sevdiğim insanlarla aramın üçüncü kişiler tarafından açılmasından nefret ediyorum

yolumu kaybettim

ne kadar kaçarsan kaç, kendinden bir adım öteye gidemezsin

ayakkabılar eskir be ali'm, her şey eskir. bak, sen hâlâ sevdiğim adamsın. sen eskime.

herkese kapı duvar, sana babil'in asma bahçeleri.

köprünün altı keder, üstü atlama isteği.

aramızdaki en büyük fark neydi biliyor musun? sen ateşi yakarken ben yanmayı öğrendim.

o gece, sabah olursa bundan sonra her şey olur, dedim. o gece sabah oldu, ben bir daha eskisi gibi olamadım.

yaşamak da bazen intihardır ibrâhim.

adım yusuf değil. ben bu kuyudan sağ çıkmam. bu kuyu, beni boğar.

yıllar geçti, yollar geçti, her şey geçti ömrümden. bir sen geçmedin, bir senden geçemedim.

büyüttüğün yangında ben küle döndüm. içim kanıyor, görmüyorsun.

çöllerin açtığı yaraların kabuğunu kırarsan içinde hâlâ leylâ diye çarpan bir kalp bulursun.

hayatta dibe vurduğu anlar vardır ya insanların. benim yok. hâlâ en dibe doğru sürükleniyorum sanki.

gözlerini dikme üstüme, içimdeki enkazdan bir ben daha çıkmaz.

aynı caddeden geçtik ama fırtına benim içimdeydi. sen sadece rüzgârı gördün.

konuşmuyorum çünkü kelimelerim bile sana kırgın.