#_air

Bir gün akşam olur, biz de gideriz,

Kalır dudaklarda şarkımız bizim...

İnsanoğlu biraz da farazi yaşıyor aşk denen şeyi. Hayalleri gerçeklerle karıştırmak en büyük marifetleri. Karşısındakini yüce görmek gibi bir huyları da var. Etten ve kemikten ibaret olduğumuzu anladıkları anda düşünceleri değişiyor. Bu benim hayatımda da geçerli oldu. Ulaşamadıkları zaman vazgeçilmez ve ilgi çekici oldum. İç dünyamı açtığım zaman ise bayağı ve aşağı olmaktan kurtulamadım. Ki eğer egoya vursaydım her şeyi beni kendinle eşit ya da aşağı görenlerden üstündüm, anlamaya akılları yetmedi maalesef. Çünkü şaşmadım. Beni yücelten ön yargıları yine beni aşağıya çekmişti. Başka ne bekleyebilirdim ki? Ama ben değişmeyi reddettim. Sadece önlemimi arttırdım. Kendimi açtım ama bir yere kadar. Herkes benim hakkımda bilmesini istediğim kadarını bildi. Kim ne kadar açıksa o kadar açık oldum. Çıkarcı bir düşünce gibi gözükebilir ama herkes kendi ön yargı ve çıkarlarıyla gelirken böyle düşünmeniz saçma değil mi? Evet, size dedim. Okurken bile aklınızda oluşan ön yargı ve fikirlerinizden bahsediyorum. Kusura bakmayın, iç dünyam size göre şekillenemiyor. Ben istediğiniz kişi değilim, istediğim kişiyim... Sizi olduğunuz gibi kabul ettim. Peki siz hazır mısınız buna? Şu an düşüncelerinizde bir duraksama ve kafa karışıklığı hissediyorsanız biraz olsun anlıyorsunuz beni demektir...

Güven duvarlarının bir anda yıkıldığını hissetmek ve kimsesiz kalmak.

Ne demek bilir misin ?

Seni sen yapan duygularının darmaduman olmasını en ön sıradan izlemek.

Ne demek bilir misin?

Güçlü görünmek

Sırf umurumda bile değilmişsin gibi davranmak için gülmek ne demek bilir misin?

İçinde açtığın yaraların üstüne tuz basıp canını acıttın mı sen hiç?

Göz yaşlarını panzehir niyetine kullandın mı?

İyileşmeye çalışırken kendini daha çok kanattınmı?

İçinde kopan fırtınaları saklamak için uğraştın mı?

Sonunda yorulupta pes ettin mi sen hiç?

Sessiz sessiz kendini dinledin mi söyle bana.

Aynalarla konuştun mu delirmişcesine.

Sevilmek diye çıldırdın mı sen hiç?

Azıcık değer için binlerce şey yapıp sonunda hüsrana uğradın mı?

Bir ışıktı yanardı gecelerde;

Akşam, çiçekler uykuya yattı,

Sardı karşı kıyıları karanlık-

Beni bana gösterecek lambamdı, almışlar...!