Stay

Γι’αυτο σου λέω , γαμησε το και σήμερα πες μου κάτι όμορφο για να γελάσουμε ..

Πόσο πολύ φοβάμαι μην ξεχάσω μια μέρα τον τρόπο που υπήρξαμε.

Πόσο φοβάμαι μην ξεχάσω τον τρόπο που μπλεκόντουσαν τα δάχτυλα σου στα μαλλιά μου ή το πόσο ταίριαζαν τα χείλη μου με τα δικά σου.

Πόσο φοβάμαι μην ξεχάσω τη ζεστασιά που ένιωθα στην αγκαλιά σου και τον τρόπο που έσκαγαν τα συναισθήματα μέσα μου σαν πυροτεχνήματα κάθε φορά που με κοίταζες πολλή ώρα στα μάτια.

Τον θυμό που με πλημμύριζε όταν τσακωνόμασταν και την εσωτερική διαμάχη που είχα για το αν ήθελα περισσότερο να σε παρατήσω ή να σε φιλήσω μέχρι να μη μπορώ να αναπνεύσω άλλο.

Πόσο φοβάμαι μην ξεχάσω το πόσο με ρήμαξες με την απουσία σου.

Και το πόσο με γέμιζες όταν ήσουν κοντά μου.

Πόσο μου έλειπες όταν ήσουν μακριά και πόσο πόναγε το σώμα μου από την επιθυμία μου να σε αγγίξω.

Πόσο φοβάμαι μην ξεχάσω μια μέρα το πόσο πολύ σε αγάπησα.

Το φιλί και το ποίημα το 'ζησες;

Τίποτα ο θάνατος ,λοιπόν , δεν έχει να σου πάρει.

«Αν μ' αγαπούσες, θα το ήξερα. Θα είχε άλλο χρώμα η Κυριακή. Θα έπαιζε μουσική σ' εκείνο το παλιό τρανζιστοράκι της μνήμης. Ναι, ξαφνικά θα λειτουργούσε και αυτό· ξαφνικά θα λειτουργούσαν όλα για εμάς. Αν μ' αγαπούσες, δεν θα σ' το ζητούσα.Θα το ψιθύριζε ο κόσμος τριγύρω: τα φύλλα, η θάλασσα, τα γουργουρητά απ' τις γάτες. Μέχρι και τα παράσιτα της τηλεόρασης θα έβγαζαν νόημα. Αν μ' αγαπούσες, θα έβλεπα τον κόσμο όμορφο μαζί σου· και ας είχε για τους υπόλοιπους χαλάσει. Αν μ' αγαπούσες, δεν θα σου έγραφα. Δεν θα χρειαζομουν τις λέξεις για να υπάρξεις. Θα υπήρχες δίπλα μου».