W labiryncie uczuć i wspomnień...

Czerwiec 2002 roku - ciepłe, słoneczne przedpołudnie

Pojechałam do szkoły muzycznej na koncert, który miał się tam odbyć. To była jakaś duża impreza, a mieli na niej występować uczniowie z wymiany. Jechałam z pewną nauczycielką z mojego miasta, aby mieć wygodniejszą podróż i nie tracić pieniędzy na bilet. Na miejscu byłyśmy dużo przed czasem, bo ona miała w tym dniu jeszcze lekcje z uczniami, czy coś innego do załatwienia w szkole. Niespodziewanie spotkałam tam osobę, której nie miałam nadziei spotkać już nigdy - Przemka, który kilka miesięcy wcześniej miał być moim lekarstwem na niespełnioną miłość, na samotność i tęsknotę za Kimś, kto choć często był blisko, równocześnie postawił między nami granicę nie do przejścia...

Z Przemkiem natychmiast zaczęliśmy rozmawiać, a moje szczęście nie miało granic - nie spodziewałam się jednak, że to dopiero początek jednego z najpiękniejszych dni w moim życiu.  Szkoda, że obecnie tak słabo to wszystko pamiętam... ten dzień opisałam kiedyś w pamiętniku, ale po czasie spaliłam go - niestety byłam wtedy naiwna i nie sądziłam, że te wspomnienia po latach mogą okazać się bezcenne!

Aby mieć więcej prywatności i aby nikt nam nie przeszkadzał w rozmowie wypożyczylismy salę do ćwiczeń na instrumencie. Oczywiście my nie mieliśmy zamiaru ćwiczyć, ale kto by na to zwracał uwagę! Z resztą w każdej sali stało pianino i Przemek po chwili rozmowy zaczął grać na nim i spiewać różne piosenki. Były to głównie utwory weselne, bo on czasami grywał na takich imprezach dorabiając sobie. W pewnym momencie słowa jednej z piosenek spadły na mnie jak grom z jasnego nieba - zrozumiałam, że odzwierciedlają moje obecne uczucia i ten moment, w krótym znalazło nas to nieoczekiwane spotkanie:

"Czekasz na tę jedną chwilę Serce jak szalone bije Zrozumiałem po co żyję Wiem, że czujesz to co ja Ej, za krótko trwa godzina Niech się chwila ta zatrzyma Moim szczęściem chcę nakarmić Calutki świat - zdziwiony tak"

Ukucnęłam przy nim, wsłuchując się w słowa piosenki, a on spoglądął na mnie co jakiś czas, uśmiechając się i nie miałam już żadnej wątpliwości, że śpiewa to DLA MNIE!

Nie wiem, czy on czuł to samo co ja, miałam nadzieję, że tak. Tyle czasu czekałam na taką chwilę jak ta i, jak w piosence, bardzo chciałam, aby czas się zatrzymał. Byłam wtedy szczęśliwa, jak nigdy wcześniej! Nieczęsto zdarza się, że ktoś śpiewa coś wyłacznie dla Ciebie, jeśli w ogóle. To był jeden z najbardziej romantycznych momentów w moim życiu!

Niestety wszystko co piękne, kiedyś się kończy i do naszej sali zapukała pani woźna, prosząc, abyśmy odstąpili ją nowo przybyłym uczniom z wymiany, którzy mieli przygotowywać się do występu. Przeszlismy tymczasowo do innej sali, ale tamtą też wkrótce trzeba było zwolnić. Szkoła zapełniała się tłumem obcych ludzi, którzy kręcili się po zazwyczaj spokojnych korytarzach, na których ustawione były fotele... My z Przemkiem początkowo planowaliśmy uczestniczyć w tym koncercie - w końcu po to tutaj przyjechaliśmy, ale przeznaczenie postanowiło dać nam więcej czasu - wyłącznie dla nas dwojga. Kiedy nie było już miejsca w żadnej sali, ani nawet na korytarzach, ani w świetlicy, pozostało ostatnie miejsce, które było wybierane przez uczniów tylko w takich właśnie skrajnych przypadkach - nieużywana toaleta na parterze, gdzie ludzie, z braku sal do ćwiczeń czasami grali na instrumentach, albo przebierali się na występy. Nikt się tam nie załatwiał, z resztą toaleta było osobno, a łazienka osobno. W tej łazience stały stare ławki  i krzesła - na nich też usiedliśmy, aby kontynuować naszą rozmowę. Usiedliśmy naprzeciwko siebie, siadając okrakiem na krzesłach i opierając przedramiona na ich drewnianych oparciach. Odruchowo chwiciliśmy się za ręce i od tej pory rozmawialiśmy będąc połączeni wzrokiem i dotykiem. To było bardzo romantyczne i niewinne, żadnego pożądania, tylko szczęście i motyle w brzuchu. Przemek zaczął opowiadać mi o sobie, a nie miał w życiu latwo (jak wiekszość moich facetów -  to chyba jakaś Karma). Nie mieszkał w domu, chyba miał konflikt z rodzicami. Zamieszkał na plebanii u księdza, a w zamian grywał na organach podczas mszy. W związku z nieustannym przebywaniem w uświęconym miejscu nawrócił się i bardzo ważna była dla niego jego wiara i Bóg. Tak pięknie mi o tym wszystkim opowiadał, że w tamtym czasie sama zaczęłam się nawracać. To wprost niewiarygodne, jak ktoś może zmienić czyjś stosunek do wiary - na dobre, lub na złe - w zależności od swoich poglądów i zachowania. Siedzieliśmy tak w fizycznej i psychicznej bliskości, rozmawiając o sobie, o życiu, o wierze, co jakiś czas ktoś przez przypadek wchodził do łazienki, ale, zajęci sobą nie zwracaliśmy na to uwagi. W międzyczasie pojawiły się nieśmiałe i, z jego strony niezdarne, pocałunki... Cóż za pech - zawsze musiałam uczyć chłopaków całowania się... 

Koncert przepadł - nie mogliśmy się od siebie oderwać i zrezygnowaliśmy z niego. Trodno nam było pożegnać się ze sobą, wiedząc, że być może więcej się nie spotkamy, chociaż ja miałam nadzieję, że jednak tak. W drodze na PKS żegnaliśmy się, obiecując sobie kontakt telefoniczny (dostałam od niego numer telefonu na plebanię - telefony komórkowe nie były jeszcze w powszechnym użyciu). W sumie, to na autobus nie zdążyłam! Co teraz robić? Z powrotem do szkoły i odszukać moją nauczycielkę - może jeszcze nie odjechała? Udało się! Ona właśnie stała przy samochodzie. Zabrałam się z nią do domu. Na pytanie "jak koncert?" musiałam powiedzieć prawdę, albo część prawdy - że na nim nie byłam, bo ja nie umiem kłamać i cóż miałabym odpowiedzieć na bardziej sczegółowe pytania?

W domu, od razu poszłam do swojego pokoju i na balkonie, w pamiętniku, opisałam ten cudowny dzień, nazywając Przemka "przyjacielem". To było bardzo dobre określenie. Był dla mnie bardzo ważny i posiadał wszelkie cechy, które są niezmiernie ważne w przyjaźni. Cały wieczór byłam podekscytowana i niezmiernie szczęśliwa, przypominając sobie cały ten wyjątkowy dzień, który rozpoczął się tak zwyczajnie...

Kilka lub kilkanaście dni później zebrałam się na odwagę i zadzwoniłam na tą plebanię. Jednak nasza rozmowa przez telefon w niczym nie przypominala tej na żywo... było niezręcznie i sztywno. Zrozumiałam, że w taki sposób nie da się utrzymać choćby przyjaźni, a co dopiero związku. Odległość zabija początkujące relacje, nie pozwala na ich rozwój i zacieśnienie więzi. 

Nie pozostało mi nic innego jak odpuścić...

Ale przeznaczenie, lub raczej pewna osoba planowała zaingerować w moje życie, którte pzrez to zmieniło się na kilka ładnych lat...

Od przeszłości nie można odciąć się tak do końca...

Nie, jeśli pozostają po niej niedopowiedziane słowa, niewyjaśnione sytuacje, niepewność, co do prawdy, niewybaczone krzywdy i niewyrażone uczucia. 

Od przeszłości nie można ani uciec, ani odejść, nie można też o niej zapomnieć, można jedynie się z nią pogodzić i zaakceptować fakt, że tak właśnie musiało się stać, że wszystko miało jakiś swój ukryty cel, który odkryjemy dopiero w przyszłości. I jedynie, jeśli to, co dręczy nas najbardaiej - wyjaśni się, kiedy wybaczymy komuś, lub sobie samemu i odpuścimy wielokrotne analizowanie faktów, możliwe jest przybliżenie się do zamknięcia pewnego rozdziału życia.

Do tej pory tylko jeden raz udało mi się na dobre zamknąć pewien etap swojego życia, a przynajmniej ja tak to odczułam. To było krótko po zerwaniu naszej przyjaźni z Ebony. Ona odeszła z koleżanką, ja zostałam sama. Ale nie to było najgorsze... Najgorszy był lęk przed przypadkowym spotkaniem, przed jej spojrzeniem, lub zimną obojetnością, przed konfrontacją z nią... Nie czułam się winna, nic złego nie zrobiłam, wprost przeciwnie, chciałam zrobić jej miłą niespodziankę, ale Ona zrozumiała to opacznie, a na dodatek bezwzlędna zazdrość wzięła górę nad trzeźwym spojrzeniem. Po całym zajściu byłam roztrzęsiona, zawiedziona i przerażona tym, że sprawy obrały tak nieoczekiwany i niesprawiedliwy dla mnie obrót. Życie wywróciło mi się wtedy do góry nogami. Nie mogłam tego tak zostawić, ja MUSIAŁAM wtedy się odciąć! Całe szczęście, intuicyjnie wiedziałam, jak to zrobić.

Miałam wiele koleżanek korespondencyjnych, ale nie wszystkie były mi bliskie. Powysyłałam więc pożegnalne listy, kończąc nasze listowne relacje, a do tych, których nie chciałam opuścić, na razie nic nie pisałam. Pamiętam, że powyrzucałam też wiele zbędnych pamiątek, zdjęć, listów, wycinków z gazet, ale nie wszystkie... Niektórych po prostu nie umiałam się pozbyć - np. naszych zdjęć z Ebony i resztą ekipy z najpiekniejszych wakacji mojego życia. Wiedziałam, że kiedyś będę chciała wrócić do tamtych wspomnień. Zdjęcia schowałam głęboko na co najmniej kilka lat. Nie potrafiłam wtedy ich oglądać, ale też nie chciałam pozbywać się ich na zawsze. Wiedziałam, że mogę ich już nigdy nie odzyskać, a wiązały się z nimi tak różne uczucia i wspomnienia... Dopiero po latach mogłam ponownie oglądac je ze spokojem, a teraz są dla mnie naprawdę cenne.

Mój Rudzielec też w pewien sposób pomógł mi w odcięciu się od tamtych niemiłych wydarzeń, chociaż z pewnością wcale nie rozumiał, co tak naprawdę się wydarzyło, ani dlaczego. Jednak nie musiał, ważne, że przy mnie był! Ale to też było dziełem przypadku lub przeznaczenia...

Pewnego dnia, kiedy byłam w domu sama, postanowiłam spalić niektóre zdjęcia i listy od Ebony, jej wpis do mojego pamiętnika i tym podobne pamiątki po naszej krótkiej przyjaźni. Akurat w tym momencie On - Rudzielec przyszedł do mnie. Powiedziałam Mu o moim zamarze i On postanowił, że zrobimy to razem. Jeśli rzeczywiście nie do końca mnie rozumiał, to bardzo dobrze udawał, że rozumie. Chciałam spalić to wszystko na swieżym powietrzu. Kompletnie nie pasowało mi wrzucenie tego do pieca w piwnicy... Popiół musiał rozwiać się, ulecieć z wiatrem, odejść w eter, abym ja również mogła uwolnić się od ciężaru tamtych wydarzeń i uczuć... Podarłam te pamiątki i położyłam na betonowym balkonie, a następnie podpaliłam. Ogień nie był duży, a szary popiół rozwiał wiatr. Rudzielec towarzyszył mi przez cały ten czas i wtórował moim słowom i gestom, kiedy zaklinałam rzeczywistość, przeklinałam niedawne wydarzenia i dodawałam sobie otuchy tym, że to już koniec. On był tam ze mną, chociaż planowałam zrobić to sama. Tak postanowiło przeznaczenie...

Zazdrość - jak miłość też może mieć różne oblicza...

To najbardziej pierwotne uczucie, które niszczy relacje, próbuje używać kontroli, wyśmiewa, krytykuje, krzywdzi, poniża, zaćmiewa umysł, zagłusza głos rozsądku, nie pozwala na żadne tłumaczenia, jest bezwzględne, nie daje szansy na wyjaśnienia i w dalszej kolejności prowadzi do nienawiści lub zerwania nawet najmocniejszych więzi. Może zniszczyć życie osobie zazdrosnej, lub jej ofierze, albo obydwu naraz. Może wpłynąć na ich relacje z innymi ludźmi, lub na całe ich dalsze życie...

Ale zazdrość nie jest zawsze taka sama. Miewa różne natężenie. Może mieć podstawy do istnienia, a może ich nie mieć wcale. Może być wynikiem nieporozumienia, lub nieznajomości sytuacji albo być całkowicie usprawiedliwiona. Może być też ślepa i bezwzględna. Taka jest najgorsza...

Zazdrość może zniszczyć przyjaźń, nawet tą najpiękniejszą, albo przynajmniej zaprzepaścić wiele chwil, które mogłoby się razem przeżyć, gdyby nie to destrukcyjne uczucie...

Dlaczego miałam w życiu takiego pecha, że najbliższe przyjaciółki bywały o mnie zazdrosne? 

Ta fałszywa - Pola - przyjaciółka z podstawówki

Zazdrość to jej druga natura. Zazdrościła wielu osobom wielu rzeczy, materialnych i niematerialnych. Im starsza była, tym bardziej się to u niej nasilało. Ale już w młodości dało się to bez trudu zauważyć. Kłóciła się z inną moją koleżanką, którą z nich bardziej lubię. Nie potrafiła bawić się razem w większej grupie osób, chyba, że były to JEJ koleżanki, nie moje. Nie akceptowała moich nastoletnich miłości, nie dogadywała się z "W", podarła jedyne zdjęcie, który podarował mi Mati, więc nie mam teraz po nim żadnej pamiątki z tamtych lat, zazdrościła mi dobrych relacji z innymi kolegami. Pożyczała ode mnie ubrania i nie oddawała. Chciała mieć mnie na wyłączność, ale jak sama miała swoje koleżanki, to mogła nie odzywać się i przez całe wakacje. Z czasem było coraz gorzej. W Hiszpanii zazdrościła mi tego, że jestem w ciąży, innym osobom mieszkań, podróży, nie wiem czego jeszcze, bo co jakiś czas przestawała się do mnie odzywać, w końcu przegięła totalnie, pisząc do mnie z anonima obraźliwe rzeczy i krytykując mój związek z Rudzielcem. Chyba nie wierzyła, że tak długo będziemy razem... Może planowała rozdzielić mnie z Nim i ponownie się do mnie odezwać, udając pocieszycielkę? Nie spodziewała się jednak, że się domyślę, sprawdzę IP, że zorientuję sie, że to ona...  Początkowo wcale jej nie podejrzewałam, ale po nitce do kłębka... Za dużo o mnie wiedziała, więcej niż jakiekolwiek znajome z Hiszpanii, dużo więcej, niż jakaś przypadkowa osoba... Tym czynem doprowadziła do całkowitego zerwania jakichkolwiek kontaktów między nami i nawet koleżeńskiej więźi. A przecież wcale nie musiało tak być... Mogłyśmy pozostać chociaż koleżankami, spotykać się raz na jakiś czas, pisać do siebie, opowiadać, co się u nas zmieniło... I wg niej - to ona jest ofiarą, a  ja widzę tylko swój czubek nosa... Dziwne jest to, że ja wcale nie odczułam tej straty. Tak samo, jak nie odczułam jej braku, kiedy obraziła się o mój list do niej po mojej 18-stce, o szczere wyznanie. Ten list miał pokazać, jak się czułam, jak mnie zraniła, ale ona nie chciała zrozumieć, co czuje ktoś inny. Łatwiej jej było obrazić się i nie odzywać, ale chyba nie dość łatwo, bo po dwóch latach sama do mnie zadzwoniła i pech chciał, (a może przeznaczenie) że stało się to dokładnie w czasie, kiedy "straciłam" (później okazało się, że na wiele lat) moją drugą - prawdziwą przyjaciółkę - Ebony... Niestety również przez zazdrość. I ta strata była dla amnie o wiele gorsza. 

Ta prawdziwa - Ebony 

Od poczatku wykazywała cechy prawdziwej przyjaciółki. Była obecna tam, gdzie Poli nie było. Okazało się, że prócz muzyki, mamy też inne, wspólne zainteresowania, jak: rzeczy nadprzyrodzone, niewyjaśnione zjawiska, ezoteryka, tarot, astrologia i wiele, wiele więcej. Zawsze miałyśmy miliony tematów do rozmowy i one nigdy się nie kończyły. W przeciwieństwie do Poli, Ebony nie tylko opowiadała o sobie, ale również umiała słuchać, doradzić i wesprzeć. Choćby w kwestii makijażu, gdzie ja wtedy nie miałam o tym zielonego pojęcia. Umówiłyśmy się, że pójdziemy razem na zakupy podstawowych kosmetyków i ona mi doradzi, co i jak. Na koniec, u mnie w domu jeszcze mnie umalowała, aby pokazać, jak to się robi - głównie chodziło o cienie na powieki... Ze strony Poli nie mogłam się jednak spodziewać aprobaty. Kiedy tydzień później pierwszy raz zobaczyła mnie w makijażu, powiedziała tylko kpiącym tonem: "O! Umalowałaś się!". Jakby  chciała powiedzieć: nareszcie jakoś wyglądasz! albo: jak to się stało, że się w końcu umalowałaś? To był dokładnie ten dzień, kiedy na odchodnym wręczyłam jej wspomniany w cześniej list... Po "zniknięciu" Poli, nasza przyjaźń z Ebony zaczeła się bardzo szybko rozwijać, a jej kulminacja nastąpiła dokładnie w wakacje 2001 roku, kiedy również zakochałam się w Rudzielcu. Ebony była wtedy najważniejszą powierniczką mojej tajemnicy, bo nie wszyscy mogli wiedzieć o tym uczuciu. Niestety wszystko zaczęło się zmieniać, kiedy Ebony poznała koleżanki z sąsiedniego miasta - 40 km od nas. To było to samo miasto, gdzie uczęszczałam do szkoły muzycznej. Początkowo były to tylko Jej koleżanki, ale później zaczęłyśmy spotykać się we cztery, nastepnie tylko w trzy, bo jedna z tych koleżanek zerwała relacje z tą drugą i nie utrzymywała już z nami kontaktu. Ja bardzo polubiłam naszą wspólną koleżankę, moją imienniczkę i czasami spotykałam się z nią sama w tamtym mieście, nawet u niej nocowałam, by nie musieć jechać 40 km do domu i wracać na drugi dzień. Wszystko było dobrze do czasu, kiedy ze strony Ebony zaczeła wkradać się zazdrość. Początkowo bardzo nieśmiało i prawie niezauważalnie, ale z czasem nabierała na sile, aż nadszedł punkt kulminacyjny -  konfrontacja, po której wspaniale rokująca przyjaźń została zaprzepaszczona, więzi zerwane, a ja pozostałam sama, bo nie chciałam wybierać! Nie chciałam i nie mogłam zdecydować, czy wolę jedną, czy drugą! Ja uwielbiałam je obie, bo każda z nich była dla mnie ważna i miała coś innego do zaoferowania. 

Ta zazdrość była jednak inna, niż zazdrość Poli. Dopóki nie ujawniła się w całej okazałości, była cicha, skryta, subtelna, jednak wg mojej opinii całkowicie nieuzasadniona. Dla mnie zawsze to ONA była najważniejszą przyjaciółką, niestety pewne nieporozumienie doprowadziło do upadku naszej przyjaźni. Chciałam dobrze, ale wyszło źle i nie pomagały żadne tłumaczenia, a moja imienniczka ostatecznie stanęła po stronie Ebony, zostając Jej przyjaciółką na pewien czas... 

Ta prawdziwa: (na potrzeby bloga nazwijmy Ją "Ebony")

sama mnie odszukała. To był zarówno przypadek, jak i przeznaczenie. Dowiedziała się, że jestem fanką tego samego zespołu, co Ona i razem ze swoją koleżanką - też fanką, postanowiły przyjść do mnie, aby mnie poznać. Za pierwszym razem bały się zadzwonić dzwonkiem do drzwi, wołały mnie z ulicy po imieniu: "MONIKA!", niestety to nie jest moje imię. (Zastanawiający jest jednak fakt, że w późniejszym życiu inne osoby też czasami zwracały się do mnie "Monika", myśląc, że tak mam na imię. To naprawdę nieprawdopodobne! Widocznie to imię musi do mnie pasować.) Za drugim razem już zadzwoniły, ale nie było mnie wtedy na miejscu, byłam w szkole muzycznej. Po powrocie do domu mama powiedziała mi o tej wizycie. Dziewczyny zostawiły dla mnie numer telefonu do jednej z nich (stacjonarny - to był rok 1999), abym zadzwoniła, żebyśmy mogły umówić się na spotkanie. Pamiętam, że niesamowicie ucieszyłam się z tego, że ktoś chce mnie poznać, że to są fanki mojego ukochanego zespołu, byłam taka szczęśliwa i podekscytowana, nie mogłam się doczekać kolejnego dnia, aby zadzwonić! Dziewczyna, do której zadzwoniłam to była ta druga - koleżanka mojej późniejszej przyjaciółki. Była wesoła, towarzyska, otwarta i chętna do zapoznania się ze mną. W rezultacie umówiłyśmy się na spotkanie u mnie w domu, ale żeby czuć się bardziej komfortowo wśród nowych osób, zaprosiłam też moją "starą" przyjaciółkę, co jednak, jak się potem okazało, nie było dobrym pomysłem. Zapomniałam, że ona jest strasznie zazdrosna o każdego i że później może dyskredytować nowe koleżanki w moich oczach. (Tak też się stało, ale dopiero w dalszej przyszłości.) Dziewczyny przyprowadziły ze sobą jeszcze jedną koleżankę, która też słuchała naszego ulubionego zespołu, ale ta trzecia bardzo szybko odłączyła się od nas - fanek. Nie dlatego, że nas nie polubiła, tylko ona również miała bardzo zazdrosną przyjaciółkę i nie chciała jej rozzłościć i stracić, poza tym była od nas kilka lat młodsza i może nie miała z nami aż tak wiele wspólnego. To było nasze pierwsze spotkanie, które jeszcze niczego nie zapowiadało, ale przeznaczenie w ten oto sposób postawiło tą konkretną osobę na mojej drodze.

Ta fałszywa: (na potrzeby bloga nazwijmy ją "Pola")

Byłyśmy w jednej klasie, ale nie od razu się przyjaźniłyśmy. Przez pierwsze trzy lata podstawówki ja miałam inną najlepszą koleżankę, ona też miała swoje, ale nie pamiętam kogo, bo nie zwracałam na to uwagi, a nasza relacja rozwijała się stopniowo. Mieszkając na tym samym osiedlu chodziłyśmy ze szkoły do domu tą samą trasą i tak zaczęłyśmy się poznawać. W czwartej klasie byłyśmy już zżyte ze sobą, wszystko robiłyśmy razem, jak papużki nierozłączki. Wtedy nie była o mnie tak bardzo zazdrosna, może dlatego, że nie miała jeszcze konkurencji? Na moich imieninach, na Gwiazdce klasowej w IV klasie przez większość czasu tańczyłyśmy, szalałyśmy i bawiłyśmy się razem, byłyśmy jak tornado, ale ostatnio ktoś mi powiedział, że ona była taka szalona tylko przy mnie, że sama wcale taka nie była. Może jest w tym coś z prawdy? Ale to pokazały dopiero późniejsze lata naszej "przyjaźni"...

Ta prawdziwa: Ebony

dużo czasu upłynęło, zanim naprawdę Ją poznałam. Początkowo przychodziła do mnie zawsze w towarzystwie swojej koleżanki - fanki i nie miałyśmy okazji przebywać i rozmawiać sam na sam. Tak samo było, kiedy ja odwiedzałam jedną z nich - zawsze byłyśmy we trzy. Mnie to wcale nie przeszkadzało, miałam przecież swoją "przyjaciółkę", ale w końcu zdarzyła się sytuacja, kiedy Ona - Ebony pewnego dnia odwiedziła mnie sama, bez zapowiedzi. Pamiętam, że odkurzałam wtedy w moim pokoju i miałam rozgardiasz, ale przyjęłam gościa, chociaż nie byłam na to przygotowana. Nie pamiętam dokładnie, dlaczego przyszła do mnie  tak bez zapowiedzi, ale chyba chciała mnie o coś poprosić, o jakąś przysługę. To miało związek z jej korespondencyjną przyjaciółką, "M", która jednocześnie pisała listy  z moją "przyjaciółką" - Polą. Doszło chyba do jakiegoś nieporozumienia, Pola pisała nieprzychylne komentarze do "M" na temat Ebony, ale nie wiem już, jaki ja mogłam mieć udział w rozwiązaniu tej niezręcznej sytuacji. W każdym razie wtedy po raz pierwszy rozmawiałyśmy same, w cztery oczy, a ja bardzo chciałam jej pomóc. Później umawiałyśmy się na spotkania coraz częściej, a ja w niedługim, czasie po tym spotkaniu pomogłam "M" porozmawiać przez telefon z Ebony u mnie w domu, ponieważ ona nie miała podłączonego telefonu (stacjonarnego). Wyjaśniło się również, że nasza koleżanka - fanka, nie była aż taką bliską przyjaciółką Ebony, jak od początku mi się wydawało. Była po prostu jej koleżanką z klasy, a przyjaźniły się bliżej ze względu na wspólne zainteresowania muzyczne. Ta wiedza dała mi nadzieję na możliwość zyskania prawdziwej przyjaciółki, jakiej od niedawna potrzebowałam, bo Pola nie zawsze potrafiła nią być...

Ta fałszywa: Pola

od zawsze była o mnie zazdrosna, ale od kiedy poznałam moje koleżanki-fanki, stała się chyba bardziej zaborcza. Zwłaszcza w stosunku do Ebony. Nie przeszkadzało jej to jednak samej mieć swoje własne koleżanki, których ja w ogóle nie znałam. Oczywiście, ja wcale nie byłam o nie zazdrosna i może to właśnie jest sedno sprawy? Może ona - Pola chciała, abym ja też była o nią zazdrosna? Pewnego razu, kiedy mnie odwiedziła, zobaczyła na ścianie zdjęcie Ebony (miałam tam wiele zdjęć - kilku moich najlepszych koleżanek korespondencyjnych, Poli również). Chyba opanowała ją zazdrość, zaczęła komentować zdjęcie: że chuda, (jakby ona - Pola sama taka nie była), że wygląda jak tyczka, że jej kolegom z klasy w ogóle by się nie spodobała. Ja skomentowałam to mówiąc prawdę, że Ebony nie interesuje się chłopakami (tak było w tamtym czasie). Wtenczas Pola powiedziała: "krowa jedna, jak ją walnę to nie wstanie!" (wiem dokładnie, co powiedziała, bo mam nagranie, jak rozmawiam o tym z Ebony, niedługo po tym zajściu.) Nie wiem, co to miało znaczyć, co to miało wspólnego z zainteresowaniem lub nie płcią przeciwną, ale po tym incydencie miałam już dość Poli, jej zazdrości i ślepej nienawiści do każdego, kogo lubiłam....

To już tyle lat, od kiedy nie ma Go z nami...

Nikt z najbliższych Mu osób tak naprawdę nie wie, co się wtedy wydarzyło, a Ci, którzy mogli coś wiedzieć okryli się całunem milczenia, albo... również już nie żyją...

To wydarzyło się w okolicach Jego urodzin, kilka dni po tym, jak skończył 21 lat. Cóż za symboliczny wiek. Miał całe życie przed sobą, ale ktoś lub coś, zdecydowało, że nie dane mu będzie dłużej przebywać w naszej rzeczywistości. Wypadek? Samobójstwo? Zabójstwo? My uważamy, że raczej to pierwsze, na pewno nie drugie, nie wykluczamy jednak trzeciego. Jego ciało znaleziono na chodniku. Wyglądało to na wyskoczenie z okna, ale my wiemy, że nie miał powodów, aby to zrobić. Wprost przeciwnie. On planował żyć pełnią życia, jeździć na koncerty, imprezować, zwiedzać Europę, wcześniej był już we Francji, w Niemczech, w Czechach, prawdopodobnie też w innych krajach. 

Moja przyjaciółka rozmawiała z Nim szczerze w dniu, kiedy przyszedł do mnie, a ja miałam być sama, ale nie chciałam być - dlatego ją zaprosiłam (o tym przeczytasz tutaj - pierwszy akapit). Mnie przy tej rozmowie nie było, poszłam du kuchni przygotować nam coś do picia. To był ostatni raz, kiedy się z Nim widziałam i rozmawiałam, niecały rok przed Jego śmiercią.

Przyjaciółka wielokrotnie opowiadała mi i mojemu Ukochanemu, co "W" jej wtedy powiedział o swoich planach na życie: a planował się ustatkować, w przyszłości chciał założyć rodzinę... 

Pamiętam dzień, w którym powiedziałeś mi o Jego śmierci. Było słoneczne wczesne popołudnie. Kiedy otworzyłam Ci drzwi, moją radość z Twojej wizyty przyćmił Twój wyraz twarzy. Wyglądałeś śmiertelnie poważnie, bez uśmiechu, bez przyjacielskiego powitania, bez blasku w oczach. Zapytałam: czy coś się stało? Odpowiedziałeś: lepiej wejdźmy na górę. Całą drogę po schodach do mojego pokoju zastanawiałam się, co takiego mogło się stać, ale nigdy nie domyśliłabym się aż tak tragicznego wydarzenia. Kiedy zamknąłeś drzwi od mojego pokoju, stanąłeś przede mną i powiedziałeś po prostu: 

- "W" nie żyje. 

Nie wiedziałam, jak zareagować, to mi się w głowie nie mieściło. 

Nie pamiętam, czy od razu powiedziałeś mi, czego dowiedziałeś się o okolicznościach Jego śmierci, czy było to później, innego dnia. Nic więcej z tego spotkania już nie pamiętam, prócz tego, że Cię przytulałam i chyba płakałam. 

"W" był Twoim najlepszym i jedynym chyba przyjacielem, jakiego miałeś w życiu. On Cię nie oceniał, nie obgadywał za plecami (w przeciwieństwie do innych kumpli), szanował na swój sposób i traktował na równi ze sobą, bronił przed zaczepkami w podstawówce. Jednocześnie, jako mój chłopak był Twoim rywalem, chociaż Ty nigdy nie postrzegałeś Go w ten sposób. Wiedziałeś, że nie masz u mnie szans (WTEDY nie miałeś) i popierałeś nasz związek, gdyż dzięki temu mogłeś, jako Jego najlepszy przyjaciel, być bliżej mnie... Jednak to były odległe już czasy... W chwili Jego odejścia z naszego świata byliśmy już "po" naszej krótkiej przygodzie miłosnej, ale "W" nigdy nie dowiedział się, że ja po tylu latach, w końcu odwzajemniłam Twoją miłość. Ty Mu tego nie powiedziałeś, a byłeś jedynym dostępnym dla Niego źródełm tej wiedzy... 

Po latach, wielokrotnie opowiadałeś mi, jak namawiałeś Go, by wrócił razem z Tobą do Polski, chciałeś postawić mu bilet, jeśli nie miałby na niego pieniędzy, ale On, głodny życia i wrażeń odmówił, bo chciał uczestniczyć w najbliższej dużej imprezie. Dwa dni później już Go z nami nie było. Po powrocie  do Polski prawie nie uwierzyłeś Twoim znajomym, że zdarzył się tak tragiczny wypadek. Mówiłeś im, że przecież jeszcze dwa dni temu z Nim rozmawiałeś, ale to już była odległa przeszłość i inna rzeczywistość. Wiem, że żałujesz, że nie udało Ci się namówić Go na ten wyjazd, ale nie mogłeś zrobić nic więcej, nie mogłeś przecież zaciągnąć Go siłą, ani zmusić do powrotu. Nikt nie mógł przewidzieć, że stanie się taka tragedia.

Chociaż pomagałeś Jego mamie w tłumaczeniu obcojęzycznych dokumentów i miałeś dostęp do danych niejawnych, to i tak nie wyjaśniło, dlaczego zginął, ani co dokładnie wydarzyło się tamtej tragicznej nocy. Ten, który mógł coś wiedzieć, Wasz wspólny kolega, który był tam, na miejscu, w chwili zdarzenia, nie puścił pary z ust przez te wszystkie lata, a teraz sam jest już na drugim świecie i nie ma żadnej możliwości, aby odtajnić przeszłość. "W"Żałuję, że nie ma Go już z nami, że nie możemy spotkać się, porozmawiać, powspominać stare, dobre czasy, kiedy życie było proste i lekkie, kiedy wszystko było takie łatwe...

Doceniajmy ludzi, dopóki żyją, nie lekceważmy dobrych znajomych, szanujmy przyjaciół, znajdźmy dla nich czas na spotkanie, rozmowę, chociaż na napisanie kilku słów przez komunikator, jeśli jesteśmy daleko. Teraz mamy te możliwości, kiedyś ich nie było... 

Bo nigdy nie wiadomo,  kiedy widzimy kogoś  po raz ostatni.

 28.10.2025

"Najważniejsi w naszym życiu są zawsze ludzie,  ci najbliżsi nam…  A miłość i przyjaźń dodają naszej egzystencji  autentyczności i poczucia spełnienia.  Warto żyć, by kochać  i spędzać wartościowe chwile z bliskimi,  poznawać nowe miejsca,  odkrywać nowe książki, piosenki i filmy.  Tyle jeszcze niesamowitych momentów na nas czeka!"

Przepiękne i jakże prawdziwe słowa, napisane do mnie kilka dni temu, przez moją Przyjaciółkę. 

Tę prawdziwą... 

Ja również dziękuję za wszystko, za cudowne i niezapomniane chwile spędzone razem w dalekiej i bliskiej przeszłości, i mam nadzieję na kolejne, kiedy czas i przestrzeń pozwolą nam spotkać się ponownie...

Wrzesień w 2001 roku zakończył najpiękniejsze lato mojego życia i najprawdziwsze uczucie, które nie tyle, że nie zostało odwzajemnione, ale nie dostało w tamtym czasie swojej szansy na spełnienie. Jesień szybko zawitała do Polski. Pamiętam ciemne, pochmurne, deszczowe dni, które dodatkowo potęgowały uczucie pustki, tęsknoty i niepewności - co dalej, co mam zrobić z moimi uczuciami? Czy istnieje dla Nas jakakolwiek szansa? Dlaczego On tak postanowił? Czy kochał mnie naprawdę? Czułam, że tak, ale rzeczywistość i On zdecydowały, że nie będziemy "prawdziwą" parą... jeszcze. Miewałam dziwne sny, odzwierciedlające moje sercowe rozterki, w których On raz był ze mną, chociaż mnie nie kochał, drugi raz pomimo, że mnie kochał to nie chciał ze mną być...  Cała ta sytuacja była była dla mnie niezmiernie męcząca i stresująca. Nieświadomie i niezamierzenie zaczęłam coraz częściej ubierać się na czarno, trochę schudłam, ale przy wzroście niewiele ponad 150 cm i wadzie około 50 kg każdy kilogram w przód czy w tył był widoczny. Nieustannie myślałam o Nim, tęskniłam jak nigdy za nikim, kiedy od czasu do czasu przychodził mnie odwiedzić, byłam szczęśliwa, ale nie mogłam okazywać mu swojej miłości i to mnie bolało. Bardzo pragnęłam się odkochać, tylko czy to w ogóle jest możliwe? 

Pewnego dnia w szkole muzycznej usłyszałam, jak ktoś gra na instrumencie w naszej sali. Ale kto? Nie moja koleżanka z roku, nie mój ulubiony długowłosy kolega, nie klasowy zarozumialec, to był ktoś inny - poznałam po stylu grania. Z ciekawością zapukałam do drzwi sali. Otworzył je nieznajomy chłopak, nowy uczeń naszego wykładowcy i od razu zaczął ze mną rozmowę. Był otwarty, szczery, bezpośredni, cały czas uśmiechnięty, jak ja wygadany, więc bardzo fajnie nam się rozmawiało. Tematy się nie kończyły, od razu więc go polubiłam i chociaż nie był w moim typie, nie był szczególnie ładny (ale też nie brzydki) poczułam, że mógłby mi się spodobać. Miał na imię Przemek. 

Widywaliśmy się jeszcze kilkunastokrotnie, w szkole przed zajęciami, podczas "okienek", a ja zawsze próbowałam zostawać z nim sam na sam, aby prowadzić głębsze rozmowy o życiu, o uczuciach, o sobie... i dowiedzieć się czegoś więcej o nim. Nie jestem pewna, ale chyba opowiedziałam mu w skrócie o mojej niespełnionej miłości, on był na to odpowiednią osobą, gdyż nie był w to w żaden sposób zamieszany, a czasami łatwiej zwierzyć się komuś postronnemu... Nie miał dziewczyny, co napełniło mnie nadzieją na możliwość zdobycia jego serca, ale był z innej miejscowości i jedynie tu, w szkole, do której oboje dojeżdżaliśmy po kilkadziesiąt kilometrów, mogliśmy się widywać. To był niemały problem, ale na razie, dopóki mogłam spotykać się z nim chociaż tutaj, nie był on dla mnie aż tak istotny. Często rozmawialiśmy, zamiast ćwiczyć grę na głównym instrumencie, on wygrywał mi różne piosenki na pianinie, czasem śpiewał... Rozmawialiśmy do ostatniej minuty, kiedy w pośpiechu musiałam iść na autobus, lub pociąg. Z niecierpliwością czekałam na dni, w które jeździłam do szkoły, mając nadzieję, że znów bedę miała szansę pobyć z nim, porozmawiać, że może ja też mu się spodobam, a może już mu się podobałam? Niestety on bywał w szkole coraz rzadziej, a ja nie miałam pojęcia dlaczego i żadnej możliwości skontaktowania się z nim. W okolicach walentynek postanowiłam podrzucić mu do plecaka kartkę z dedykacją ode mnie. Zakup tej walentynkowej pocztówki okupiłam mandatem 100 zł (w 2002 roku to było naprawdę dużo!) w autobusie MZK, za jazdę z biletem na mniejszą strefę, a to wszystko dlatego, że wsiadłam do złego autobusu i jechałam nim o wiele dalej niż chciałam. Wybrałam kartkę w kształcie serca z napisem "Kochać to nie znaczy zawsze to samo". Dokładnie tak czułam, że każda miłość jest inna i nie da się ich porównywać. Wtedy nawet nie wiedziałam, że jest to cytat z piosenki... 

W środku napisałam parę zdań od siebie:

"Człowiek żyje po to, aby kochać"

To prawda. Ja także potrzebuję mieć kogoś, kogo mogłabym kochać, komu mogłabym dawać z siebie wszystko, a Ty jesteś odpowiednią osobą.

To była szczera prawda. Po niedoszłym związku z Rudzielcem nie miałam gdzie ulokować moich uczuć, a ja potrzebowałam kogoś kochać i móc tę miłość okazywać. Jedynym ratunkiem, chociaż nie jest to najlepszy sposób, było "przerzucenie" miłości na inną osobę. Tym razem padło na Przemka. Miałam nadzieję, że szczęście mi dopisze, że wkrótce ponownie spotkam go w szkole i podrzucę mój miłosny liścik. Zbliżało się półrocze i egzamin z instrumentu, więc uważałam to za pewnik, że prędzej czy później pojawi się na zajęciach. Myliłam się. Przez kilka miesięcy w ogóle nie bywał w szkole... Moje nadzieje na zakochanie, na miłość, na związek, nawet taki na odległość, spełzły na niczym. A okładkę tej kartki walentynkowej mam do dzisiaj...

Te złe i te dobre... 

Nawiedzają nas przez całe życie, powracając co jakiś czas...

Czasami nie pomaga nawet wyjaśnienie sobie: dlaczego tak musiało być?

Te dobre sprowadzają wspomnienia, refleksje, melancholię, tęsknotę za tym, co bezpowrotnie minęło...

Te złe powracają w najmniej spodziewanym momencie, powodując lęk i niepewność, albo złość. 

Czasami chciałoby się powiedzieć coś komuś, ale nie można, lub nie ma ku temu sposobności, a nie zawsze chcemy, lub możemy rozdrapywać przeszłość. Czasem tego kogoś już nie ma, albo nie mamy z nim kontaktu i nie chcemy już mieć, ale niewypowiedziane słowa wracają i chcą ujrzeć światło dzienne! Tak się dzieje wtedy, kiedy nie można komuś czegoś wybaczyć! Albo się nie chce...

Ostatnio powróciła ONA - "przyjaciółka" - zły demon przeszłości. Powróciła we śnie, ale już wcześniej myślałam o tym, że chciałabym jej co nieco powiedzieć, pokazać, co się u mnie zmieniło, a co nie i jak nieprzewidywalne jest życie! Chciałabym pokazać jej to, co do mnie kiedyś pisała, jaka była złośliwa, wredna i jak jej złe życzenia nie dość, że się nie spełniły - to wróciły do niej w postaci Karmy. Ale ona i tak by tego nie zrozumiała. Uparta jest. Na pewno nie zmieniła zdania w kwestii swoich poglądów na temat dzieci. Dla niej dziecko jest najważniejsze i niech tak będzie, ale to nie powód, by obrażać kogoś, kto ma inne poglądy i wartości, albo po prostu nie pisze na swoim blogu o dziecku! Ja wiem, że dziecko prędzej, czy później pójdzie własną drogą i to jest naturalna kolej rzeczy. Nawet ona tego nie zatrzyma i na pewno bardzo się zdziwi, kiedy za kilka lat nie będzie już tą najważniejszą osobą w życiu syna, tylko będzie nią inna kobieta... Ciekawe, co WTEDY mi powie?

Czytając różne blogi, posty, zauważyłam pewne powtarzające się tematy i żalenie się na trudności w relacjach z innymi osobami.

Jakie to dziwne, ale jestem prawie pewna, że moje pokolenie nie miało takich problemów. Zaufanie, bliskość, obecność nie było czymś niemal nieosiągalnym, było naturalne, tak samo jak koleżeństwo i przyjaźń. Nigdy nie miałam problemów z tymi uczuciami. Nie wyobrażam sobie nie mieć zaufania do nikogo. Być może wynika to z faktu, że wtedy człowiek był bliżej drugiego człowieka. Spotkania przy muzyce, głębokie rozmowy, zwierzanie się sobie z sercowych rozterek, z uczuć, z problemów... nikt niczego nie udawał, nie próbował pokazywać na siłę, że jest OK, jeśli nie było. Rozmowy z koleżankami i kolegami kręciły się wokół prawdziwego życia, chcieliśmy poznać siebie nawzajem, swoje poglądy, zainteresowania, uczucia, rozterki i to było zupełnie naturalne. Nie było między nami tej szklanej ściany, tej bańki, w której obecna młodzież się zamyka... Nie było też portali społecznościowych, blogów tematycznych, gdzie smutni ludzie powielają smutne posty koloryzując pesymizm, nostalgię i pławiąc się w swoim smutku, a algorytmy jeszcze nakręcają całą tę spiralę podpowiadając podobne treści.

Kiedyś byliśmy biedniejsi, ale szczęśliwsi, a przede wszystkim byliśmy razem, bo nikt nie chciał być sam! Byliśmy do siebie podobni, bo nie było parcia na bycie innym na siłę. Każdy był sobą, ale sobą naturalnym, a nie sobą ukształtowanym wg wzoru, trendu, czy jakiegoś ideału. Byliśmy i jesteśmy ostatnim pokoleniem, które potrafiło przyjaźnić się, kolegować i ufać innym ludziom. Jakie to smutne, kiedy Zetki są takie "poważne", bez uśmiechu, bez żadnej spontaniczności, jakby uśmiech był czymś negatywnym, nie potrafią i NIE CHCĄ zagadać do rówieśników, bojąc się zdziwionego spojrzenia i niezręcznej ciszy, a każdy z nich bezustannie wkleja oczy w smartfona, czytając, lub pisząc o tym, jak bardzo czują się samotni, tylko nie zauważają, że sami są temu winni, przez swoje aspołeczne zachowania...

Rok 2005, wczesna wiosna.

Dostałam z Urzędu Pracy list, że mam się stawić na rozmowę, bo mają ofertę pracy dla mnie. Okazało się, że jest to wyjazd do pracy za granicę, do Hiszpanii! Byłam wniebowzieta, że mam szansę pojechać tak daleko, do ciepłego kraju, nawet nie obchodziło mnie jaka to jest praca, ciężka, czy lekka, wszystko jedno, ważne, że będę TAM, skąd w większości pochodzili moi idole, będę mogła zobaczyć to, co widziałam jedynie w ich teledyskach, w telewizji, na zdjęciach i pocztówkach! W kółko oglądąłam pewien teledysk, kręcony w andaluzji, nie mając pojęcia, że wkrótce będę przebywać zaledwie kilkanascie kilometrów od tej słynnej miejscowości! Nie liczyło się już nic, nawet mój chłopak "Dż", w zasadzie wcale nie przejmowałam się spodziewaną z nim rozłąką, może to już był ten czas, gdy zakochanie w nim mijało? Niestety musiałam czekać na wyjazd o wiele dłużej, niż było to przewidywane, później okazało się, że pojechałam ostatnią turą, na sam szczyt zbiorów, gdy do Polski zaglądała już wiosna. Zabrałam o wiele więcej bagażu, niż powinnam, ale przewidywania były takie, że pracy jest na trzy miesiące. Nie wzięłam pod uwagę tego, że prawie dwa z nich już minęły, nie miałam pojęcia kiedy zaczyna się sezon truskawkowy w Hiszpanii, a kiedy kończy. Przed wyjazdem kilka osób pytało mnie, czy się nie boję jechać sama do obcego kraju, tak daleko? Nie, ja się niczego nie bałam, czekałam na to, na podróż, na przygodę, na wolność, samodzielność i niezależność finansową. Ten wyjazd był moją życiową szansą, której nie można zmarnować! 

Pojechałam na miejsce odjazdu do miasta stołecznego z mamą i "Dż", sama nie byłam w stanie zabrać się z tymi bagażami, a zabrałam ze sobą wszstko, co może mi się przydać. Nie wiedziałam, czy będę mogła kupić sobie potrzebne rzeczy na miejscu, nawet jedzenie zabrałam z Polski: zupki, konserwy, dania instant i wiele, wiele naprawdę zbędnych rzeczy. Na kolejne wyjazdy byłam już lepiej przygotowana. 

Nie pamiętam wcale drogi, dopiero na granicy z Hiszpanią większość dziewczyn z autobusu zaczęła się ekscytować, ja również. Zrobiłam zdjęcie tej charakterystycznej budowli na szcycie pagórka, wtedy nie wiedziałam, że będą ją widywała jeszcze wielokrotnie... 

Podczas postoju postanowiłam kupić sobie coś do jedzenia w pobliskim barze. Od razu zauważyłam, że to zupełnie inny świat niż Europa północna: inne jedzenie, zwyczaje, ludzie, a język hiszpański wydawał mi się dziwny, obco brzmiący, i to seplenienie, którego nigdy nie słyszałam w latynoskich serialach... Rozumiałam jedynie kilka słów po hiszpańsku: buenos dias, gracias i por favor, ale miałam ze sobą kieszonkowe wydanie rozmówek i sądziłam, że sobie poradzę. W zanadrzu posiadałam jeszcze dobrą znajomość angielskiego, skąd mogłam wiedzieć, że Hiszpanie W OGÓLE nie potrafią porozumiewać się w żadnym innym języku niż swój własny? Jechaliśmy na południe Hiszpanii, do Andaluzji, jeszcze przez całą noc, a ja nie mogłam już wytrzymać tej podróży. Obudziłam się, kiedy było jeszcze ciemno i przez szybę oglądałam nowy dla mnie świat - małe miasteczka z niskimi, kamiennymi domkami, które wyglądały, jakby były sprzed wieku, wąskie uliczki, ogromną figurę byka na wzgórzu - szkoda, że nie zrobiłam zdjęcia tego posągu, ale aparatem na kliszę, przez szybę, po ciemku to by nie wyszło... W końcu zaczęło świtać. Myślałam, że jest szósta rano - była już ósma, dla mnie było to co najmniej dziwne, aby o tej godzinie dopiero zaczynało robić się jasno. Jechaliśmy jeszcze kilka godzin, zanim dotarliśmy na miejsce. 

Około południa zajechaliśmy na jakiś duży, wybetonowany plac. Parkowały tam również inne autobusy i wiele samochodów. W tym miejscu nastapiło rozdzielanie pracowników, czyli nas, do różnych pracodawców, którzy zabierali do siebie na farmy po kilka - kilkanaście osób. Nie miałam nikogo znajomego z autobusu i jak zwykle zostałam wybrana prawie na samym końcu, wraz z pewną dziewczyną, która jak ja nie miała znajomych. Na tę farmę jechałyśmy tylko my dwie. Pracodawca wiózł nas starym, otwartym dżipem, dopiero teraz zdałam sobie z tego sprawę, i gadał do nas po hiszpańsku, w ogóle nie zwracając uwagi na to, że my nic nie rozumiemy. Koleżanka zrozumiała, że on chyba złości się, że przyjechałyśmy tak późno, że już wcześniej potrzebował ludzi do pracy. Jechaliśmy po wyboistej drodze przez pola, do miejsca, gdzie już mieszkały inne Polki z wcześniejszego wyjazu, ale o tej godzinie nie było w "domu" nikogo. Kiedy wysiadłysmy z samochodu słońce było w zenicie - prawie pionowo nad naszymi głowami. Było tak jasne i jaskrawe jakiego nigdy w życiu nie widziałam, krótkie cienie były pod nami, a krajobraz prześwietlony słonecznym blaskiem. Nasz pracodawca pokazał nam, gdzie będziemy spać, w którym baraku i które łóżka są wolne. Wszystko OK, ale ja potrzebowałam skorzystać z toalety, a tego, gdzie ona się znajduje, nie powiedział. Zaczepiłam go i zapytałam: TOILET? On tylko wzruszył ramionami, nie rozumiejąc. Spróbowałam po polsku: WC? Toaleta? Nic. Szybko poszukałam odpowiednią frazę w słowniku i dałam mu do przeczytania, bo nie wiedziałam jak to się wymawia: "cuarto de baño". Całe szczęście zrozumiał i zaprowadził nas do łazienki, po czym zostawił nas same i sobie poszedł. Nie wiedziałyśmy, co mamy ze sobą zrobić, zaczęłyśmy więc od wypakowania najpotrzebniejszych rzeczy, zjedzenia zupki chińskiej, prysznica i posprzątania saloniku z kuchnią, gdzie zamieszkujące barak Polki zostawiły po sobie niezły bałagan: brudne naczynia, resztki jedzenia i tym podobne. Kiedy wróciły po krótce opowiedziały nam, na czym polega praca, i że prawdopodobnie nie będziemy spały tutaj, tylko na polu, w blaszanych barakach. Były to "stare wyżeraczki" obyte w pracach sezonowych, niezbyt sympatyczne i niechęne do zawierania nowych znajomości, więc nie starałyśmy się nawet o ich uwagę. Była tam też inna Polka, która mieszkała w baraku na polu i ona zaopiekowała się nami w pierwsze dni po przyjeździe. Wszystko ma jenak swoją cenę. Ona chciała mieć koleżanki, ale takie, które będą zachowywały się jak ona, więc szybko znalazła nam towarzystwo czarnoskórych, którzy za pomoc przy zbieraniu truskawek (byłyśmy nowicjuszkami i nie szło nam to tak szybko, jak pozostałym) oczekiwali co najmniej naszego towarzystwa i uwagi, a z czasem coraz więcej... 

Już na drugi, czy trzeci dzień po naszym przybyciu w miasteczku odbywała się FIESTA! Wszyscy szykowali się na imprezkę, Polki również, a nasza nowa koleżanka przewodziła nam i razem z nią i kilkoma innymi, bardziej sympatycznymi Polkami, poszłyśmy na ryneczek, gdzie było wesołe miesteczko, bary, muzyka i tym podobne atrakcje. 

Pech chciał, że to była ostatnia nasza noc w tym "pueblo", bo nastepnego dnia była niedziela, czyli dzień wolny od pracy i miałyśmy przeprowadzić się do tamtych baraków na polu. Trochę było nam szkoda, bo miasteczko było urocze, a nie wiedziałyśmy jak będziemy mogły dotać się tutaj z odległych pól. Tam nie było niczego: barów, sklepów, uliczek, tylko niekończące się pola truskawek i ugory... 

Na początku usiadłyśmy z całym towarzystwem przy stoliku w "ogródku piwnym" i chciałyśmy zamówić do picia coś mocniejszego. Piwo się nie opłacało, było drogie i mało procentowe. Okazało się, że tam najbardziej popularnym drinkiem jest Gin z Tonikiem. Wtedy spróbowłam go po raz pierwszy w życiu i bardzo mi zasmakował - do tej pory jest to mój ulubiony napój alkoholowy. Po kilku drinkach dziewczyny zaczęły rozchodzić się po miasteczku i lunaparku. Ja też poszłam na karuzelę, a nasza koleżanka od czarnoskórych "załatwiła" mi jednego z nich do pary na autodrom. Miał mnie poderwać, abym ja miała kompana, a ona towarzystwo dla siebie i swojego Afrykańczyka. Nie pamiętam, jak to wszystko się skończyło, co jeszcze robiliśmy, gdzie chodziliśmy tej nocy, moja pamięć kończy się na wesołym miasteczku i kauzeli. W każdym razie szczęśliwie dotarliśmy na miejsce noclegu, a kolejnego dnia musiałyśmy opuścić to małe, andaluzyjskie miasteczko na rzecz baraków wsród pól...

Pewnego lipcowego popołudnia 2002 roku przyszedłeś do mnie z kolegą. Wiedziałam, że to "Dż". Znałam go już z widzenia i z Twoich opowiadań o waszych szalonych wyczynach, nigdy jednak nie miałam okazji poznać go osobiście. Domyślałam się, że przyprowadziłeś go do mnie specjalnie, ale nigdy nie przypuszczałam, że Twoj plan połączenia nas w parę był tak zaawansowany i dokładnie przemyślany. On też o tym nie wiedział i nawet się nie domyślał...

Dlaczego zaplanowałeś mój związek z "Dż"? Miałeś wyrzuty sumienia, że niecały rok wcześniej odrzuciłeś moją miłość? Po roku czasu już przywykłam do tego, ból serca był mniejszy, nie tak dotkliwy, ale całkowicie nie zdołałam się odkochać. Nie da się całkowicie odkochać z miłości swojego życia, jeśli ma się świadomość, że to jest właśnie ta jedyna, najważniejsza i niezastąpiona... Chciałeś bym już dłużej nie cierpiała po Tobie, bym zwróciła uwagę na kogoś innego, może zauważyłeś, z jakim smutkiem patrzę na Ciebie, jak probuję być blisko, najbliżej, jak się da, siadać przed Tobą opierając łokcie na Twoich kolanach i rozmawiać patrząc Ci prosto w oczy i chociaż nigdy mnie od siebie nie odsuwałeś, wiedziałam, że nie mogę mieć Ciebie tak, jak tego pragnęłam i potrzebowałam. A ja najbardziej w świecie potrzebowałam okazać Ci swoją miłość - przytulać, dotykać bez skrępowania, chodzić za rekę, móc pokazać całemu światu, że mam kogoś, kto kocha mnie tak samo, jak ja jego. Ale Ty wtedy tego nie chciałeś, może w głębi serca tak, ale umiałeś postawić sobie granice. Zamknąłeś swoją miłość w sercu na klucz i ukryłeś go poza zasięgiem wzroku. Nie wyrzuciłeś jednak tego klucza, by kiedyś móc to uczucie wypuścić z własnego więzienia, ale to jeszcze nie był ten czas... Zamiast tego zaplanowałeś, że tymczasem podstawisz mi kogoś innego do kochania, do przerzucenia tej wielkiej miłości... 

Kiedy z nim do mnie przyszedłeś tamtego dnia, był zawstydzony i zmieszany, stał przed furtką i za nic w świecie nie chciał wejść do środka, ale udało mi się go w końcu namówić. Chciałam pokazać się ze swojej najlepszej strony, czyli odjazdowej koleżanki, która ma podejście do facetów i rozumie ich zachowanie... Niestety nie pamiętam nic więcej z naszego pierwszego spotkania u mnie w domu. Chyba graliśmy we troje w karty, rozmawialiśmy o pierdołach, a ja byłam bardziej zabawna i luzacka niż zazwyczaj, aby nie przestraszyć nowo poznanego, nieśmiałego kolegi. Jeśli dobrze kojarzę, na drugi dzień przyszedł już sam, bez Twojej obstawy, ale również nie pamiętam, co działo się u mnie w pokoju. Zwróciłam jednak uwagę, że za mocno się wyperfumował i pomyślałam sobie, że to tandetne, ale rozumiałam go, nie znał się na kobietach, nie umiał być sobą, za bardzo się przejął nową dla niego sytuacją. 

Trochę lepiej przypominam sobie dzień, kiedy wróciłam z wypadu do innego miasta z koleżanką, byłam podpita i zmęczona wrażeniami dnia. Blisko mojej ulicy spotkałam Ciebie, jak szedłeś ode mnie, bo nie zastałeś mnie w domu. Był z Tobą mój siostrzeniec. "Dż" schował się za starym drzewem, a ponieważ była już noc, nie zauważyłam w pobliżu nikogo. Zapytałam: "gdzie jest "Dż", a Ty powiedziałeś, że go nie ma, ja wtedy niewiele myśląc wypaliłam: "kit z "Dż", znaczyło to, że nie obchodzi mnie, że go nie ma i że bez niego też się obejdzie. Niestety on zaraz wyszedł ze swojej kryjówki, na pewno to usłyszał, a ja musiałam świecić oczami i udawać, że wszystko jest OK i że ucieszyłam się na spotkanie z nim. Niezła wtopa na samym początku znajomości, ale w tym momencie nie bardzo się tym przejmowałam. Poszliśmy do mnie do domu. Postanowiłeś, że tym razem zostawisz nas samych. Razem z moim siostrzeńcem zacząłeś grać w gry na Playstation, a ja i "Dż" poszliśmy do ogrodu. Ponieważ byłam rozgrzana alkoholem zaczęłam się do niego dobierać, nigdy nie miałam przed tym oporów, a tym razem brałam pod uwagę to, że ta relacja może przerodzić się w związek, więc nie traciłam czasu na bycie "grzeczną dziewczynką". On nie miał żadnego doświadczenia w tych sprawach, ale chyba mu się spodobało to, co robię, czyli pieszczoty, pocałunki i miłość francuska. Po wszystkim ja i "Dż" wróciliśmy do domu, a ze względu na późną godzinę po niedługim czasie ulotniliście się. 

Było jeszcze kilka spotkań z "Dż" sam na sam, gdzie rozmawialiśmy o sobie, poznając się bliżej, on zwierzał mi się ze swojej nieciekawej sytuacji życiowej, wzbudzając we mnie litość, a tym samym pragnienie zaopiekowania się nim i chęć pomocy. Nasze zapoznawanie się ze soba przeszkodził mój wyjazd na wakacje do cioci, za granicę, ale to chyba właśnie ta rozłąka sprawiła, że zaczęłam się w nim zakochiwać. Nie mogąc w tym czasie spotykać się z nim i poznawać go w realu, zaczęłam za nim tęsknić, pragnąć go fizycznie, a moje wyobrażenie o nim było bardziej wyidealizowane niż rzeczywistość. On chyba też tęsknił, bo pewnego dnia zadzwoniliście do mnie, na telefon cioci, z budki telefonicznej. Szybko skończyły się Wam impulsy i przerwało rozmowę, ale wiedziałam już, że jemu też na  mnie zależy. Wysłałam do Was pocztówkę, gdzie żaliłam się, że u cioci w ogóle nie mam żadnej prywatności, chyba jedynie w toalecie. Napisałam też do "Dż" przetłumaczony na polski fragment tekstu piosenki Bryana Adamsa - "Heaven"

Tak długo czekałam Aż  pojawi się to "coś", Aż przyjdzie miłość Teraz nasze [moje] marzenia się spełniły Będę przy Tobie na dobre i na złe. Kochanie, jesteś wszystkim czego pragnę Kiedy leżysz w moich ramionach Trodno mi w to wszystko uwierzyć, Czuję się jak w niebie Miłość jest wszystkim, czego potrzebuję I znalazłem ją w twoim sercu. Nie jest trudno dostrzec, że Czuję się jak w niebie

Kiedy wróciłam z wakacji, mój związek z "Dż" zaczął rozwijać się na dobre, a Ty stopniowo oddalaleś się ode mnie i chociaż jeszcze kilka razy spotykaliśmy się we tójkę, z czasem "Dż" stawał się coraz bardziej zazdrosny o Twoją obecność. Czy powiedziałam mu o mojej miłości do Ciebie? Na pewno nie, bo to było dla mnie zbyt intymne, wiedziałam, że on nie jest osobą, która zrozumie tak głąbokie uczucie i tak nieuchwytną więź, która od zawsze istniała między nami. A  może on sam czegoś się domyślił? Może po prostu nie chciał innego faceta w moim pobliżu, żadnych rywali? Z czasem zaczął opowiadać mi o Tobie różne historie, które stawiały Cię w niezbyt pozytywnym świetle, a w które uwierzyłam, bo nie wydawały się być zmyślone. Jednak sposób ich przedstawienia był jednostonny, a przekaz negatywny i prześmiewczy. Ostatecznie nie dopuszczał już Ciebie bezpośrednio do mnie, a kiedy przychodziłeś w jakiejś sprawie, sam do ciebie wychodził, odgradzając mnie od kontaktu z Tobą.

Dopiero pod koniec mojego z nim związku znów zacząłeś nieśmiało pojawiać się w moim życiu, ale wtedy już kogoś poznałeś, zakochałeś się, zapominając o miłości do mnie na pewnien czas. Byłeś wtedy tym dawnym przyjacielem, a ja, jak kiedyś pomagałam Ci w Twoich rozterkach i słuchałam Cię z uwagą. Nie liczyłam wtedy na nic, miałam w planach wyjazd za granicę, który ostatecznie rozdzielił mnie z "Dż", chociaż nasze rozstanie zapoczątkował on sam, swoim lekceważącym mnie zachowaniem, zażywaniem dragów i imprezowaniem z kumplami.

Kiedy jesteś szczęśliwy czas płynie szybciej, wydaje się, że pędzi, ucieka, jest go zawsze za mało. 

Kiedy jesteś nieszczęśliwy, czas wlecze się niemiłosiernie, lub wręcz przeciwnie, wcale nie zauważasz, że przesypuje się przez palce, jak suchy piasek i tracisz go bezpowrotnie. Ale nie widzisz tego, bo wciąż czekasz na coś nieokreślonego, co może kiedyś nastąpi, ale wcale nie jesteś pewien co to ma być i kiedy ma się wydarzyć. Czekasz, liczysz wszystkie od-do i nawet nie zauważasz, że mijają ci dni, miesiące, lata na oczekiwaniu na ten jeden zaplanowany moment szczęścia. Tylko, że szczęścia nie można sobie zaplanować. To, co najpiękniejsze zazwyczaj dzieje się spontanicznie. To może wydarzyć się właśnie dzisiaj, zaraz, traz! Nie planuj więc, żyj chwilą. To wcale nie jest trudne!  Spraw, by nie ominęły Cię te codzienne drobne szczęśliwe momenty, dla kogoś to mogą być jego ostatnie...

Dostałam w prezencie złote obrączki ślubne - po mojej cioci, która przekazała je dla mnie, przez moją siostrę. Miałam je dostać po własnym ślubie, aby "przyniosły mi więcej szczęścia w miłości niż jej". Ślubu nie było, a obrączki dostałam ostatecznie już po śmierci cioci. Miała 85 lat. Jednak temat ten zmierza w innym kierunku...

Ciocia zawsze uważała, że nie miała szczęścia w miłości, ale to jest kompletna nieprawda! Ona po prostu nie doceniła człowieka, który NAPRAWDĘ ją kochał! Przez nieporozumienia, odmienne zdanie, pragnienie wolności za wszelką cenę ze strony mojej cioci i brak zaufania do mężczyzn ogólnie, najpierw odrzuciła, a później, w wyniku przypadku i nieodwracalnego błędu swojego partnera - straciła go prawie na zawsze... I chociaż po wielu, naprawdę wielu latach, u schyłku życia, odnowili kontakt ze sobą, nie dane było im już zobaczyć się się na żywo. Najpierw covid, a następnie niedołężność i przewlekłe choroby, a przede wszystkim ogromna odległość dzieląca ich miejsce zanieszkania, uniemożliwiły im jakiekolwiek spotkanie w cztery oczy. Nie mogli porozmawiać o tym wszystkim bezpośrednio, nie mogli więcej poczuć swojego dotyku, a wideorozmowy to przecież nie to samo, co naturalna bliskość.

Naprawdę żal mi tej niespełnionej miłości. Tamten mężczyzna też niedawno zmarł, ale pozostawił po sobie kilka tomów wierszy, które pisał, przez ostatnie lata swojego życia, a przeogromna część tej twórczości to wiersze miłosne dedykowane właśnie mojej cioci. On wciąż za nią tęsknił, uwielbiał, wspominał, nie potrafił zapomnieć. To z pewnością była miłość jego życia.

Tak bardzo źle się stało, że przez około czterdzieści lat nie mieli ze sobą kontaktu, dopiero on, w obliczu śmiertelnej choroby i możliwości rychłego odejścia z tego świata zdobył się na odwagę i napisał list do mojej mamy, aby przekazała go swojej siostrze, bo nie wiedział gdzie przebywa, ani co się z nią działo przez te wszystkie lata, znał natomiast adres naszego domu rodzinnego... Tyle straconego czasu, tyle smutku i cierpienia i po co to wszystko? Nie lepiej było wyjaśnić sobie pewne sprawy i pozostać razem? 

"Wolność może czasem przerodzić się w samotność", tak było w przypadku mojej cioci, chciała być wolna, samodzielna i samowystarczalna pod każdym względem, bała się formalnego związku i kategorycznie nie zgadzała się na ślub! Tylko, że wtedy były inne czasy, to było inne pokolenie, powojenne, wówczas życie "na kocią łapę" było piętnowane i krytykowane, więc trudno się dziwić konserwatywnemu mężczyźnie, że tak bardzo naciskał na zalegalizowanie tego związku.

W wyniku kłótni o ślub i wyjazdu cioci na daleką wycieczkę SAMEJ, on, ze złości przespał się z "pierwszą lepszą" (chyba nie znał wcześniej tamtej kobiety), ale że od razu zaszła w ciążę, czyn się wydał i nie było już odwrotu... Ciocia do końca życia nie mogła mu tego wybaczyć, a on chcąc być honorowym i nie chcąc pozbawić dziecka ojca, ożenił się z ciężarną. Trudna sprawa, oboje byli przez to wszystko nieszczęśliwi przez większą część swojego życia, on bardziej, bo żony nie kochał, a ciocia była później w innym nieformalnym związku, ale jej kolejny partner zmarł wcześnie, wiele lat przed nią, na raka... 

Morał sam ciśnie się do głowy: nie wolno przegapić i zaprzepaścić miłości! Nie wolno dać jej po prostu odejść! Po latach może być już za późno na powroty, na bycie razem, może nie być okazji, czasu, zdrowia, może nie starczyć na to życia... Należy doceniać kochającą osobę, a wszelkie nieporozumienia wyjaśniać na spokojnie, nie robić czegoś "na złość", nie zapierać się, nie podejmować pochopnych i zazwyczaj złych decyzji pod wpływem impulsu. Piękna miłość rozpadła się w jednym momencie, gdy złość i upór wzięły górę nad rozumiem. Nie można pozwolić do tego dopuścić! Ta historia wyjęta z życia jest najlepszą przestrogą...

A wiersze pozostały, jako dowód miłości, która przetrwała przez te wszystkie lata, chociaż żyła jedynie w sercu, bez szans na szczęśliwe zakończenie...

Poniżej zdjęcia pierwszego tomu tej poezji i kilka wierszy, obrazujących tamto gorące i niezmienne uczucie. 

Pewnego dnia, będąc na podwórku przed domem, ujrzałam Ciebie idącego moją ulicą. Jakaż byłam zdziwiona, gdyż nigdy wcześniej Cię tutaj nie widywałam! Okazało się, że szedłeś do kolegi, który mieszkał na mojej ulicy. Jakoś zaczęliśmy ze sobą rozmawiać, tak na poważnie, bez wyzywania się, bez ceregieli, bo dotychczas nasze rozmowy ograniczały się do Twoich psot i moich wyzwisk od "śmierdzącej, starej kozy" lub ignorowania Ciebie i odwracania się tyłkiem...

Nie wiedziałam jeszcze, czy Cię lubię, czy nie, ale w szkole, wśród Twojego rocznika chodziły niesamowite plotki o Tobie i Twojej mamie... Ja w nie wierzyłam, chociaż wydawały mi się trochę naciągane: podobno Twoja mama urodziła Cię w wieku trzynastu lat!

Nie wiadomo, kto to wymyślił, ale, będąc sprawiedliwą i chcąc znać prawdę z pierwszej ręki, postanowiłam, że Cię o to zapytam. Nie była to prawda, jak można było przypuszczać, i chociaż Twoja mama rzeczywiście urodziła Cię młodo, to jednak była już dorosła i nie było w tym nic nadzwyczajnego.

Nie pamiętam o czym rozmawialiśmy ponad to, gdyż mieliśmy wtedy około trzynastu lat, ale rozmowa się kleiła, bo zanim skończyliśmy to spotkanie przez płot, zapadł już zmierzch.

Nie wiem jak to się stało, że postanowiłam wziąć mojego ogromnego, ale niezwykle łagodnego i posłusznego psa na smycz i wyjść z nim do Ciebie, na ulicę. Krążyłam z psem wokół Ciebie, jak wilk wokół ofiary i czułam się panią sytuacji, a Ty, podobno śmiertelnie wystraszony, że pies się na Ciebie rzuci, bałeś się ruszyć z miejsca. Później chyba powiedziałam Ci, że to łagodne stworzenie i nic złego Ci nie zrobi, ale chcąc nie chąc, swoim zachowaniem nieświadomie podnosiłeś moje poczucie własnej wartości, dodawałeś pewności siebie.

Ja zawsze lubiłam i nadal lubię czuć się górą nad mężczyzną! Wtedy nie zdawałam sobie z tego sprawy, ale mogło mieć to duże znaczenie w moich późniejszych relacjach.

Często wspominasz tą sytuację z psem, szkoda, że nie pamiętasz nic więcej z tego spotkania i naszej pierwszej "poważnej" rozmowy.

Jakże żałuję, że nie mam wyraźniejszych wspomnień, a mijający czas coraz bardziej zaciera te, które jeszcze pozostały, dlatego spisuję wszystko, co pamietam, aby nie utracić ważnych chwil we mgle zapomnienia...

Czasami, kiedy czytam niektóre wpisy, wyznania, mini blogi, szczególnie te z Instagrama, umoralniające cytaty, pouczenia jak żyć, jak być szczęśliwym, jak wrócić do siebie, jak to czy tamto, mądrości i morały, ogólniki, które powinny być dla każdego oczywiste - czuję się jak kosmita, jakbym była z innego życiowego wymiaru, a co najmniej z innej epoki, czy naprawdę jestem już taka stara? Nawet styl pisania, ten nowoczesny, surowy, bez ozdobników, rozbudowanych opisów, tylko któtkie, zwięzłe zdania, tylko fakty, nawet to jest mi obce... Czuję się niedpasowana do tej społeczności, chociaż zauważyłam, że dominują tu głównie Milllennialsi, ale ja się do nich z pewnością nie zaliczam, nie mentalnie, nie duchowo... Choć według roku urodzenia "niby" jestem Millennialsem, choć jestem niewiele starsza od ptrzeciętnego przedstawiciela tego pokolenia czuję, że tutaj nie pasuję, bo ja tego wszystkiego po prostu nie rozumiem, czy naprawdę jesteście tacy smutni? Czy ta melancholia to Wasz codzienny stan, czy tylko obecna moda i sposób na popularność konta na Instagramie? Niektórych poglądów nie potrafię zaakceptować, ból istnienia nie jest dla mnie, o nie, dla mnie ważna jest radość życia i, chociaż wielu z Was może się z tą radością nie utożsamiać, ja wciąż próbuję i nadal będę próbować - nie DOPASOWAĆ SIĘ, lecz PRZEBIĆ z moimi pozytywnymi uczuciami, z odwagą bycia sobą, wspomnieniami z młodości, dawnymi żywiołowymi miłostkami i romansami, przyjaźniami, tymi prawdziwymi i fałszywymi, z moją, szczęśliwie zakończoną historią miłości! Bo życie może być piękne! Nawet to zwyczajne, bez drogich wakacji, bez podróżowania, bez wielkich atrakcji. Małe szczęścia często są o wiele piękniejsze od tych wydumanych! Patrzenie na zachód słońca, na Księżyc w pełni, na spadające gwiazdy, spacer z psem wsród łąk, odpoczynek nad jeziorem, nawet dobra kawa i spotkanie z kimś bliskim, to wszytsko tworzy nasze codzienne życie i tylko niektórzy CZASAMI mogą doświadczyć czegoś ponadto, a wcale nie jest powiedziane, że są szczęśliwsi od tych, którzy doceniają uważność i radość zwykłych chwil. Jeśli przemycam tu jakieś mądrości życiowe, to wynikają one wyłącznie z moich własnych doświadczeń, z mojego życia, nie są to puste ogólniki, ani przekazy jakiegoś guru, czy psychologa. To moje własne przemyślenia o życiu, związkach, to jestem JA! Wiekszość z tych "mądrości" napisałam już dawno temu, kiedy Instagram jeszcze nie istniał, lub służył wyłącznie do dzielenia się fotkami ze znajomymi, ja to wszystko pisałam "przy okazji" moich wspomnień, niektórych, pisanych na gorąco, na świeżo, zaraz po tym, jak wydarzenia miały miejsce w rzeczywistości. Czytając te wpisy po dziesięciu latach, odkryłam, że niektóre z moich zapisanych myśli i uczuć są ponadczasowe i mogą posłużyć jako rada, wskazówka, przestroga, dać impuls do zmiany swojego życia... Nie bójcie się kochać, nie bójcie się być blisko innych, ale też nie bierzcie wszystkiego tak bardzo do siebie! Dlaczego zakładacie, że uczucia mają boleć? Jeśli w to wierzycie, to tak właśnie będzie. Przyciągasz to, czym jesteś! Mam nadzieję, że nikt nie obrazi się o ten wpis, a to, że kogoś nie rozumiem, nie znaczy, że nie będę próbowała zrozumieć. Ja nigdy się nie poddaję, i zawsze mam w sobie nadzieję. W tym miejscu zamieszczę cytat, który najlepiej obrazuje ten wpis:

"Lubimy myślących tak samo. Ale to właśnie myślący inaczej mogą poszerzać nasze horyzonty."

- Marta Bitner 

"Nie ten jest szczęśliwszy, kto więcej posiada, lecz ten, kto mniej do szczęścia potrzebuje."

Usłyszałam ten cytat wiele lat temu, w pewnej hiszpańskiej reklamie i za każdym razem, kiedy to czytam, myślę o mojej byłej już "przyjaciółce". Ona zalicza się do tych pierwszych, ja do tych drugich. Ona zawsze była o wszystko zazdrosna, nawet o moją ciążę i nie tylko o moją, bo akurat tak się złożyło, że jeszcze dwie inne Polki zaszły w ciążę w krótkim odstępie czasu. Mówiła coś w tym rodzaju, że ja tak szybko będę mieć dziecko, a ona, tyle lat po ślubie, i jeszcze nie ma. Ależ to był jej wybór! Początkowo nie miała warunków na dziecko, a później chciała się dorobić z mężem, pracując za granicą, pobudować się w Polsce, niestety nic jej z tych planów nie wyszło i to z powodu właśnie zazdrości. Zazdrościła koleżankom w Hiszpanii ładniejszych mieszkań (wynajmowanych!), jakby to były ich własne i zamiast odkładać kasę, jak pierwotnie planowała, szukała lepszego, jej zdaniem, mieszkania, jakby to miało dla kogokolwiek, prócz niej, jakieś znaczenie! W związku z tym wynajęła dość drogie, ale bardzo zimne mieszkanie, z nie wyremontowanym piętrem i wysoko zabudowanym tarasem. Obiecanki cacanki, bo właściciele nie wykończyli tego piętra, jak pierwotnie obiecali, a ogrzewanie zimą wyniosło ich pewnie fortunę! Zamiast oszczędzić miała jeszcze większe wydatki, do tego koniecznie chciała mieć już dziecko i kiedy w końcu zaszła w ciążę, prawie od razu rzuciła pracę. Podobno posyłali ją na działy, gdzie nie powinna pracować, będąc w ciąży, ale to były chyba tylko wymówki, bo ja pracowałam w tej samej firmie do siódmego miesiąca, aż lekarz stwierdził, że już nie powinnam i nikt mnie nigdzie nie posyłał.

Dużo by wymieniać... Już od podstawówki była zazdrosna o inne moje koleżanki, ale ona sama kleiła się do klasowej śmietanki i umawiała się na siedzenie z kimś innym w ławce. Ja wtedy usiadłam z mało popularną w naszej klasie, ale bardzo pozytywną i wesołą dziewczyną i fajnie nam się razem "siedziało", aż w kolejnej klasie ona, "przyjaciółka" zauważywszy zapewne, że bardziej zaprzyjaźniłam się z tą koleżanką, uprosiła mnie, bym ponownie razem z nią siedziała w ławce.

Dziwnym zbiegiem okoliczności próbowała "chodzić" z chłopakiem, w którym ja byłam wcześniej bardzo zakochana, nawet dostała od niego jego zdjęcie legitymacyjne, czego mnie nie udało sie osiągnąć, czy chciała, bym poczuła zazdrość? Mnie jednak on już wtedy nie interesował. Później spodobał jej się nasz klasowy kolega, z którym ja miałam bardzo dobry kontakt i którego uczyłam muzyki i matematyki, w związku z tym często przebywał u mnie w domu i razem spędzaliśmy czas.

Kolejne przykłady mnożą się same. Pewnego dnia, wychodząc do jakiejś znajomej "na kawę" zarzuciła mi, jakby to było coś złego, że ja nie spotykam się z żadnymi koleżankami, fakt, w tamtym czasie wolałam towarzystwo Latynosa, bo byłam w nim szaleńczo zakochana i to z nim chciałam spędzać wolny czas, odpowiedziałam jej więc, zgodnie z prawdą i z moimi uczuciami, że ja nie potrzebuję żadnych koleżanek, a ona obraziła się na mnie i na drugi dzień już się do mnie nie odzywała. Wcześniej, w Polsce, między innymi przez zazdrość o moją późniejszą, prawdziwą przyjaciółkę nie odzywała się do mnie przez dwa lata! A było to tak.

Pewnego razu, będąc u mnie skrytykowała wygląd mojej nowej, jak dotąd, koleżanki (późniejszej przyjaciółki) i fakt, że ona nie interesowała się chłopakami, a że mnie to uraziło (i nie tylko to, bo tych rzeczy się już trochę nazbierało) za radą mamy napisałam do niej list, w którym wymieniłam, co mnie bolało w naszej relacji. No i co najważniejsze, będąc moją "najlepszą przyjaciółką" nie przyszła na moją 18-stkę (to było jeszcze przed napisaniem tego listu), chociaż ja na jej urodzinach byłam i nawet nie miałam jej za złe, że bawiła się głównie ze znajomymi ze swojej szkoły średniej, których ja nie znałam, a ja musiałam zadowolić się towarzystwem jej młodszej siostry i sąsiadki - dobrze, że tak szybko nawiązuję kontakty z innymi. Moje urodziny przypadały w poniedziałek, więc ustaliłam z mamą, że w niedzielę przed wyprawimy kolację dla rodziny, a w kolejną sobotę - imprezę dla moich koleżanek. Ona, mogła wybrać, kiedy chciała przyjść. Na kolacji dla rodziny nie była, co uznałam za oczywiste, kto by chciał siedzieć z ciotkami i kuzynostwem, ale że nie przyszła w kolejną sobotę i to bez wyraźnego powodu i usprawiedliwienia, to było dla mnie zbyt dużo. O tym między innymi napisałam jej we wspomnianym liście, po którym kompletnie zerwała ze mną wszelkie kontakty. Ja jednak uważam, że tak właśnie musiało się stać, że nie było jej w najważniejszym dla mnie momencie życia, gdy zakochałam się w przyjacielu, w NIM, bo może ona by to wszystko popsuła swoją zazdrością, a już na pewno by mnie nie zrozumiała i miałaby mnie za wariatkę, że to Jego wybrałam, wiem to. Nic nie dzieje się bez przyczyny, NIC! Jej zazdrość i zawiść w końcu odbiły się na niej samej. Po pewnej wymianie zdań na Fejsie, kiedy po dwunastu latach odzyskałam Jego obecność w moim życiu, a później miłość, znów przestała się odzywać, ale wtedy było mi to na rękę, bo taka "przyjaźń" była dla mnie niezmiernie męcząca. Później w jakiś sposób wyśledziła mojego bloga, którego zaczęłam pisać własnie po tych radosnych dla mnie wydarzeniach, ale mało jej było tylko go czytać, nie, ona zaczęła pisać do mnie najpierw anonimowe komentarze pod postami, a później anonimowe maile. Jakiś czas zajęło mi dojście do tego, kim jest ta wredna osoba, ale zdadził ją adres IP i słowa, które do mnie pisała. To były te same słowa, które już dawniej od niej słyszałam. Życzyła mi w mailach: "zostaniesz sama", ale karma wraca i po kilku latach to właśnie ona została sama... Nie ma już kochającego męża, który kiedyś ją uwielbiał, traktował jak królową, zarabiał na nią, kiedy przestała pracować, dla niej wynajął inne mieszkanie, zgodził się na zmianę planów i dziecko. Moim zdaniem (chociaż nie wiem, jak było naprawdę) to ona zepsuła ten związek wieczną zazdrością o wszystko i niezadowoleniem, ona nie potrafiła docenić tego, co miała, wciąż chciała więcej i więcej, ale sama nic z siebie nie dawała, była zgorzkniała i marudna. Według niej każdy miał coś lepszego niż ona, ładniejsze mieszkanie, lepszy samochód, ciekawsze życie... Podobno jej mąż zdradził ją z jakąś Hiszpanką i ona wystąpiła o rozwód, ale DLACZEGO zdradził? Dlaczego szukał kogoś innego? Moim zdaniem, on po prostu miał jej dość.

Ostatni raz, gdy widziałam się z nimi obydwoma, mąż chciał, by zrobiła prawo jazdy, ale ona się opierała, nie chciała, może się bała? A on chciał po prostu, by była bardziej samodzielna, znalazła może lepszą pracę, bo do tej pory tylko on zarabiał na ich rodzinę, a tam, gdzie mieszkaliśmy sam wynajem mieszkania pochłaniał co najmniej pół wypłaty! Teraz został jej tylko syn, którego ona traktuje chyba jak jedynego przyjaciela, jest z nim na większości zdjęć na Fejsie, chociaż to już nastolatek, moja córka by takich zdjęć w tym wieku na pewno mieć nie chciała i żeby jeszcze publikować je na Fejsie? Tam siedzą tylko boomerzy! :p

Ale życie toczy się dalej, a czas mija nieuchronnie i syn też kiedyś odejdzie, by zacząć swoje dorosłe życie. Taka jest kolej rzeczy...

Po co to napisałam? Dla przestrogi, by nie być zazdrosnym, zawistnym, zbyt zachłannym, aby umieć doceniać to, co się posiada, być wdzięcznym losowi, szczególnie za osoby, które nas kochają i odwzajemniać to samo, dawać coś z siebie, nie tylko brać. 

“Pojąć nie mogę, dlaczego dokładniej pamięta się rozpacz, nieporozumienia, klęski, niż te spokojne, wspólne szczęścia.”

— Krystyna Siesicka- ‘ Zapytał Czas’ 

EDIT 05.10.2025

Po latach zauważyłam, że jest zupełnie na odwrót. Czytając moje dawne wpisy, nie pamiętałam już, że aż tak źle czułam się w związku z Latynosem, nie pamiętałam wielu sytuacji, w których czułam się nieszczęśliwa, smutna, jak gdyby nigdy nie miały miejsca. To samo dotyczy końcówki mojego związku z "Dż", kiedy mnie lekceważył, okłamywał, wybierał kumpli i dragi. Nie pamiętam tego, jak wtedy się czułam, chociaż wiem, że cierpiałam. Mówią, że należy wybaczać - ja mu wybaczyłam, sama nie wiedząc kiedy, to przyszło naturalnie, w swoim czasie. Być może wybaczenie komuś blokuje nieprzyjemne wspomnienia o tej osobie? Teraz cieszę się, że ma fajną partnerkę i założył rodzinę. Wiem, że nie dane nam było być razem i prawdopodobnie przeznaczenie uznało, że czas zakończyć ten związek w bardziej radykalny sposób, bo bez impulsu z zewnątrz trudno jest podjąć niektóre decyzje, choćby były najrozsądniejsze. Nie pamiętałam też, jak fałszywe koleżanki z Hiszpanii obgadywały mojego Ukochanego i roznosiły nieprawdziwe plotki po całym miasteczku. Takie coś trudniej wybaczyć, więc zerwałam z nimi wszelkie kontakty, puściłam to w eter, zaakceptowałam i zapomniałam. Uwierzcie mi: czas naprawdę leczy rany. Jedynym dowodem na tamte uczucia i wydarzenia jest pamiętnik, ten blog, i chociaż niektóre z nich wykasowałam i nie są już dostępne publicznie, zostały na mojej kopii zapasowej, a porządkując bloga, chcąc nie chcąc, musiałam to przeczytać. Bardzo się zdziwiłam czytając te teksty, bo ja tych wydarzeń, uczuć, słów w ogóle nie pamiętałam. Czy dobrze, że je sobie przypomniałam? Sama nie wiem, ale wiem, że po latach to mnie już nie dotyka. Dobrze jest wiedzieć, że coś było i umieć podejść do tego na zimno, na spokojnie. Zapisywanie niemiłych, smutnych, rozczarowujących wspomnień może być również rodzajem terapii, w myśl zasady: zapisz i zapomnij. Po czasie to już nie będzie bolało, gryzło, ani wracało. Uwierzcie mi!