🧡STAR KİLLER🧡

Hayata dair hep üzgün, kırgın ve kızgın olduk. Belki de hep kırılgan tarafımız hep pozitif oldu. Neden mi kırgın? Çünkü hayat kalbi ortadan çizdiği için. Neden mi kızgın? Çünkü kalbin bir tarafı üzenlere, seni hiçe sayanlara, senin varlığından bile haberdar olmadıkları için. Neden mi üzgün? Çünkü kalbin diğer tarafı da kızamadıgın şeylere haddinden fazla üzüldüğü için. Şimdi şöyle dönüp bir bak bakalım. Bunları yaşayanlar, bunların başına geleceklerini biliyorlar. Peki hayata kötü demelerinde ki saçmalıkda nerden çıktı. Neden hayat kötü mü? Diye sorucaz şimdi. Evet kötü. Ne mutlu size ki kocaman, mutlu ve yüreği güzel ne kadar insan varsa onları da hayatınıza sokup igrençleştiniz. Şimdi ben tek bişey diycem. Insanların kötü ve acımasız olduğu bir dünya da senin kalkıpta Hayat neden acımasız ve kötü? demen ne aciz bir düşünce. Benimde bu soruna cevabım da. Sorulan soruya siz sebep oldunuz. Çünkü hayatı acımasız da kötü de siz yaptınız. Senin "Hayata" bunları demen NE Haddine? diye sorarlar Adama tabi Adamsan...

Hiç birşey yolunda gitmezken,sen nasıl gittin?!...🥀

Hayat bu kadar basit bir şeydi işte. Yaptıklarımız, yapmak istediklerimiz, özlediklerimiz, pişman olduklarımız, onardıklarımız, onaramadıklarımız... Hepsi basit, minicik şeylerdi ama ulaşamadıkça, çözemedikçe, yenemedikçe bize kocaman geliyordu. Kitlelerin sevgisi, para,ün, güç... Hiçbiri, hiçbiri bedel olamıyordu, özlemini çektiğimiz o şey her ne idiyse... Sevildiğini bilmek, bir vicdan rahatlığı, bir tabak pilav, bir sağlıklı nefes... Hayat bu işte; basit, küçük bir hadise... - Can Dündar

En umutsuz oldugun yerdesin. kafanı bir yerlere dayamış bir şeyleri dinliyorsun. kendinden başka her şeyi dinliyorsun. herkesi de dinledin. tekrar şaşırdın, tekrar agladın, tekrar yenildin. gecer dediler gecmedi. gecer dedin, biliyorum dedin. yine de gecmedi. yemedin, yedin, sigara ictin, cok sigara ictin ama unutamadın. yalnız kaldın, kalabalıkla taştın, cok konuştun, cok sustun. cok gezdin, cok uyudun, hic uyumadın, sadece pencereden baktın. oyalandın, umutlandın, birazcık bayatladı numaraların. az okudun, sonra cok okudun. cok yazdın, cok fazla yazdın. hem ona, hem kendine, hem insanlara yazdın. insanlara anlattın, insanları dinlettin, onları susturdun. sonra dinlemediler, onlara kızdın. agladın, yalnız kaldın, dövündün. bagırdın, kavga ettin, durmadın, yılmadın. en yakınını, en uzagını, en tehlikeli oldugunu, en tehlikeli buldugunu sectin. umutlandın, umutsuzluga kapıldın. “beni yalnız bırakır mısınız?” da dedin, “müsaitsen arayabilir miyim?” de. gecti sandın gecmedi. aglamadıgını sandın ama gözlerin doldu. özlemedigini sandın ama icinde acıyan bir şeyler vardı. anlamlandıramadın, anlamlandırdın ama konduramadın, kondurdun ama yakıştıramadın kendine. unuttum dedin unutamadın. unuttum dedin, yalanladın. unuttum deyince hatırladın. hatırladıkca kanattın kendini. anılara sıgındın, milyonlarca kez hatırladın, sonsuz kere agladın. anıları sevdin, anıları kokladın, onları öptün. kokuları unuttun, sesleri unuttun, fotograflardan yoruldun. cok dinledin, dinlediklerine agladın, agladıklarına kızdın. kızınca bagırdın, bagırırken sesini begenmediginden midir nedir, konuşmak istemedin sonra. baktın, umutlandın, dayanamadın ama eve gidince yine agladın. ögrendin, gördün, gecirdin, kacırdın, kacındın, tekrardan yapmadın. tekrardan kanmadın. tekrardan kanamadın, hala dirisin. dinlemedin, okumadın, izlemedin. fotografları sevmedin, anıları unuttun. anıları unutunca korktun. hatırlayamadıgın şeyleri özledin. kokuları, sesleri, mimikleri, jestleri, ellerini unuttun. kirpiklerini ve göz kapaklarını akıttın önce. sacları silindi. sözleri gitti. elleri yok. soyutladın, soyutlandın, soyutlattın kendini. gecti mi? gecmedi. gecer dediler, onlarınki gecmiş, hepsi gecer. tarihleri unuttun, saatlerden bihabersin, şarkıların yok oldu. omuzlar yok. hava sisliydi, o yoktu. varmış gibi yaptı. sonra şarkılar geri geldi, sözleri hic yoktu. müzige küstün, edebiyata küstün. cok ayıp ettin. birisi gelsin de sana sevdirsin diye bekliyorsun. cok beklersin

Yeni yollar denemeli insan, yüregini ferahlatacak. Yeni insanlarla tanışmalı,hayatına anlam katacak. Bir gün yaparım deyip erteledigi ne varsa hemen şimdi yapmalı.Hayatına aldıgı her kişiden bir şeyler ögrenmeli, yaşamına bir şey kattıgını düşünmeli.Her olaydan bir ders cıkarmalı.Yaşıyorsa eger hakkını vererek yaşamalı. Hem yaşamı hic son bulmayacakmış gibi mutlulukla,hem de her an son bulacakmış gibi mühim bir şekilde. Aşkla,sevgiyle,minnetle…

Sevdiğiniz insanların değerleri, yanınızda oldukları zamanlarda değil, yanınızda olmadıkları zamanlarda da size iyi geldikleri anda anlaşılır. Bu yüzden ki insanın dostu her zaman karşısında olan değil, bütün anlarında yüreğinde hissettiğidir.

"Beklentim yokmuş gibi davranıp, içime dünyalar kadar umudu sığdırmaktan yoruldum..."

Bir yerde okumuştum ; "Tepeden tırnağa yaralısın senin sevmek neyine" yazıyordu. Kalbime kazımak istedim bu cümleyi, çok dokunmuştu....

Güvenip biraz içimi açtığım herkesin içimi yagmalamasından BIKTIM.. Yanında biraz çocuklaştığım herkesin bana koca elleriyle vurmasından, biraz güçsüzlüğümü gösterdiğim herkesin karşımda silahlar kuşanıp durmasından,BIKTIM.. Anlatamadığım için susmaktan,BIKTIM.. Tam herşeyi dökmeye karar verip vazgeçmekten, Konuyu sevmediğim bir şarkıyı değiştirir gibi değiştirmekten, kimseye bahsedemediyip içime atamadıklarımdan, unutabilmek için yalvardıklarımdan, BIKTIM.. Sırtımdan vurulsamda yok birşey geçer birazdan demekten,BIKTIM BEN....

Herkesin; işine yaradığın kadar iyisindir...! Bu hayatta....