#240326

'kendinin farkına varmak nasıl bir şey biliyor musun. artık değiştirmek için çabalamadığın, öylece durup izleyerek her şeyi atlattığın ve acını içine salıp gülümsediğin zamanlar, kendinin farkında olduğun zamanlardır. ben sofradan yemeğimi dahi yemeden kalkıp namaza koştuysam, boğazımın düğmüne engel olamayıp yaşlarımı akıtmaktan kaçtıysam, sığındıysam beni anlayan sahibime ve döndüğümde gülümsediysem hiçbir şey olmamışcasına; kendimin farkında oluşumdandır. çocuktur, unutur denilen, hiç bir yaralayıcı anı unutmadan devam ettiysem, kendimin farkında oluşumdandır. içimde eksik olan o lanet sevgi yüzünden, herkes tarafından sevilmek için çabalayan içimdeki kız çocuğunu öldürmek yerine yeşertme çabalarım, kendimin farkında oluşumdandır. başı okşanmadan, bir sürü baş okşayan içimde gizlediğim kız çocuğumun nasıl avutulacağını bilmediğimden, ondan özürler dileyip geceleri o ağlayan çocuğu susturamadığımın farkında oluşumdandır. kelimelerimin ağırlığının altında ezilen ruhumun farkında oluşumdandır her şeyim. mutluyum ben, bakma sözlerime, yedi yirmi dört gülümserim. gülüşüm dahi kendimin farkında oluşumdandır. burası benim sığınağım, bir kere, sadece bir kere sığınağım elimden alınıyor korkusuyla sustum. o susuşum farkında oluşumdandır. kendimin. ben bensizliğimi. ben kimsesizliğimi. ben ruhsuzluğumu. her şeyimi fark ederek. ben, benliğimden olarak. her şeyin farkında olup, çocuk kalışımdan. kendinin farkında olmak nedir bilir misin. artık hayatın sana sunacağı hiçbir şeyin kalmadığını ve senin de sunulacak hiçbir şey ile tatmin olmayacağını bildiğin andır. ben kendimin farkındayım. bir senin farkına varamadım bilinmezim. âh’sın içimde. en derinimde. sahibimin bana kattığı en güzel duâ, umut, hayal, gözyaşısın. umursamazlığımın içinde, umursadığımsın. kendimin farkında, senin çok uzağındayım.