sevgilim, seni nasıl özledim bir bilsen. belki de biliyorsundur ama bir görsen. belki de görüyorsundur ama bir gelsen. işte ondan sonrası yok. en sevdiğimiz balıkçıda çıkarttım deniz defterimi koydum masaya başladım yazmaya. sarhoş değilim merak etme, olabildiğince berrak zihnim. hala seni ne kadar çok sevdiğimi iyi hatırlıyorum. bir de bu gece neyi iyi hatırlıyorum biliyor musun, ilk rakımızı. senin pek de sevmediğin o çilingir soframızı. biraz fazla avam buldun sanırım, sen şaraplı sofraların denizisin. bense denizin olduğu her masanın yaprağı. dört aydır yazmıyorum sana, unuttuğumu düşünme sakın. ben seni ölsem unutamam deniz. sen unuttun mu acaba beni. yüzümü, benlerimi, kahkahamı. merak ediyorum, ölüler de anımsar mı. özler mi ve anar mı. biliyor musun bugün çok üzgünüm. zaten anlamışsındır denize arkamı dönmemden. yorgunum ama bir türlü hiçbir limanda soluklanamıyorum. bütün koltuklar, evler, şehirler, her mekan dar geliyor sanki. herkesin bir evi var gibi. her evin bir çatısı. ben sokakta kalmış gibiyim. kalbim çok kırık. sana çok kızgınım. bir de çok büyüdüm. ama öyle fiziksel bir büyüme gibi düşünme. artık ne olursa olsun bir dakika oturup üzülmeye vaktim yok. bugün mahalleden çocuklar top oynarken kafama top attılar, kafam hiç acımadı ama kalbim çok acıdı. nedenini nasılını sorma işte, anlarsın sen. niye ölemiyorum deniz. defterimin tam bu noktası ıslandı ve deniz’in i’si uzadı. en sevdiğimiz balıkçıdayım ama eskisi gibi lezzetli değil, yoksun diye herhalde. bu gece kadehimi sana kaldıracağım ve arkada çalan sezen aksuyu sana armağan edeceğim. yaşanmış yıllarımızın şerefine. deniz’in şerefine.