Ik kijk tv en de reclame komt op. Het is zo bizar, maar het doet me je missen.
Want dat deden we altijd. Samen koken, eten en avonden doormaken op de bank om domme tv programma’s te kijken.
Kletsen over onzin, en we hadden zoveel onderonsjes. gek genoeg ook vaak gekoppeld aan die stomme reclames. “Bose? Had ie van bose gehoord, dan had ie voor bose gekozen.”
En “wij van sony ericsson”
Het is zo onzinnig, maar als ik nu dus nieuwe reclames opzie, dan mis ik het idee dat we nog meer onderonsjes hadden kunnen hebben. Dat we de oude onderonsjes hadden kunnen doorzetten.
Maar dat is ons afgenomen. Want jij bent niet meer hier. En dat doet pijn. Die pijn is door de tijd misschien telkens iets minder aanwezig, maar kleine dingen- of domme dingen, zoals in dit geval reclames kunnen ervoor zorgen dat ik je mis. Dat ik dit typ met tranen in m’n ogen.
Omdat ik nu niemand meer heb om deze specifieke grapjes mee te delen. Die precies dezelfde domme humor heeft. En herkenning vindt in onze knipoog naar reclames.
Ik zag laatst in een etalage een koptelefoon van bose. En nu zeg ik het tegen mezelf. Om toch de traditie een beetje gaande te houden. Misschien zelfs een beetje om de gedachte aan jou in leven te houden. het houd maar niet op, ik mis je. Nog steeds. Altijd.
