aslında hiç üzülmemem gereken bir şeye çok üzüldüm sonra ne yapacağımı şaşırıp buraya geldim. hatta sonra ne hissettiğimi anlamaya çalışırken ne hissetiğimden habersiz kalbimde oyuklar açıldı. o oyukları ettiğim yeminler açmış, bilmiyordum. çünkü herkesi anladığım gibi kendimi anlamamak için verdiğim yemini bozdum. asıl bu bozduğum yemin beni cehenneme götürecekmiş onu gördüm. asıl cehennem kendini anlamakmış. bunu istiyorum çünkü, bunu sevemedim çünkü, seni affettim çünkü, seni affedemedim çünkü, seni kurtardım çünkü, böyle hissediyorum çünkü, böyle hissetmiyorum çünkü, ben hallediyorum çünkü, ben hallederim çünkü, ben hallettim çünkü. bütün bu çünkülerimi biliyorum. kendimi anlıyorum ve çok iyi tanıyorum. kalbimin kırıklarını gözyaşlarımla dolduramayacak kadar ağlayamıyorum. çünkü ağlamam gerektiğini biliyorum. ne yapılması gerekiyorsa onu yapıyorum. ama ne hissedilmesi gerekiyorsa onu hissedemiyorum. üzülmemem gerekiyorken üzülmenin dibini sıyırıyorum. şimdi her şey önümde duruyor. ben hâlâ öylece duruyorum.