ne güzel bir ruhun var öyle... mahvolmus bir seylerin tam ortasinda açan çiçek misali.

Bu dünyada bir alametimiz var mı? Yakamızda taşıdığımız bir gül, ruhumuzda bir yara, yüzümüzde bir iz?

6 yıl önce takiplesmisiz en eski takipçin olabilirim 🌼🌼

"Bakışmak, hiçbir kelime kullanmadan bakışlarımızla karşımızdakine kendimizi anlatma yoluydu elbette. Ama anlatılan şey de, anlaşılan şey de, aslında hoşumuza giden derin bir muğlaklık taşıyordu."

"Artık kendisini savunmaya üşenen yenik düşmüş gücü kırılmış birinin bitkinliğiyle söz söylemeye gerek görmüyordu. Hem buna ne lüzum vardı? O ne yapsa, ne söylenilse dinlenilmeyecekti."

"Boğazı dantel gibi süsleyen Kız Kulesi, her şeye tepeden bakan kibirli Galata'ya aşık oluyordu."

"Hayatımdan çıkıp gitti ama aklımdan çıkmış değildi; onu özledim."

"Sustu. Yüzünde, benim can yakıcı bir sızım var, şimdi biraz dinsin diye bekliyorum, birazdan yaramı göstereceğim bakışı vardı."

Hakiki ve saf acının mesken tuttuğu yüzü hiçbir maskeyle gizlemek mümkün olmuyordu.

at vuruldu; içim paramparça rüveyda/ gölgelerin ardına sakladım kusurumu/ sen orda kayıtsızca gülümsüyor gibisin/ ben burda damla damla eriyip akıyorum/ yine de, çiğnetemem kimseye gururumu/ istenmediğim yeri sessizce terkederim/ hatıra kalsın diye bırakır da ruhumu/ mahzun bir derviş gibi boyun büker, giderim