ben içimdeki karayı silme telaşındayım. sen gönlünün pembesine kat çekme derdindesin.

ne oldu sana necati, dedim. gülümseyerek, duvarlarla dövüştüm ve kaybettim, dedi. hepsi bu. dövüştüm ve kaybettim.

sen iskandinav ülkelerinde bir cümlesin. ben ortadoğu'da bir imlâ hatasıyım.

sözde beni anlamıştın. sonra toparlandın ve kalktın.

bana bir yalan söyle, herkesin iyiliğinden bile yoruldum. ne olur bana bir kötülük et, belki o zaman biz de eşit oluruz.

benim kendimden başka kimsem yoktu, beni kendimden soğuttular.

bana saçlarımın ve eteğimin uçuştuğu hafif rüzgârlı ama güneşli bir günde, gülerken kısılmış gözlerimdeki ışıltıyla birlikte ve kırmızı rujum bozulmamışken daha; tekrar rastla. rastla ki bu titreyen ellerimle nasıl bir sayfa yazabilmişim kendime unutmayayım.

herkesin hayatında o kadar çok hikâye var ki, benim tek bir cümlem bile fazlalık.

sen bana hep bir yerlerde denk geliyorsun. değil kapıma köle olmak, geçerken bile uğramıyorsun. sen benim evimin yolunu dahi bilmiyorsun.

belki bu hasret beni yataklara düşürecek ama yine de arkama dönüp bakmayacağım, söz.

denizdeki bütün suyu yutarsam boğulmaktan kurtulurum belki. 

olur ya gelmez, olur ya gelmek istemez.

yorgunsun çünkü yorgunluğunun yaşamak gibi bir anlamı var.

delirmek zorundaydık. çünkü şiirin, tanrı'ya sadakat yemini vardır.

bu şiir uzar gider, şair ölür. iyi günler.