęk i strach przed przypadkowym spotkaniem pewnej osoby...

Miałam kiedyś kolegę, który mi się podobał, ale nigdy nie zabiegałam o niego, nie robiłam nic nieodpowiedniego, bo wiedziałam, że od lat jest w związku. Bardzo go lubiłam, on mnie chyba też. Kiedy on kończył szkołę, a był w starszej klasie, wiedzieliśmy, że prawdopodobnie więcej się nie zobaczymy. Szkoła, to było jedyne miejsce, gdzie mieliśmy ze sobą kontakt. Ja byłam dojeżdżająca z daleka, z resztą sama wkrótce miałam skończyć tę szkołę... Nie było Facebooka, Messengera, żadnych portali społecznościowych, jedynie telefony i to stacjonarne, bo na komórkowe mało kogo było stać, a połączenia kosztowały majątek! To był chyba dzień jego egzaminu, którego prawdopodobnie nie zdał (o ile dobrze pamiętam). Po wszystkim siedzieliśmy w samochodzie, chyba nauczycielki, z którą miałam jechać do domu. Czuliśmy, że to praktycznie koniec naszej znajomości. W przypływie szczerości, na pożegnanie wyznał mi, że zawsze mu się podobałam. Ja wyznałam mu to samo. Nasze porozumiewawcze spojrzenie i uśmiechy... To było takie oczyszczające i zamykające ten rozdział w naszym życiu. Dodatkowo zapytał o pewną sprawę, która była moją tajemnicą i nikt, prócz moich przyjaciół, o tym nie wiedział. Nikt nie powinien był wiedzieć! Ale jemu ufałam. Potwierdziłam jego przypuszczenia, a on powiedział, że od dawna się tego domyślał. To było jak ostateczne domknięcie. Łagodne i spokojne. Bez niedomówień i bez wątpliwości. Wspominając to, czuję energię zakończenia, trochę smutną, ale nieuchronną i konieczną.

Niestety nie wszystkie pożegnania kończą się w taki sposób. Nawet, jeśli uważamy, że z naszej strony coś jest zamknięte i nie ma już powrotu, to druga osoba może czuć coś zgoła innego. Może próbować kontaktu, chcieć przywrócić relację lub po prostu rozmyślać, wspominać i roztrząsać przeszłość, w związku z czym nie możemy do końca odciąć się od tej energii. Mam na myśli moją dawną "przyjaciółkę" - Polę. Zdawało mi się, że już lata temu zamknęłam ten rozdział, oświadczając jej, że domyśliłam się, że to ona pisze te anonimy i zwracając Karmę w jej kierunku... Ale jej osoba czasami powraca. W snach i we wspomnieniach, niestety nie w tych pozytywnych. 

Miałam sen, w którym ona stała u mnie przed domem, na terenie posesji. Obserwowałam to z okna mojego pokoju. Podeszła do niej moja mama, na którą ona chyba czekała. Zaczęłam krzyczeć, że ma stąd iść, że ma się wynosić! Byłam wzburzona i roztrzęsiona, nie chciałam dopuścić do tego, by rozmawiała z moją mamą, by kontaktowała się z kimkolwiek z moich bliskich! Ona nie ruszała się z miejsca, a ja czułam się bezsilna, chciałam zejść na doł i ją wygonić, wypchnąć za furtkę, ale się obudziłam. 

Dobrze wiem, że takie sny nie są przypadkowe. Do tej pory myślałam, że to ja mam do niej żal, że nie mogę jej wybaczyć pewnych czynów z przeszłości i że przez to nie potrafię zamknąć tamtego rozdziału. Ale dzisiaj naszła mnie myśl, że to może nie ja, lecz ona nie może zapomnieć! To ONA przyszła do mnie we śnie, to ONA odwraca wzrok, spuszcza oczy, mówi do mnie suche "cześć", kiedy nie wie, jak się zachować (mnie by w ogóle do głowy nie przyszło, by powiedzieć jej "cześć")! To ONA wraca myślami i nie pozwala zerwać tego połączenia! I co JA mogą zrobić w tej sytuacji? Chyba jedynie odciąć się energetycznie, mentalnie zerwać to połączenie i zobaczyć, czy przyniesie to rezultat w postaci spokoju ducha. Nie wyobrażam sobie kontaktu w cztery oczy! Co prawda, mogłabym wtedy powiedzieć jej, co myślę, ale to nie jest mi potrzebne. Już jej to kiedyś napisałam. Chyba obawiam się, że ona może chcieć powrotu, chcieć mnie odzyskać, ale w tym jednym przypadku powrót jest niemożliwy, w żadnej formie! 

I tak już pozostanie. 

Kiedy byłam młoda, często słyszałam od bywających za granicą Polaków, że ludzie z "zachodu" nie wiedzą, gdzie jest Polska, albo mają na temat naszego kraju całkiem błędne pojęcie, np. myślą, że u nas żyją niedźwiedzie polarne i tym podobne głupoty. Traktowałam te opowieści z przymrużeniem oka, bo nie mogłam uwierzyć, że ludzie są aż tak głupi i kompletnie niewykształceni, do czasu, aż sama się o tym przekonałam na własnej skórze.