#2107

'çok acı birikti içimde Allah’ım. bana inşirah ikram eyle, yalvarırım.

'zor oldu ama dışarı çıktım. biraz yürüdüm. en sevdiğim çiçeklere rastladım, ilk kez. buralarda göreceğimi beklememiştim. neyse. sonra yeşil başlı ördek selamladı beni. tek ayak üzerinde öylece nehri izliyordu. yoluma devam ettim. yolda başka ördek selamladı, nehirde süzülerek yüzüyor kendi yolunda ilerliyordu. gülümsedim. çok güzel görünüyordu. biliyormu acaba güzelliğini. neyse. devam ettim. insanlara, içimin burukluğuna rağmen, gülümseyip selam verdim. sonra yüzümde samimi gülümsemeye sebep olan bir aile gördüm. civcivler ve ailesi. çok tatlılardı, durup izledim. devam ettim yine. ilerledim. ilerledim. sonunda otobanın kenarına oturdum. geçen araçları izlerken düşündüm. düşünüyorum. herkesin hayatı kendine. herkes kendi savaşında. kendi kutlamasında. elle tutulur, belki de tutulmaz dertlere sahip. ama herkes, kendi çabasıyla hayatına yön verme peşinde. işten gelen, işe giden. eve, yalnızlığına dönen. eve, yuvasına dönen. kimsesizliğe bürünen. herkes, bir yerlere gitme, ulaşma peşinde. birini kaybediyor. birini kazanıyor. istisnasız herkes. ve bunca insan arasında ben öylece duruyorum. amacımı kaybetmiş gibi, öylece duruyorum. ne bi adım ilerliyorum, ne de geri dönebiliyorum. öylece. hiç gibi duruyorum. su akıyor, damlalar hep aynı yöne ilerliyor. peki ya ben. benim aklım ayrı. ruhum ayrı. bedenim ayrı. neden birleşmiyor. sorgulamalarım neden bitmiyor. bi ben mi böyle yaratıldım. böyle uçsuz bi arzu ile. ben neden yolumu bulamıyorum rabbim. ben neden her seni bulduğumu sandığımda, daha dibe düşüyorum. ararken yok oluyorum sanki. buldukça kaybediyorum. yanlış mı arayışım. başkasının mutluluğuna samimi mutlu olabiliyorken, kendi mutluluğumu neden hissedemiyorum. aklımda bu sorular ile, dönüş yolumu nasıl bulacağım bilmiyorum. evim neresi, bilmiyorum.

'içimde kocaman çığlık; ben bunu hak etmemiştim.

'benim kendime tahammülüm kalmamışken, nasıl devam edebilirim bilmiyorum.

'kendinin farkına varmak nasıl bir şey biliyor musun. artık değiştirmek için çabalamadığın, öylece durup izleyerek her şeyi atlattığın ve acını içine salıp gülümsediğin zamanlar, kendinin farkında olduğun zamanlardır. ben sofradan yemeğimi dahi yemeden kalkıp namaza koştuysam, boğazımın düğmüne engel olamayıp yaşlarımı akıtmaktan kaçtıysam, sığındıysam beni anlayan sahibime ve döndüğümde gülümsediysem hiçbir şey olmamışcasına; kendimin farkında oluşumdandır. çocuktur, unutur denilen, hiç bir yaralayıcı anı unutmadan devam ettiysem, kendimin farkında oluşumdandır. içimde eksik olan o lanet sevgi yüzünden, herkes tarafından sevilmek için çabalayan içimdeki kız çocuğunu öldürmek yerine yeşertme çabalarım, kendimin farkında oluşumdandır. başı okşanmadan, bir sürü baş okşayan içimde gizlediğim kız çocuğumun nasıl avutulacağını bilmediğimden, ondan özürler dileyip geceleri o ağlayan çocuğu susturamadığımın farkında oluşumdandır. kelimelerimin ağırlığının altında ezilen ruhumun farkında oluşumdandır her şeyim. mutluyum ben, bakma sözlerime, yedi yirmi dört gülümserim. gülüşüm dahi kendimin farkında oluşumdandır. burası benim sığınağım, bir kere, sadece bir kere sığınağım elimden alınıyor korkusuyla sustum. o susuşum farkında oluşumdandır. kendimin. ben bensizliğimi. ben kimsesizliğimi. ben ruhsuzluğumu. her şeyimi fark ederek. ben, benliğimden olarak. her şeyin farkında olup, çocuk kalışımdan. kendinin farkında olmak nedir bilir misin. artık hayatın sana sunacağı hiçbir şeyin kalmadığını ve senin de sunulacak hiçbir şey ile tatmin olmayacağını bildiğin andır. ben kendimin farkındayım. bir senin farkına varamadım bilinmezim. âh’sın içimde. en derinimde. sahibimin bana kattığı en güzel duâ, umut, hayal, gözyaşısın. umursamazlığımın içinde, umursadığımsın. kendimin farkında, senin çok uzağındayım.

güvensizlik gerçekten çok kötü bir şey.. gram güvenim yok insanlara, bu çok ürkütüyor beni. hep bi şüphe kafamda, hep bi düşünce; ‘şöyle, böyle’ olma ihtimali.. Allah’ım bu şüpheyi içimden atacak birini nasip et hayatıma. arkadaşlarıma, aileme dahi güvensiz oluşum beni bile kırarken, onları nasıl kırmasın ki..