- δεν μου κρατάει μια ζωη.

Έμαθα να ζω μόνη μου χωρίς εσένα ,

Έμαθα να γελάω χωρίς εσένα

Έμαθα να πηγαίνω βόλτες χωρίς εσένα

Έμαθα να καπνίζω χωρίς εσένα

Έμαθα να λέω αστεία χωρίς εσένα

Έμαθα να τραγουδάω χωρίς εσένα .

Αλλά δεν θα μάθω ποτέ ,πως να Μην στεναχωριέμαι που ζω χωρίς εσένα .

Που δεν είσαι εδώ για έμενα ,

Που δεν γελάμε μαζι

Δεν πηγαίνουμε βόλτες μαζί

Δεν καπνίζουμε μαζί

Δεν λέμε αστεία μαζί

Δεν τραγουδάμε μαζί .

Και ίσως αυτό πονά.

Αλλά περισσότερο δεν ξέρεις πόσο πολύ νοιάζομαι ακόμα για εσένα.

δύσκολα ξεμπλεκεται ο κόμπος.

Έχω ακούσει πολλές ιστορίες για κόμπους.

Κόμπους δύσκολους.

Κόμπους ερωτικούς,

μα και φιλικούς.

Έχω ακούσει πως κάποιοι από αυτούς λύθηκαν αμοιβαία.

Τους έλυσαν οι διαφορετικές κατευθύνσεις, τα χρόνια και οι δυσκολίες.

Μα έχω ακούσει και για κόμπους που κάποιος εκαταφερε να κόψει στα δύο, μόνος του με κοφτερό μαχαίρι.

Λενε αυτοί οι κόμποι είναι και αυτοί που αφήνουν το πιο πικρό τσούξιμο.

Ένα τσούξιμο βαθύ πόνου που δεν κρατάει για λίγο αλλά αντίθετα χαράζει το δικό του σημάδι πάνω σου.

Μέσα σου.

Ένα σημάδι που θα θυμάσαι κάθε φορά που ψάχνεις την αλήθεια,

κάθε φορά που αναπολείς τις αναμνήσεις

και κοιτάς στο παρελθόν νοσταλγοντας το ή όχι

ή κάθε φορα που αλλάζεις μονοπάτι και σκέφτεσαι το που ήσουν τότε, το τώρα και πως έφτασες ως εδώ.

Ένα σημάδι που θα σου θυμίζει εκείνον τον κόμπο που κάποτε ενωνε δύο καρδιές.

Δύο καρδιές που πλέον είναι μακριά η μία από την άλλη,

ακολουθώντας διαφορετικά μονοπάτια.

Και τώρα δεν μιλούν πια.

Η κάθε μία ζει με τις αναμνήσεις και προχωράει αλλού.

Και όλα αυτά επειδή η μία από τις δύο έκοψε το σκοινί χωρίς να σκεφτεί τις συνεπείες. Χωρίς να σκεφτεί την άλλη.

Και έτσι δεν έμεινε τίποτα από αυτόν τον κόμπο.

Μονό κομμένες κλοστες και γλυκές αναμνήσεις που πονούν ακόμη αφάνταστα.

Και λένε όταν δένεσαι με μια καρδιά,

δύσκολα λυνεσαι από αυτήν και αυτό είναι βάσανο.

«[..] του άρεσε το πρόσωπό της. Και εκείνο το βλέμμα της που κοίταζε κατάματα το σκοτάδι.