#affettim

ne olacak, geri mi gelecek bir pişmanlıkla yaşanan günler? geriye mi dönecek akrep ve yelkovan? takvimler yarına değil düne mi çevrilecek? insan gafildir, avlanır.

ne olacak, yana yana kül olan bedenler bir damla suyla ete kemiğe mi bürünecek? kanayan yara kapanınca izi mi kaybolacak? kırılan kemik kaynayınca daha mı sağlam olacak? her kurşunun izi kalır, insan kör olmaya görsün.

şimdi düşünüyorum da uzun ömür ne büyük bir külfet. insana musallat olmuş bir karabasan gibi, ne kaçmak kaçabilir insan ne barışmak barışabilir.

insan insanın karşısına çırıl çıplak çıkmaktan utanır da, ruh ruhun karşısına çırılçıplak çıkmaktan utanmaz mı? yalanlarımız var, olduğuna inandığımız yanlarımız ve varlığına inandırdığımız sihirbazlıklarımız.

nedesizce ruhumun bedenime ağır geldiği anlar var. bilinçaltımı kurcalamıyorum, kaburgalarımın arasında ki pişmanlıkları açıp önüme sermiyorum. gafildim, aldandım. zalimdim, avlandım.

arınmaya çalışıyorum kendimden. saçlarımı kesiyorum, yazdıklarımı siliyorum, ellerimdeki düğümleri çözüyorum. kendi kendimden, kendi kendimi arındırıyorum. yağmurda yıkanıp alacakaranlıkta kirleniyorum. tüm kırgınlıklar ve dargınlıklar fukara semti gibi yerleşmiş göğsüme. ne kovmak kovabiliyorum ne affetmek affedebiliyorum.